Wauwel

Zondagmiddag, regen en landerigheid. Hoogste tijd voor een juweeltje van YouTube, in de vorm van onderstaand filmpje. Voor wie goed kijkt, de partij klopt ook nog!

Nog niet eerder in de geschiedenis denk ik, heeft een ontwikkeling zoveel bijgedragen aan creatieve uitingen als het internet. Dankzij dat internet kan ongeveer elke creatieve geest op aarde – en dat zijn er miljoenen – zijn of haar creaties aan de wereld tonen. Was je vroeger als would-be kunstenaar gedoemd tot een triesterig galerietje, waarbij je dan ook nog afhankelijk was van de luimen van de eigenaar, nu heeft elk individu zijn eigen galerie met een latent miljoenenpubliek.
Niet elke creatieve uiting zal een vernieuwende of verfrissende uiting zijn; die verdwijnt vanzelf weer in de anonimiteit. Maar dankzij internet hoeft er maar één gezaghebbend persoon, al surfend vanuit zijn luie stoel jouw galerie met een bezoek te vereren – en reclame is dankzij wat slimme keywords super gemakkelijk -, en je kostje is gekocht; binnen enkele dagen tijd stroomt het publiek langs, en ook die feedback kan weer een enorme stimulans zijn voor nieuwe creatieve uitingen!

Een heerlijke wereld kan het internet zijn, een lust voor het oog. Kàn. Zo kwam ik dankzij mijn nieuwe iPhone ( ik kan nu al niet meer zonder ) bij onderstaand filmpje terecht, waarin – geheel in de stijl van Richard Attenborough – een nieuwe diersoort wordt besproken, tot en met het paringsgedrag aan toe: The Order Electrus. Eén van de ontelbare uitingen in het enorme museum van het internet, waar je ogen en oren te kort komt en waar dagelijks nieuwe zalen en vleugels aan worden toegevoegd, en waar je kunt dwalen en verdwalen tot in de eeuwigheid. Ja, ik word een beetje lyrisch. Een fascinerend en ook beklemmend filmpje, wat anders nooit het massapubliek zou bereiken dan wat het nu verdient.

Ook een filmpje om over na te denken in het licht van de door de opwarming met uitsterven bedreigde aardse fauna: die zal zich aanpassen en door-evolueren, tot een wellicht gruwelijke nieuwe soort: The Order Electrus

Even een waarschuwing vooraf: in bovenstaand filmpje is BLOOT te zien. Het is dan wel een stukje uit het journaal, maar dat is tegenwoordig ook al één grote vieze linkse zooi. Vooral niet klikken dus. En onderaan staat een schilderij van mij met BLOOT ( voor de gelegenheid maar even afgeplakt want het internet is een openbare ruimte. O ja, het is ook onafgeplakt te koop )

Het dorpje B. op de Veluwe staat in den lande nu niet bepaald bekend als een bolwerk van progressitviteit en modernistische denkbeelden. Een groot deel van de bevolking hecht nog aan oude, degelijke normen en waarden zoals men die ook in de tijd van Calvijn koesterde. De grote boze wereld houdt men maar het liefst vèr buiten de deur, en men ziet graag dat de jeugd zich bezig houdt met onschuldig vermaak zoals het zich tot zaterdagavond 24.00 uur klemzuipen in “drankketen”, die ergens op een steelse plek op het erf achter de boerderie zijn neergeplempt, of met nuttige denksporten. Zo organiseert een lokaal kerkgemeenschap in een der buurdorpen binnenkort weer een verkoopmarkt, met kraampjes waar men knutselarijen voor naast de voordeur en echte boeken kan kopen, en – ik citeer even –  ”de jongelui kunnen daar gezellig een potje dammen, schaken of sjoelen” als ze even geen zin hebben om de kleurplaat af te maken.
Ik zou zeggen: zet daar een stel X-Boxen neer zodat de jongelui even vèt buitenaardse monsters kunnen afknallen, maar nee, dat is blijkbaar wat àl te heftig vermaak.
Men houdt hier niet zo van te veel opwinding, de hele week is al heftig genoeg en op zondag heerst hier dus een nadrukkelijke rust.
Zo af en toe halen wij het nieuws als een verlopen tv-persoonlijkheid op het dorpsplein ten overstaan van snorrende camera’s en likkebaardende toezichthouders een stukje bikini laat zien. Maar niet met de “wereld-eidagen”, een aanstaand lokaal evenement waar de gehele bevolking zich blijkbaar buitengewoon op moet verheugen en waarvoor hele schoolklassen worden gecharterd om “eierkunst” te produceren. Zo werden op het schooltje waar mijn vrouw werkt maar liefst 1400 plastic eieren gedropt  die door het ontredderde kindervolkje tot een eikunstwerk moesten worden omgesmeed. Ik voorzie daar een door gloeiend hete klodders uit het lijmpistool aanééngekoekte massa kinderen en eieren, tentoongesteld in een lokaal kippenmuseum.
Nee, B. en kunst, dat bijt mekaar een beetje, terwijl alles wat ook maar enigszins aan huisvlijt doet denken hier tot kunst wordt verheven. Een grote houten stoel, eerst reclame-uiting van een failliete meubelzaak, heet nu kunst. Een rotsblok, afschuwelijk beschenen door gekleurde lampen en veilig geplaatst naast een bejaardenhuis, is ook kunst. Een beschilderde plastic kip is omgedoopt tot kunst. Een beeld van een vent in een ridderkostuum die van pure narigheid van de toren sprong is kunst. Het lokale museum toont een fikse verzameling kantkloskunst. Erg heftig allemaal. De gehele bevolking lijkt de donkere maanden van het jaar televisieloos door te brengen met figuurzagen en het snijden van pijpekoppen tot in de late uurtjes.

Eén keer per jaar vindt in het dorp een “kunstmanifestatie” plaats, waar voornamelijk huisvrouwen met dubbele achternamen hun emoties van zich af plakken, schilderen, knippen en kleien, resulterend in tientallen beschilderde dakpannen, melkbussen, lepelrekjes, macramé-werkjes, boekenleggers en brooddeegfiguurtjes. Het loopt storm daar.

Zo af en toe worden er echter initiatieven ontwikkeld die iets dieper pogen te gaan. Eén daarvan bestaat uit een serie bijeenkomsten waarin voor- en tegenstanders van een bepaalde stelling met elkaar in discussie kunnen. De eerstvolgende avond gaat over “Bloot in de kunst”, in het bijzonder als dit in een publieke ruimte wordt tentoongesteld. Men heeft daar een begenadigd spreker uitgenodigd die tegen dit soort perverse uitingen is. Maar- nu komt het – er moest ook iemand gevonden worden die er wel pap van schijnt te lusten. En hierbij dacht het organiserend comité om ondoorgrondelijke redenen aan de auteur van Wauwel. Nu schilder ik wel eens wat, en ook wel eens iets bloots, maar om mij nu gelijk tot de Spencer Tunick van het dorpje B. te bombarderen, dat was toch wel even een schok. Voor hèn, die niet weten dat er ook wel eens iets bloots in de kunst wordt getoond en dat dat bijvoorbeeld wordt gedaan door Spencer Tunick, hier even een linkje naar een recent project gewoon op straat in Amsterdam, maar ja dat is dan ook wel het Sodom en Gomorra van de wereld. Wat dààr kan, is hier de eerstkomende paar honderd jaar nog uitgesloten. Wat dat betreft, leeft men hier dus nog in de middeleeuwen.

Ik moet mij dus nog even ernstig beramen op de uitnodiging; ik geef mij nog niet bloot, want vòòr je het weet roep je hier een volksgericht met gierwagens, pek en rondvliegende veren over je af. Ook wat dàt betreft, houdt men zich aan oude normen en waarden. Op 17 november weten we meer. Komt allen. Degelijke kleding graag.

P.S. Dit stukje gaat weer een hoop hits op leveren op Google. Want op bloot wordt toch nog het meest gezocht.

Het is weer weekend dus weer tijd voor wat ontspanning: ik heb hier al vaker dingen van hem gepost, maar nu maakt hij ook animatie-filmpjes. Ik spreek over de Engelsman Cyriak, die werkelijk spectaculaire dingen doet met foto’s ( vind ik dan ). Het resultaat is absurdistisch, bevreemdend, fascinerend en soms ook gruwelijk.  Hier het filmpje op YouTube.

Ene Nick uit New York maakt uit opgerolde kranten kunst. En dat slaat aan. Op de een of andere manier kom ik nooit eens op zo’n idee, maar wie weet. Zo doe je nog wat leuks met je oud papier, waarvan ik toch dagelijks flinke hoeveelheden door de brievenbus krijg, ondanks mijn sticker. Wie meer van Nicks kunst wil zien moet maar even hier klikken.