Wauwel

Via de collega-bloggers van Goedgelovig.nl werd ik geattendeerd op onderstaand reclame-filmpje, waarmee je je onze volksverlakker nummer 1 eens goed te kijk kunt zetten. Je bedenkt een leuke anti-Wilders domein-naam, even aan het eind klikken op het filmpje, de URL invullen en Wilders zèlf ( met perfect gelijkende stem ) maakt er een mooie promotie van:
KLIK  HIER

O ja, zelf zit ik trouwens bij Flexwebhosting. Nooit storing gehad, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Nog meer weekendfilms. Goed te bekijken in volledig scherm. Radicale oplossing van het duivenprobleem in grote steden. Met dank aan @EddeBu op Twitter.

Het is weekend, dus de filmpjes-afdeling mag even open. Onderstaand hilarisch filmpje kreeg ik via Twitter van @Schaduwschrijvers. Het heeft iets van Sumo-worstelen, vooral die ene meneer in dat zwartige  jack die zich er nog eens even stevig op stort na eerst rustig zijn tas ingepakt te hebben. Hier zou hem dat een kopstoot opgeleverd hebben. We hebben dus bij de NS nog één en ander in het verschiet. Ook leuk voor Rover. Wat zeuren die nu helemaal?

‘t Is weer weekend, dan mag je iets ter ontspanning gaan doen, bijvoorbeeld boodschapjes doen bij AH of een beetje van een heuveltje afspringen  zoals de lieden in onderstaand filmpje; hoewel, in het onderwijs  produceer je toch nog nèt wat meer adrenaline. Full screen bekijken graag, en goed aan de luie stoel vast blijven houden. Klik op het plaatje voor het filmpje….

‘t Is nog steeds even weekend, dus weer tijd voor een aardig filmpje wat ik vond na een tip van collega edu-blogger Pierre Gorissen. ‘t komt uit Denemarken, en per definitie is bijna alles goed wat ze in de Scandanavische landen aan film produceren. Deze is dus ook heel sterk.

Hoe ze het voor elkaar gekregen hebben weet ik niet, maar dit is toch wel een heel bijzonder clipje:

En deze wil ik u ook niet onthouden, want we hebben vandaag alle tijd om onderuitgezakt naar deze voorbij zwemmende walvis op ware grootte op je monitor te kijken. Het duurt ongeveer een kwartiertje voor hij ( of zij? ) voorbij is, compleet met geluid

http://wieloryb.popatrz.pl/

Ach ja, je kunt natuurlijk dagenlang het songfestival afbranden zoals ik op Twitter heb gedaan, maar – ik moet het toegeven – de winnaar is een terechte winnaar met een liedje wat ongekend vrolijk stemt op zo’n druilerige zondagmorgen.

Dat liedje zit dus de hele dag al in mijn hoofd, en Wauwel overweegt nu om vanaf heden op folkloristische vioolles te gaan, nog wat meer Noors te leren en zijn intrek te nemen in een met mos begroeide stuga ergens langs de sombere Noorse fjorden. De rest van zijn leven zou hij daar dus door kunnen brengen met het zo nu en dan villen van een zeehond of een rendier, lurkend aan een zelfgesneden houten pijpje, en starend over het spiegelende water van de fjord terwijl hij bedachtzaam op een stukje stokvis kauwt. En steeds die Fairy Tale in zijn hoofd natuurlijk.

Daarom maar eens, geheel tegen de principes van Wauwel in, het linkje naar Fairytale van Alexander Rybak. Gratulerer Norge!

Ik heb gedurende mijn computerleven al aardig wat printers versleten: ben je door je inkt heen, dan loont het haast de moeite om maar een geheel nieuw exemplaar te kopen want navullingen zijn verschrikkelijk duur, tenzij je zelf aan de slag gaat met injectienaalden en flesjes, met alle gevolgen van dien: gruwelijke vlekken in de vloer, inktplassen onder de printer of  “verbrande”koppen, zoals een ernstig verkoper mij beschuldigend toesprak.

Net zo als computers lijken printers soms ook een eigen leven te leiden. Ik heb dus nu een dure draadloze netwerkprinter staan, maar die vertikt het om iets vanaf mijn laptop te printen. Verder lijkt het wel of het hele gezin nèt toevallig moet printen als ik een keer een spelletje aan het doen ben, wat zelden voorkomt ( … ). Maar goed, op YouTube vond ik weer een prachtig filmpje voor het weekend: dat zijn van die dagen dat Wauwel wat minder ernstig en bloedstollend serieus hoeft te zijn: Printer Jam, voor iedereen die een hekel aan zijn printer heeft.

Al eerder liet ik hier wat filmpes volgens het time-lapse principe zien: je laat een camera om de zoveel seconden, minuten, uren of dagen een opname maken vanaf een vaste plek. Vervolgens plak je al die foto’s aan elkaar en het resultaat is een filmpje, in dit geval eentje waar een grote rust van uit gaat: een jaar in het bos  in veertig seconden. Dat moet voor de gestresste toeschouwer toch vol te houden zijn. De geluiden doen de rest, want eindelijk eens geen bonkende herrie maar gewoon: bos, natuur, rust. In veertig seconden.