Wauwel

Kon je vroeger nog een beetje ouderwets een bank beroven, al dan niet gehuld in gestreept boevenpak met bijbehorend Zorro-maskertje ( ik had ooit ook zo’n ding ), tegenwoordig is dat wel zóóó 2007. Ten eerste zijn de centjes op bij de meeste banken, en ten tweede: wie steelt er nou nog geld? Beter is het om wat stoere uitrustingsstukken te stelen als een “Ambush Scroll for a Spirit Kyratt Familiar”. Wie denkt dat ik nu de controle over mijn geestelijke vermogens heb verloren heeft het mis. Ik heb het over één van de te stelen objecten in het online computerspel “Runescape”, en ik moet dreigend failliete bankdirecteuren of beleggers ernstig aanraden hun heil te zoeken op de online gaming beurs van dit spel, waar ze kunnen zien dat de beurswaarde van dit begeerlijke voorwerpje op het moment van schrijven met 8,1 % is gestegen in een maand tijd.
Daar is voorlopig nog even geen kapitaalinjectie nodig. Twee knapen van 14 en 15 jaar oud hadden dit al vlug in de gaten en troggelden een leeftijdgenootje onder bedreiging en klappen thuis achter de PC zijn ijverig bijeen gespaarde spulletjes af. De rechter veroordeelde de daders vandaag tot werkstraffen van 160 en 200 uur.

Grote hemel, moest je vroeger al schichtig om je heen kijken en je tas onder de arm klemmen als je vanuit mijn dorpje B. op de Veluwe in een grote wereldstad als Amersfoort kwam, nu moet je dus ook nog er voor zorgen dat thuis je computer stevig achter slot en grendel staat en dat je geen gegevens bij je draagt die naar je huisadres kunnen leiden. Beroving anno 2008. Wanneer je een groepje kinderen van rond de dertien jaar oud tegenkomt: ze vooral niet aankijken! Ten eerste toon je geen respect als je dat doet, en ten tweede ben je maar zó van al je Scrolls of je Magic Combow beroofd, die laatste ter waarde van 8688 volgens de beurspagina, hoewel hij wel wat in waarde daalt.

Er zijn lieden die een dikke boterham verdienen met het verkopen van virtuele huizen op virtuele stukken grond in Second Life. Ik ben zoals gewoonlijk weer te laat geweest met het ontdekken van zo’n winstgevende praktijk, en trouwens, ook in Second Life zal de virtuele huizen- en hypotheekcrisis binnenkort wel toeslaan.

Gelukkig is er nu dan jurisprudentie, en kunnen we binnenkort her en der in den lande ook een nieuwe serie verbodsborden verwachten  in de trend van “Verboden voor virtuele onbevoegden”. De Rijdende Rechter krijgt het nog druk, en zal z’n vakkennis flink moeten opkrikken. Zonder kennis van Magic Scrolls en Oak Magic Wardrobes kom je nergens meer.

Nog niet eerder in de geschiedenis denk ik, heeft een ontwikkeling zoveel bijgedragen aan creatieve uitingen als het internet. Dankzij dat internet kan ongeveer elke creatieve geest op aarde – en dat zijn er miljoenen – zijn of haar creaties aan de wereld tonen. Was je vroeger als would-be kunstenaar gedoemd tot een triesterig galerietje, waarbij je dan ook nog afhankelijk was van de luimen van de eigenaar, nu heeft elk individu zijn eigen galerie met een latent miljoenenpubliek.
Niet elke creatieve uiting zal een vernieuwende of verfrissende uiting zijn; die verdwijnt vanzelf weer in de anonimiteit. Maar dankzij internet hoeft er maar één gezaghebbend persoon, al surfend vanuit zijn luie stoel jouw galerie met een bezoek te vereren – en reclame is dankzij wat slimme keywords super gemakkelijk -, en je kostje is gekocht; binnen enkele dagen tijd stroomt het publiek langs, en ook die feedback kan weer een enorme stimulans zijn voor nieuwe creatieve uitingen!

Een heerlijke wereld kan het internet zijn, een lust voor het oog. Kàn. Zo kwam ik dankzij mijn nieuwe iPhone ( ik kan nu al niet meer zonder ) bij onderstaand filmpje terecht, waarin – geheel in de stijl van Richard Attenborough – een nieuwe diersoort wordt besproken, tot en met het paringsgedrag aan toe: The Order Electrus. Eén van de ontelbare uitingen in het enorme museum van het internet, waar je ogen en oren te kort komt en waar dagelijks nieuwe zalen en vleugels aan worden toegevoegd, en waar je kunt dwalen en verdwalen tot in de eeuwigheid. Ja, ik word een beetje lyrisch. Een fascinerend en ook beklemmend filmpje, wat anders nooit het massapubliek zou bereiken dan wat het nu verdient.

Ook een filmpje om over na te denken in het licht van de door de opwarming met uitsterven bedreigde aardse fauna: die zal zich aanpassen en door-evolueren, tot een wellicht gruwelijke nieuwe soort: The Order Electrus

“Vrienden voor het leven” is meen ik een stukje tekst wat door een would-be zangeresje bij een of andere soap-serie wordt gekweeld. Vrienden zijn heel belangrijk, de mens blijft een kudde-dier en hoe meer schaapjes bij elkaar hoe beter. Het hebben van vrienden is voor de meeste pubers ook een must, met positieve maar soms ook negatieve effecten: in je eentje ga je geen autospiegels kapot trappen of bushokjes van graffiti voorzien. Daar heb je vrienden voor nodig. Wel eens één hangjongere gezien? Die bestaat niet. Die gaat z’n moeder helpen met het strijkgoed of een kathedraal van luciferhoutjes in elkaar lijmen.

Waarom bestaat een klas vol zeventienjarigen de eerste dagen van het nieuwe schoolopleiding uit enkel doetjes en goedwillende sulletjes? Omdat ze nog geen vrienden hebben. Waarom schrijven ze nog enigszins leesbaar in een maagdelijk schrift en lopen ze nog met een enorme tas vol boeken als de eerste de beste brugpieper? Er zijn er zelfs bij die trekken bij erbarmelijk rotweer zelfs nog een jas aan of die hebben nog een werkend lampje op de fiets.
Dat wordt allemaal anders zodra ze vrienden hebben. “Ik ga daar een beetje voor paal lopen met een dikke jas aan, met een boekentas, ja, ik ga daar een beetje op zitten letten in de les. Wat zouden mijn vrienden daar van zeggen?”

Gisteravond ontdekte ik dat één van mijn dochters 384 vrienden heeft op Hyves, uit een totaal van – op het moment van schrijven – 7531517 Hyvers. Ze zit er nu zo’n anderhalf jaar op denk ik. Zó organiseer je een verjaardagspartijtje voor vijf vriendinnetjes die zoet cakejes komen versieren en enthousiast een puzzeltocht door het dorp maken, en zó zit je je zorgen te maken over waar je 384 vrienden moet laten en hoeveel cakejes, bier en breezers je dan in huis zou moeten halen. Je wordt ouder papa.

Nu zit ik zelf ook op Hyves, uit beroepsmatige interesse, zal ik maar zeggen, al ongeveer vanaf het begin van dit vrienden-netwerk, toen alle vrienden van mijn dochter nog zo’n beetje in de Holle Boom bij Kraantrje Lek zaten. Ik heb al 71 ( ! ) vrienden, hoewel ik er niet over zou piekeren om die allemaal op mijn partijtje uit te nodigen. Voor een puber moet dat een vreselijk aantal zijn. Wat moet een vijftiger op Hyves? Of je bij de discotheek naar binnen probeert te komen. Dat lijkt een beetje griezelig, een beetje sneu wellicht. Maar je leert er veel over pubers, tenslotte mijn doelgroep op school. Nu ben ik gelukkig niet de enige van die leeftijd. Jan Peter Balkenende zit er ook, met 149944 vrienden, ook weer op het moment van schrijven. Of ik ook vriend van Jan Peter wil worden. Uhm… nee, nog even niet. Dan had ik er toch maar weer een vriend bij gehad.
Ik kan allerlei enge dingen met Jan Peter doen: ik kan hem tikken, ik kan hem crushen, ik kan mijn profiel speciaal voor hem pimpen of een testimonial schrijven. Komt hij thuis, ziet hij dat hij door mij gecrusht is. Lijkt me vreselijk. Ik durf niet eens op het knopje te drukken, straks tikt hij mij of zo.

Even terug naar mijn dochter. Die is ook al twee keer gespot zie ik. En haar profiel is 132 keer bekeken. Het mijne zowaar 1038 keer, ontdek ik nu, maar ik ben daarentegen weer nergens gespot. Misschien loop ik daardoor gelukkig minder kans om gecrushed te worden.
Nu kan ik haar  ook toevoegen als vriend, dat levert mij en haar weer een puntje op. Weer een extra plakje cake op de verjaardag. Laat ik eerst maar even aan haar vragen. Misschien schrikt het andere vrienden van haar af anders. Je ontleent als puber je status aan het aantal vrienden op Hyves. In de klas heb je geen schoolpsycholoog meer nodig om de zielebouten er uit te pikken. Je kijkt gewoon naar de aantallen vrienden op Hyves. Over veertig jaar krijg je een nieuw soort bejaardenprobleem: de bejaarden die weinig Hyves-vrienden hebben. Daar komt de Hyves-geriater op bezoek. 

Even naar mijn vrienden: de meesten zijn oud-leerlingen, ik ben blijkbaar enorm populair geweest. Die willen graag allemaal hun oude docent op hun lijstje zien.  Een beetje schooldirecteur gaat dus even op mijn Hyves kijken, als ik ooit nog ergens solliciteer. Een groot deel van de werkgevers doet dat trouwens sowieso al bij een nieuwe sollicitant. Dat gaat in de toekomst een nieuw probleem opleveren. Vroegàh had je vervalste diploma’s, nu krijg je vervalste Hyves. Zorg dat je veel vrienden hebt, zet er foto’s van jezelf op in allerlei zakelijke en hardwerkende situaties, werken wordt je grootste hobby.
Hm, 71 vrienden heeft die Wauwel maar, dat moet wel een a-sociale collega zijn. Dan liever de Docent van het Jaar. Even zoeken…..maar wat is dat? Die heeft geen Hyves! Er is dus nog hoop voor mij. Ik hoef mijn Hyves niet te vervalsen.

Ruim 55% van de jongeren zegt zich geen leven te kunnen voorstellen zonder MSN Messenger. Dat blijkt uit een onlangs  gepresenteerd onderzoek onder 2.800 gebruikers van de chatservice.
Ook blijkt voor jongeren de computer het belangrijkste apparaat in hun leven, twee keer zo belangrijk als de telefoon en zelfs vijf keer zo belangrijk als de televisie. Iets minder dan 70 procent van de ondervraagden beschouwt het internet als belangrijkste bron voor nieuws, roddels en vermaak. Verder heeft bijna de helft van de jongeren wel eens een liefde leren kennen via Windows Live Messenger. Volgens Microsoft msn’en jongeren gemiddeld zes uur per week. Ook andere internetdiensten van Microsoft kennen een groot bereik. E-maildienst Hotmail heeft 6,5 miljoen accounts. Microsoft telt ongeveer 2,3 miljoen Spaces (de fotouitwissel- en blogdienst van Windows Live) en MSN.nl kent een bezoek van 3,4 miljoen unieke gebruikers per maand.Er vinden in Nederland elke maand 2,5 miljard gesprekken plaats via de messenger door ongeveer zes miljoen accounts. Het gemiddeld aantal contactpersonen is 83.

Ik heb drie dochters. Zodra die thuis zijn, gaat in het algemeen direkt hun computer aan, en dan natuurlijk ook automatisch Messenger . Gruwel als het internet er eens een keer uit ligt.
Enige tijd geleden was dat voor langere tijd het geval. Geheel in lijn met de uitkomsten van het onderzoek bleef toch ongeveer alle dagen de computer, en dus ook Messenger, aan staan. Men zat daarbij wat lamlendig beneden op de bank naar het scherm van de laptop te staren, en van pure narigheid werd er maar weer eens een spelletje patience gepleegd. Een spelletje, nou, vooruit dan maar, zolang het maar wel op een beeldscherm is.
Zo is dus het leven zonder Messenger: met een gezicht als een oorwurm beneden bij de ouders op de bank. Elke ochtend wakker worden, een eerste blik op het beeldscherm: nog steeds geen internet. Ook geen kans op liefde dus, die komt tegenwoordig in de vorm van een riedeltje en de mededeling: “Adonis heeft zich aangemeld”.  Eens kwam er dus zo’n Adonis het leven binnen. Hij had rijke ouders, woonde in een villa, was 18 jaar en zou in een film meespelen. Of er maar even een ontmoeting in de lunchroom van de HEMA ( hoe prozaïsch ) geregeld kon worden. Dochterlief kon maar niet begrijpen dat vader dit niet zo’n geslaagd idee vond en dat Adonis misschien wel eens een vent van zestig met kunstgebit zou kunnen zijn. Wilde vader ook nog het telefoonnummer van Adonis hebben om even met de aanstaande schoonouders te overleggen. Die waren net toevallig op vakantie. Jaja, hoe afschuwlijk moet je leven zijn als je zo stokoud bent als ik en niets van Messenger begrijpt em je dochter wel…..

Zes uur per week zitten ze achter MSN, om met hun 83 contactpersonen te praten: “Soow, wast leuk op sgoowl?”. En dat 83 keer.  Ik geloof dat ik twaalf contactpersonen heb of zo. En die zijn nooit online. Die weten niet hoe het moet, denk ik. Die zijn ook van mijn leeftijd, hè?

Wel, eigenlijk zou ik dit stukje nu al moeten schrijven met mijn nieuwe Digiscribble: een soort electronische pen, waarmee je gewoon je bloknoot vol kalkt, en waarmee je even later al je geschreven tekst met een druk op de knop naar Word transporteert en nog leesbaar ook. Maar, voordat ik mijn baas voor deze aanschaf laat opdraaien zal ik op internet nog even wat gebruikerservaringen bij elkaar sprokkelen. Een enorm sterk argument zal echter mijn zich snel weer ontwikkelende muisarm zijn:  als een leidinggevende ergens iets eng vindt, dan is het wel dat z’n personeel aan RSI ten onder dreigt te gaan. Tip aan collega’s: scherm met begrippen als “vleesetende bacterie” en “enkele maanden absolute bedrust”, en je hebt de mooiste spullen in no time bij elkaar.  
Ik zit hier op het moment van schrijven op de I&I-conferentie in Lunteren, een broeinest van onderwijs-computernerds die hier enkele dagen op kosten van de baas bijeen zijn om zich te laven aan nieuwe snufjes als de Digiscribble. Een leuk apparaatje, waarmee je op vergaderingen natuurlijk prachtig tekeningen kunt maken of alvast een boodschappenlijstje op kunt stellen. Geen mens die iets in de gaten heeft en je hoeft ook niet meer met een laptop te zeulen, daar maak je al lang de blitz niet meer mee en het is zóó 2007. Nu zit je met een ogenschijnlijk gewone vulpen en een heel klein zwart kinky doosje op je papier. That’s all. Papier heeft trouwens zijn langste tijd wel gehad, bleek ook hier wel weer. E-paper gaat het worden, maar tot die tijd zal ik mijn digiscribbeltje benutten. Toch was er een bevallige jongedame die geheel in eigen beheer uiterst originele schoolagenda’s uitgaf, nog geheel gemaakt op ouderwets degelijk en fleurig papier. Geen foto’s , maar wel een handige uitleg van de stelling van Pythagoras bijvoorbeeld. Dat klinkt afgrijselijk, vooral voor iemand die – zoals ik - bij wiskunde nooit hoger wist te scoren dan een 3. Maar ik zag ineens na dertig jaar het licht. Wiskunde, een fluitje van een cent! En elke dag een nieuw origineel weetje, en hoe je de persoonsvorm schrijft en zo. Kom maar eens op het idee. Nog vijf jaar zal zij dat doen, daarna gaat ook zij, hoe kunstzinnig en origineel ook, toch digitaal. Hopelijk net zo origineel.
Er ging vandaag ook veel mis: geen internet, vastlopende computers, muizen die niet reageerden en personen die in 5 minuten tijd nog ongeveer 40 powerpointdia’s wilden vertonen, inclusief de daarbij behorende uitleg. Opvallend was ook het hoge gehalte grijsharigen onder de bezoekers. Ik weet wel hoe dat komt. De jeugd, de generatie Y, die weet dit allemaal al. Wij hollen slechts amechtig achter alle nieuwerwetsigheden aan, en winnen zullen we niet.

Over amechtig gesproken: het bleek dat ik tijdens de online registratie een knopje te veel had ingedrukt, waardoor er nu een hotelkamer voor mij gereserveerd bleek te zijn. Op zoek naar mijn kamer, een eindje verderop in de bossen, passeerde ik de eetzaal van dit congrescentrum: gevuld met een grote groep stokoude bejaarden, die daar, onderuitgezakt en half verscholen achter slabbetjes, hun bordjes gortepap in doodse stilte naar binnen slobberden, of althans daartoe een poging ondernamen. Het zou natuurlijk ook zomaar kunnen, dat sommigen van hen al geruime tijd overleden waren, het is een rustige uithoek van het congrescentrum daar. In het midden stond de tafel voor lopend buffet, die in deze treurige atmosfeer deed denken aan een opgebaarde kist. Ik zou in dit geval ook liever van strompelend buffet spreken. Dat wordt een gezellig ontbijt daar morgenochtend. Hopelijk sta ik niet achteraan in het rijtje voor de koffieautomaat dan. Die wachttijd kan ik dan echter goed benutten om vast wat aantekeningen te maken met mijn nieuwe Scribble. Want ik kan toch niet wachten met aanschaffen, dat weet ik nu al. Morgen meer.

Sinds enige tijd behoor ik tot de honderd uitverkorenen onder de Nederlandse bevolking die mee mogen doen aan het “Me-Paper project”. Ik citeer even ( een heel verhaal, maar u mag het oranje gedeelte ook even overslaan, dus niet gelijk wegzappen):

“Door de technologische en maatschappelijke ontwikkelingen is het voor de dagbladwereld van belang om na te denken over hoe de krant er in de toekomst uit zal zien. Allereerst hebben mensen 24 uur per dag de mogelijkheid het laatste nieuws te ontvangen door (mobiel) internet.Daarnaast vertonen de nieuwe generatie beeldschermen een grote overeenkomst met papier. Ze zijn goed leesbaar in fel zonlicht en minder vermoeiend om lang te gebruiken. Deze twee ontwikkelingen leiden er toe dat de leesbaarheid en mobiliteit van de papieren krant gecombineerd kan worden met de mogelijkheden van online media. Hiervoor is het echter wel noodzakelijk dat het huidige krantenconcept aangepast wordt aan de digitale documentlezers.

In het MePaper project worden dan ook nieuwe journalistieke formats gemaakt voor deze digitale krant. Daarbij staat niet de technologie centraal, maar de redacteur, de dagbladlezer en het soort artikelen dat het beste past bij de digitale krant.  Deze formats worden door vijf Nederlandse kranten en twee onderzoeksinstellingen van april 2007 tot maart 2009 ontwikkelt voor mobiele digitale documentlezers.

In het MePaper project zal de nadruk liggen op geheel nieuwe manieren van informatieordening, waarbij optimaal gebruik wordt gemaakt van de sterke kanten van het internet. De lezer krijgt een belangrijke rol in de beoordeling van het resultaat: steeds worden ontwerpen voorgelegd ter evaluatie en advies. Dat geschiedt in speciaal hiervoor ingerichte lezerspanels, samengesteld uit betrokken lezers die zich voor dit doel hebben aangemeld. Behalve in panels zullen lezers ook op meer incidentele basis proefontwerpen beoordelen.  Zo groeit de zekerheid dat de krant van de toekomst zal aansluiten bij de sterk gewijzigde consumptie- en leefpatronen en anders gedefinieerde informatiebehoeften.

De lezer van de toekomst ritselt niet meer met bedrukte pagina’s maar navigeert door voortdurend geactualiseerde databestanden. Die staan op kleine, mobiele, online documentlezers. Geen science fiction, maar nabije realiteit. Door de technologische vooruitgang op het gebied van (mobiel) internet hebben mensen de mogelijkheid om 24 uur per dag het allerlaatste nieuws te ontvangen. De nieuwe generatie beeldschermen vertoont grote overeenkomst met het vertrouwde papier. Ze zijn goed leesbaar in fel zonlicht en minder vermoeiend om lang te gebruiken. Verder hebben deze apparaten een handzaam formaat. Het gevolg hiervan is dat de leesbaarheid en de mobiliteit van de papieren krant gecombineerd kunnen worden met de mogelijkheden van online media.De digitale krant op mobiele documentlezers: Het MePaper project. De participerende kranten zijn: de Barneveldse Krant, het Eindhovens Dagblad, het Financieele Dagblad, SP!TS en de Volkskrant. De betrokken onderzoeksinstellingen zijn: het European Centre for Digital Communication (EC/DC) in Maastricht, coördinator van het project, en het Vlaamse Interdisciplinary Institute for Broadband Technology, IBBT.De te ontwikkelen formats zullen getest worden op e-readers (gebaseerd op e-ink technologie) en verder op ultra mobiele PC’s (UMPC’s). Deze apparaten hebben ongeveer dezelfde draagbaarheid en een vergelijkbare beeldschermgrootte (diameter 15 – 18 cm), maar verschillen sterk in interactitiviteit en mogelijkheden voor multimedia. “

Kort samen gevat: de krantenwereld gaat er van uit dat de papieren krant in de toekomst vervangen wordt door een digitale. Hoe die er uit moet gaan zien, dat wil men nu met behulp van de lezers  te weten komen. Tot nu toe heb ik daarvoor acht dagen lang een dagboek – gewoon op papier – moeten bijhouden. Daarin moest elk nieuwsmoment vermeld worden, met bijzonderheden als plaats, manier waarop, tijdstip, etc. Liefst ook vergezeld van een foto van dat nieuwsmoment: Wauwel (ReinB), amechtig onderuitgezakt op de bank, voeten in pantoffels op de salontafel, zappend voor de buis. Of Wauwel, verzonken in de krant aan het ontbijt, de rest van de familie in gezellige conversatie bijeen.Door zo’n dagboek besef je goed wat voor – in mijn geval – nieuwsjunk je eigenlijk bent. Op de meest krankzinninge momenten wil je nog nieuws hebben. Zo zou ik ook een foto gemaakt kunnen hebben van mijzelf, zittend op het toilet, starend naar mijn smartphone met daarop het laatste nieuws via internet, maar ik kon niet direct een vrijwilliger vinden om die foto te maken.

Allemaal vast wel eens gehoord van Dr. Kawashima’s Braintraining. Als je snel aftakelt schijn je daar iets aan te hebben. Volgens Dr. Kawashima heb ik nu een hersenleeftijd van 32, niet slecht voor iemand van 53. Onderstaand een soortgelijke oefening. die iets over je IQ zou moeten zeggen. De uitslag niet te veel rondbazuinen dus.