Wauwel

Ik ben een gadget-gek, en zoiets is natuurlijk een riskante eigenschap in deze barre tijden van bezuinigingen en al-dan-niet back to basics. Het is natuurlijk ook een beetje een trend om wat stapjes terug te doen, dus heb ik tegen het einde van het afgelopen jaar een aantal rigoureuze stappen gezet:

• Mijn abonnement op UPC gedreigd op te zeggen waarna een nog nét niet huilende medewerker mij een interessant aanbod deed om over te stappen op een Horizonbox, voor een lagere prijs, maar met méér mogelijkheden, en op zoiets knopjes zitten, je het met je iPhone kunt besturen en bekijken, dan ben ik al snel verkocht.
• Overgestapt naar een andere energieleverancier, want ik had gezien dat je daar een heftig ogende thermostaat bij aan de muur kon krijgen, de Toon, een soort tablet aan de wand die je voortdurend akelig nauwgezet laat zien hoeveel stroom bijvoorbeeld het typen van dit blogje wel niet kost.  Ook die Toon kan ik nu met mijn mobiel vanuit mijn bed bedienen, want alleen daarom al kruip ik er tegenwoordig om acht uur in. Ik weet nu dat ik daar enorm veel electriciteit mee bespaar, en tv-kijken kan dank zij mijn Horizon Box ook op de iPad. Het is trouwens toch allemaal baggerprogramma’s wat de klok slaat.
• Ik heb de Volkskrant opgezegd. Dat deed ik al twee jaar op rij en ook hier wist een smekende verkoper mij over te halen de krant nog een jaartje te blijven lezen tegen sterk geredueerd tarief. Je mompelt dan nog wat van “Nou ja, dat is toch niet eerlijk, twee keer achter elkaar terwijl een ander de volle mep moet betalen”, maar dat is natuurlijk tactiek. Dit keer kreeg ik echter een koele juffrouw aan de lijn die mijn opzegging voor kennisgeving aan nam en de verbinding verbrak. Ik heb nog een paar dagen te gaan, dus ik hoop nog even stilletjes op een verlossend telefoontje, maar het begint er nu toch wel ernstig op te lijken dat ik de rest van mijn weg glijdende leven krantloos door zal brengen. Nu lees ik hem ook nog op de iPad, maar ze zullen daar wel zó slim zijn om ook dat account gelijktijdig op te zeggen.
• Op de tv-reclame en op de iPad had ik al heel veel gelezen over de nieuwe iPhone. Als rechtgeaarde gadgetgek  had ik de eerste iPhone natuurlijk al heel snel aangeschaft, want een van de belangrijkste overwegingen bij het aanschaffen van nieuwerwetschigheden is toch wel dat je een ander daarmee de ogen kunt uitsteken of op zijn minst vreselijk jaloers maken ( in het geval van mijn partner geldt trouwens meer “wanhopig maken”, want die is niet zo hebberig van aard als ik. ) . Gadgetgek zijn is een typisch mannelijke kwaal, denk ik. Mijn vrouw zou het liefst al mijn troep het huis uitgooien en vredig verder kunnen leven met een eenvoudig transistorradiootje, een draagbare tv met Nederland 1 en 2, en de lokale buurtkrant, en dat is het wel zo’n beetje. En niet onbelangrijk: niks geen stapel enge afstandsbedieningen meer.
  Nu kost zo’n nieuwe iPhone een gruwelijke hoop geld, dus je ligt er nachten van wakker en vergelijkt je helemaal suf met andere nieuw uit te komen toestellen. De iPhone 5 bleek echter opnieuw een redelijk pieterpeuterig scherm te hebben, en aangezien ik met mijn spatelvormige worstvingers dankzij de ingebouwde verbeterfunctie al een hele serie krankzinnige berichten in Whatsapp had verstuurd, begon mijn oog ook stiekum te vallen op iets met een groter scherm. Naarmate mannen op zekere leeftijd komen, blijken zij ook nog steeds sterk geïnteresseerd in wie de grootste heeft, dus viel mijn oog nu op een Nokia Lumia 920, die precies het zelfde systeem als mijn computer en laptop hanteert. Bovendien weer een mooie manier om je te onderscheiden van de menigte, want het is allemaal nog vrij nieuw en nét uit. Het liefst bestuur ik eigenlijk mijn gehele leven met mijn mobiel en tablet, en ik zoek naarstig naar een appje wat mij verteld hoeveel tandpasta er nog in mijn tube zit.
  De afgelopen nachten waren ronduit afschuwelijk. Er moest een besluit genomen worden. Een dochter zou dit weekend voor het laatst in Hong Kong zijn en dus goedkoop een iPhone 5 mee kunnen nemen. Afgelopen maandag dan toch maar het besluit genomen en mijn leven een andere wending gegeven door tóch een Lumia te kopen en de iPhone vaarwel te zeggen. Het afdankertje ging naar de gade, die mij geheel wist te ontluisteren door op te merken dat ze eigenlijk geen groot verschil merkte ten opzichte van haar vorige afdankertje, een iPhone 3GS.

Ik bedoel maar, vrouwen komen echt van een andere planeet. Wanneer u dan ook bedenkt dat ik  een groot deel van mijn leven eenzaam tussen vrouwen ben opgegroeid – ik heb drie dochters die niks met mijn afwijking hebben – , dan begrijpt u wel hoe zwaar ik het heb en hoe belangrijk het is dat ik als enige in het gezin op de hoogte blijf van de laatste ontwikkelingen op technologisch en nutteloos gebied.  De nieuwe foon is groot,duur en zwaar, een mannending,  maar wat nu echt een beetje schokkend is: het toetsenbordje lijkt kleiner dan dat van mijn iPhone ( of mijn vingers zijn door alle stress nog dikker en spatelvormiger geworden ). Toch zie ik het leven weer zonnig in. Zo zonder krant ‘s ochtends bij het ontbijt kan ik heerlijk naar mijn vrouw appen of ze even de suikerpot wil aanreiken. En mocht ik dan wat verkeerds typen, dan wordt het nog reuze gezellig ook. Het hele gezin gezellig op Skydrive verenigd, de boodschappenlijstjes via One Note verstuurd, en voortdurend tot op de seconde en de meter op de hoogte van elkaars activiteiten en verblijfplaats. En ‘s avonds heerlijk met elkaar appen op de bank. Niet van die moeilijke gesprekken. Gadgetgek.

Mijn buurvrouw deelde mij laatst in een onbewaakt ogenblik mee dat haar zoontje van vijf binnenkort een drumstel krijgt voor drumles. De lezer zal begrijpen dat mijn -als het om de buurkindertjes gaat- toch al verhitte gemoedsgesteldheid er door dit bericht niet beter op werd. Dat wordt dus binnenkort met het meetlint langs de aanpalende muur om te kijken waar ik het handigst twee enorme geluidsboxen met tweehonderd beats per minuut omgekeerd tegen de wand kan monteren, die vervolgens dag en nacht het kleine jong er aan zullen herinneren dat niet alles zo maar kan.
Zelf ben ik niet erg behept met muzikaal talent, ondanks jarenlange verwoede pogingen. Ik heb gitaarles gehad, natuurlijk ook direct een elektrische gitaar met versterker aangeschaft naast de acoustische en de twaalf-snarige die ik ook al in een vlaag van koopdrang het huis binnen had gehaald. Die twaalf-snarige is trouwens te koop, voor de liefhebber. Een Eric Clapton zal ik dus niet worden, en wie zit er nog te wachten op een gereïncarneerde vijfenvijftigjarige Elvis-kloon?

Ook pianolessen, heel officieel bij de muziekschool, resulteerden niet in Wibi-achtige voorstellingen. ik kreeg les volgens de methode Suszuki, waarbij de juffrouw – die zeer recht in de leer was – het eerste jaar bezig was mij ongeveer uitsluitend het liedje “Cho-co-la-de-koek-jes” aan te leren. Met zoiets scoor je dus niet echt op familiefeestjes en bruiloften. Vader zal nog eens even , op velerlei verzoek, “Chocoladekoekjes” spelen. Volgend jaar komt er misschien nog een liedje bij. Ook een der dochters kreeg les volgens dezelfde methode, wat tot effect had dat zij het klavier op bepaalde momenten het liefst met een hamer in plaats van met zacht strelende vingers te lijf zou gaan. De methode Suzuki heeft ons dus niet geholpen.

Had ik dan maar het “Concert Hands” toestel tot mijn beschikking gehad, dan toerde ik nu toch wel op zijn minst met André Rieu de wereld rond, of begeleidde ik Hans Klok in een goochelshow in Las Vegas. Wat is de “Concert Hands”?  Via Idealize.nl  kwam ik bij dit intrigererende apparaat terecht. Voor vijfduizend dollar krijg je een soort weeftoestel wat je aan je piano dient te bevestigen. Daarop zitten weer een paar motorisch voortbewogen steunen waarin je je polsen moet leggen en aan je vingers komen allemaal draden die er voor zorgen dat je handen, boven de juiste toetsen aangekomen, door middel van blijkbaar elektrische schokken de juiste toon aanslaan. Ondertussen kijk je op de monitor die je ook nog ergens kwijt moet, en alles komt goed: Chocoladekoekjes alsof je het al jaren speelt.  In de tijd die je voor de op- en afbouw nodig hebt, kan je het volgens mij  langste pianostuk ter wereld  volledig uitvoeren, wat -afhankelijk van het tempo- 12 tot 24 uur duurt.  Het is zo’n toestel wat je over een jaartje op Tell sell tegen gaat komen, maar dan als hulpmiddel bij het versterken van je buikspieren. Het heeft ook wel iets weg van de electrische stoel. Het publiek wacht gebiologeerd op het moment waarop de eerste bliksemschichten uit je vingertoppen over de toetsen uiteen waaieren. Succes verzekerd.

Wel, eigenlijk zou ik dit stukje nu al moeten schrijven met mijn nieuwe Digiscribble: een soort electronische pen, waarmee je gewoon je bloknoot vol kalkt, en waarmee je even later al je geschreven tekst met een druk op de knop naar Word transporteert en nog leesbaar ook. Maar, voordat ik mijn baas voor deze aanschaf laat opdraaien zal ik op internet nog even wat gebruikerservaringen bij elkaar sprokkelen. Een enorm sterk argument zal echter mijn zich snel weer ontwikkelende muisarm zijn:  als een leidinggevende ergens iets eng vindt, dan is het wel dat z’n personeel aan RSI ten onder dreigt te gaan. Tip aan collega’s: scherm met begrippen als “vleesetende bacterie” en “enkele maanden absolute bedrust”, en je hebt de mooiste spullen in no time bij elkaar.  
Ik zit hier op het moment van schrijven op de I&I-conferentie in Lunteren, een broeinest van onderwijs-computernerds die hier enkele dagen op kosten van de baas bijeen zijn om zich te laven aan nieuwe snufjes als de Digiscribble. Een leuk apparaatje, waarmee je op vergaderingen natuurlijk prachtig tekeningen kunt maken of alvast een boodschappenlijstje op kunt stellen. Geen mens die iets in de gaten heeft en je hoeft ook niet meer met een laptop te zeulen, daar maak je al lang de blitz niet meer mee en het is zóó 2007. Nu zit je met een ogenschijnlijk gewone vulpen en een heel klein zwart kinky doosje op je papier. That’s all. Papier heeft trouwens zijn langste tijd wel gehad, bleek ook hier wel weer. E-paper gaat het worden, maar tot die tijd zal ik mijn digiscribbeltje benutten. Toch was er een bevallige jongedame die geheel in eigen beheer uiterst originele schoolagenda’s uitgaf, nog geheel gemaakt op ouderwets degelijk en fleurig papier. Geen foto’s , maar wel een handige uitleg van de stelling van Pythagoras bijvoorbeeld. Dat klinkt afgrijselijk, vooral voor iemand die – zoals ik - bij wiskunde nooit hoger wist te scoren dan een 3. Maar ik zag ineens na dertig jaar het licht. Wiskunde, een fluitje van een cent! En elke dag een nieuw origineel weetje, en hoe je de persoonsvorm schrijft en zo. Kom maar eens op het idee. Nog vijf jaar zal zij dat doen, daarna gaat ook zij, hoe kunstzinnig en origineel ook, toch digitaal. Hopelijk net zo origineel.
Er ging vandaag ook veel mis: geen internet, vastlopende computers, muizen die niet reageerden en personen die in 5 minuten tijd nog ongeveer 40 powerpointdia’s wilden vertonen, inclusief de daarbij behorende uitleg. Opvallend was ook het hoge gehalte grijsharigen onder de bezoekers. Ik weet wel hoe dat komt. De jeugd, de generatie Y, die weet dit allemaal al. Wij hollen slechts amechtig achter alle nieuwerwetsigheden aan, en winnen zullen we niet.

Over amechtig gesproken: het bleek dat ik tijdens de online registratie een knopje te veel had ingedrukt, waardoor er nu een hotelkamer voor mij gereserveerd bleek te zijn. Op zoek naar mijn kamer, een eindje verderop in de bossen, passeerde ik de eetzaal van dit congrescentrum: gevuld met een grote groep stokoude bejaarden, die daar, onderuitgezakt en half verscholen achter slabbetjes, hun bordjes gortepap in doodse stilte naar binnen slobberden, of althans daartoe een poging ondernamen. Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen, dat sommigen van hen al geruime tijd overleden waren, het is een rustige uithoek van het congrescentrum daar. In het midden stond de tafel voor lopend buffet, die in deze treurige atmosfeer deed denken aan een opgebaarde kist. Ik zou in dit geval ook liever van strompelend buffet spreken. Dat wordt een gezellig ontbijt daar morgenochtend. Hopelijk sta ik niet achteraan in het rijtje voor de koffieautomaat dan. Die wachttijd kan ik dan echter goed benutten om vast wat aantekeningen te maken met mijn nieuwe Scribble. Want ik kan toch niet wachten met aanschaffen, dat weet ik nu al. Morgen meer.

Wel, we horen er nu dus ook bij. We hebben een Wii. DE Wii. Voor de volslagen leken: een Wii is een spelcomputer, maar ik ga hem dus voor fitness gebruiken, hetgeen de nodige smadelijke lachjes hier in huis oproept. Dat alles in het kader van mijn midlife-crisis, die nu ook zorgen over mijn uitdijend en inzakkend lichaam met zich meebrengt.

Zaterdagmorgen stond ik voor dag en dauw bij de lokale speelgoedwinkel hier in het dorp, want speciale aanbieding en je verwacht dan een hele oploop. Maar iedereen moest denk ik nog uitslapen van de Harry Potternacht, hoewel, hier in het dorpje B. hebben ze het niet zo op tovenaars en enge duivelse krachten. Voordat je het weet verkleuren de bietjes op je bord en smaakt de jus naar azijn, en dat is niks, zo tussen de middag.

Enigszins besmuikt trad ik naar binnen. “Ik kom voor de Wii-aanbieding”. Die aanbieding bestond hieruit, dat er een speciale sportset bij werd geleverd, bestaande uit – naar ik later ontdekte – een schuimrubber stokje ( moest honkbalknuppel voorstellen ), een schuimrubber bakspaan ( moest tennisracket voorstellen ) en een schuimrubber soort soeplepeltje ( moest golfstick voorstellen ), plus nog een extra ventilator maar waarvoor dat was wist ik niet.

Of het ingepakt moest worden. Dat was een mooie gelegenheid om aan te kunnen tonen dat je hem niet voor jezelf kocht maar ik was dapper en zette door: “Nee, ik pak hem thuis wel in”. Snel naar huis, en nonchalant fluitend de huiskamer betreden. Eerst maar eens helpen met de afwas, rommel opruimen, allerlei klusjes, badkamer doen en vervolgens achteloos vermelden van “o ja, ik heb ook dat ding gekocht”. Doos een beetje ongeïnteresseerd in een hoekje gezet, en daarna op mijn gemak koffie gedronken, hoewel ik natuurlijk gek van verlangen was om het ding uit zijn verpakking te scheuren.

Maar goed, we zijn nu een paar dagen verder, en ik moet zeggen: het hele gezin is betoverd door de Wii, zelfs mijn gade, die toch een redelijke afkeer van mijn technische hebbedingetjes ten toon spreidt, heeft zich laten verleiden tot een potje tennis. De argeloze passant zal voortaan een bespottelijk schouwspel ontwaren: een volwassen vent die met een klein plastic stokje enorme zwiepen in de lucht aan het geven is naar een virtuele tennisbal, of die met maaiende armen een denkbeeldige bowlingbal richting kegeltjes dirigeert. Ik heb mijn hand al lelijk gestoten aan de lamp tijdens mijn sportieve bezigheden, en op het moment van schrijven komt een redelijke tennisarm tot ontwikkeling.  Morgen en overmorgen maar een dagje niet sporten. Even tot bezinning komen en weer met beide benen op de grond. In de VS is al een site in de lucht, geheel vol met foto’s en filmpjes van verbrijzelde dubbele ramen, dure plasma schermen met gaten er in en ander kapot meubilair, dit alles veroorzaakt door uit de bezwete handjes van verhitte spelers ontglipte Wii-controllers: Wii have a problem.

O ja, ik heb nog een X-box in de aanbieding. € 55 maar. Liefhebbers mogen zich melden.

Vandaag bracht ik de dag in bed door na een doorwaakte 24 uur met knallende hoofdpijn. Met het eindelijk enigszins wegtrekken daarvan brak het moment van zappen en computeren weer aan, dus eerst een blik in de tv-gids. Daarin vond ik een foldertje waarin mij een prachtige cursus digitale fotografie werd aangeboden, naast een spotgoedkope serie replica’s van beroemde diamanten, of het pakket “Creatief Borduren”, maar daar stond niet bij dat dat ook vanaf je ziekbed kon, dus dat vond ik niet interessant. Ook achtte men mij mogelijk een geschikte kandidaat voor de complete serie van de beroemde Zillermahler Kristal Collectie ( inclusief een prachtige goudkleurige vitrine ), en men zag mij ook wel een Creatief Mozaïekje maken uit een dubbeldik bomvol kennismakingspakket.
Maar nee, die fotografiecursus leek me wel wat, met GRATIS cameratas, en – nog veel mooier – een professionele gratis 7.1 magapixels camera, die volgens een klein plaatje heel sterk op een Canon Powershot leek. Nadere beschouwing leerde dat het hier ging om een Flowershot. Voeg daarbij nog een prachtig verzamelwerk en een schitterend statief, en dat alles voor de prijs van € 3,88 voor de eerste drie afleveringen (plus € 2,95 verzendkosten). Vrijblijvend natuurlijk.

Gauw naar de bijbehorende website www.leerdigitaalfotograferen.nl ( met dank aan de firma Lekturama) Daar kom je een aantal interessante zaken tegen, bijvoorbeeld het aantal afleveringen, de prijs per aflevering en het tijdstip waarop je al deze prachtige geschenken krijgt. Je begint na twee maanden met zo’n mooie statief, en na ongeveer 6 maanden krijg je die fijne tas om alvast naar te kijken en bij te fantaseren.  De hele zending heb je na 30 maanden binnen, met als kroon op je werk, want je moet toch iets met die tas die je twee-en-een-half  jaar geleden kreeg toegestuurd, helemaal aan het eind de prachtige Flowershot, van 7,1 megapixels, weet u nog ( want die zijn tegen die tijd niet meer leverbaar, dan is het allemaal 20 megapixels of zo en dan heb je toch maar mooi een collectors-item). Wèl eventjes geduld hebben dus.
Even goed de kleine lettertjes lezen en een beetje rekenen, en zo kom je voor het volledige pakket inclusief de gratis camera uit op slechts: € 926,53!  Het is te geef, niet? Tel uit je winst. De moraal van dit verhaal hoef ik u niet meer te vertellen, mag ik hopen.

Deze week was het dan zo ver. Meneer Apple presenteerde als een soort nieuwe Messias voor een bijkans kwijlende zaal vol begerige liefhebbers hèt nieuwe hebbedingetje van 2007: de iPhone. Nog geen dag later had meneer Apple trouwens al een proces aan de broek wegens de naam van het nieuwe speeltje. Maar zoiets geeft alleen maar extra publiciteit, en daar is niks mis mee. Nu geef ik les, en zo’n les wordt in het algemeen een keer of drie onderbroken door het geluid van een mobieltje. Dat kan een beschieden riedeltje zijn, maar tegenwoordig hoor je steeds meer de complete intro van een of ander tv-programma, of – erger nog – bijvoorbeeld hysterisch schaterend lachen. Dan moet je als docent weer gaan uitzoeken waar dat geluid vandaan kwam en moet je weer in discussie dat het mobieltje uit moet en krijg je weer te horen dat dat niet kan omdat de leerling nou net vandaag wegens “belangrijke redenen” bereikbaar moeten zijn.
Nu zegt het management wel dat mobieltjes in de les verboden zijn, maar ja, ga hem maar eens afpakken van een twintigjarige puber, voor wie het mobieltje zoiets als een eerste levensbehoefte is, meer nog dan eten en slaap, want mijn eigen dochters zijn ook hoogst verontwaardigd als ik hen voorzichtig voor stel om dat ding ‘s nachts eens een keertje uit te zetten. “Nee, stel je voor dat er een sms-je komt!”

Zo bepalen meneer Apple en zijn kornuiten het levensritme van onze spruiten, maar ik mnoet zeggen, de nieuwe iPhone is wel een enorm aantrekkelijk gadget, iets waar je op mijn leeftijd absolúút mee gezien moet worden, want zó toon je je, dat je nog mee telt als oude bok. De populariteit van een leraar wordt tegenwoordig ernstig mede bepaald door zijn type iPod en zijn mobieltje ( naast het feit dat ze ook donders goed in de gaten lijken te hebben dat je gisteren foute sokken aan had ) Daarom: wie zijn leerlingen het gebruik van de mobiele telefoon ontzegt, is natuurlijk een mastodont uit het verleden. Ach, dat moet dan maar, hoewel ik nu al zeker weet dat ik zelf die nieuwe iPhone wel ga hèbben!( onder het mom van: mijn ogen zijn zo slecht, ik kan die kleine toetsjes niet meer lezen, en deze hééft geen toetsen). Collega’s, veel succes! P.S.: De introductie van de iPhone, waarbij je mooi kunt zien hoe iemand zijn publiek bespeelt, is hier te zien.

Op advies van diverse lezertjes, die zich blijkbaar ongerust maakten over mijn gezondheid, heb ik nu de ultieme manier gevonden om mijn iPod er niet meer als een iPod uit te laten zien , zodat je – zelfs in Barneveld – weer veilig over de straat kunt en toch genieten van je favoriete muziek ( Frans Bauer, de Toppers, Jantje Smit, Bertus Steigerpijp en nog veel meer Sjonnie en Anita-genre ).

Donkere wolken pakken zich samen in mijn iPod-fimament. Kon ik gisteren nog vét interessant door Barneveld lopen met mijn witte oordopjes in, nu lees ik in een artikel dat je je iPod moet vermommen als antiek transistor-radiootje om niet van je speeltje beroofd en vervolgens vermoord en te worden ( in volgorde van belangrijkheid.). De hele inbouw-handleiding is hier te vinden

Sinds zaterdag tel ik eindelijk voor vol mee, want ik heb nu een iPod. Nu ben ik dus weer jong en trendy, ik hoor bij de incrowd, ik word op feestjes en partijen genodigd, Barneveld is een stuk flitsender geworden; op momenten dat ik soepeltjes, mijn buik inhoudend, met witte Apple-oordopjes door het dorp wandel, vallen links en rechts de vrouwtjes in katzwijm. Misschien word ik nu ook wel beroofd. Ik ga nu ook een volledig wit interieur van Jan des Bouvries aanschaffen. Het geld gaat stromen. Ik kom bij Villa Felderhof. Ik treed op samen met de Toppers ( die wankelen toch geheel in wit gehuld over het podium? ). Ik ga net als Wim de Bie podcasten. Ik kom in Shownieuws, in de Story en Jord Kelder vindt mij een toffe peer, zondag aanstaande zal Harry Mens mij interviewen. Ik heb een wit pak gekocht, ik eet anijs hagelmix van De Ruyter op mijn witte bammetjes. Eindelijk kan mijn slingergrammofoon met daarop de bakelieten LP van Lou Bandy de deur uit.

Zo af en toe verflauwt de oplettendheid van mijn vrouw en is het moment daar dat ik snel even achter mijn PC kan kruipen voor de broodnodige ontspanning. Dat moet natuurlijk omzichtig gebeuren, want mijn gade is helaas niet zo’n computerfanaat als ik. Veel vrouwen gaan in uiterste noodzaak met tegenzin achter de PC als het echt niet anders kan, bijvoorbeeld om een receptje op te zoeken of om even met een vriendin te mailen, en een heel enkele keer wordt er ook wel eens met Word gewerkt. Dan gaat er steevast iets fout, en moet ik assisteren, hetgeen al heel snel een kribbige sfeer oproept, omdat  “ik veel te snel iets uitleg”, of omdat ik teveel doe of het aanklikken van één of ander knopje iets vanzelfsprekend is. Vaak eindigt
  de hulp met “Ik zoek het zelf wel weer uit!” Herkenbaar? Als man kun je dan weer fijn achter je eigen PC kruipen, bijvoorbeeld voor een onschuldig spelletje ( beetje schieten,beetje vliegen ). Nu heb ik mijn oog laten vallen op een nieuwe gadget die een beetje computeraar niet schijnt te mogen missen: de Vision Station, een soort parabolische spiegel die een fantastisch 3D-effect oproept. Moet achter mijn bureau toch wel een plekje voor te vinden zijn, hoewel, als ik het plaatje zo bekijk, moet ongeveer de halve kamer verbouwd worden.  

Nu ben ik gauw jarig, dus misschien, wie weet, zou het dan toch? Als ik mijn vrouw nu echt eens tot schuimbekkende razernij wil drijven, zal ik dit maar eens op mijn verlanglijstje zetten.