Wauwel

Ooit gaf ik in een vlaag van verstandsverbijstering en identiteitscrisis aan huis les, en wel in het maken van schilderijen en aquarellen. Vijf dames zeulden zich dan, behangen met verfkisten, papierkokers en handtassen elke dinsdagavond drie trappen op om zich vervolgens gezellig onder het oog van de meester en het genot van een kopje koffie op de edele kunst van het schilderen te werpen.

In het algemeen waren de onderwerpen vrij, maar voor de liefhebbers zette ik zo af en toe een stilleven neer. De avondjes waren gezellig, het niveau was redelijk, en, het allerbelangrijkste, schilderen ontspant en werkt bevrijdend, zeker voor de moderne, drukbezette huisvrouw. Men mocht ook vrij werken, in mijn onuitsprekelijke goedheid kon ik dat nog nèt goedkeuren. Meestal echter verviel men dan al gauw in de geijkte rommel die je ook op kunstmarkten voor creatieve handen tegenkomt: beschilderde dakpannen en melkbussen, bloemstukken en die eeuwige teddyberen.

Ook ik heb wel eens op zo’n kunstmarkt gezeten, waarbij het bij mij leek of het altijd moest stormen en regenen. De passanten bestonden vaak uit personen die zó uit de Hema kwamen, met in de ene hand een volle boodschappentas en in de andere een lauwe wordt. Het tentoongestelde werk werd aan een kritische blik onderworpen, waaran de gevreesde vraag kwam: “Hebbie voor 25 gulden geen schilderij van een teddybeer?”