Wauwel

In verband met mijn werk moet ik geregeld op stagebezoek. De adressen variëren van dierenartspraktijken tot dierenasiels en dierentuinen.

Zo moest ik onlangs naar een dierenambulance in de plaats H. De dierenambulance bevond zich in een armoedig woonwijkje waar ik na lang zoeken en rondjes rijden het juiste huisnummer vond. Voor de deur stond inderdaad een als dierenambulance uitgedost oud bestelbusje. Iemand had met deels ongeschoolde hand het woord ‘Dierenambulance’
op diverse plekken op het voertuigje aangebracht, al dan niet vergezeld van schots en scheve plaklettertjes.

Toen ik het hekje van de tuin open deed klonk vanachter de voordeur, die tot een meter boven de grond smoezelig was kaal gekrabd, al een woedend geblaf en hevig
gekrabbel aan het versleten houtwerk. Voor de ramen van de woonkamer hingen halfhoge gordijntjes en daarachter, gedeeltelijk door verdroogde plantengroei aan het oog onttrokken, bewogen zich enkele gedaanten.
Het was half elf stipt, want ik ben een man van de klok. Op het zelfde moment dat de deur werd geopend stormde een grote vaalbruine hond naar buiten en stootte mij met de kop frontaal in het kruis, waardoor ik lichtelijk voorovergebogen en met samengeknepen benen het pand moest betreden. In de woonkamer, die blauw stond van de rook, bevonden zich naast de eigenaar van de dierenambulance, de stagière, met sigaret in de hand, en de vrouw des huizes, ook met sigaret en gehuld in een bloemetjespeignoir, beiden gezeten aan een geheel gedekte ontbijttafel. De gordijnen in de achterkamer waren nog dicht, zodat ik vaag op de bank nog twee kleinere hondjes van onbestemd ras kon onderscheiden. De ramen in de voorkamer waren door allerlei onbestemd aanhechtsel niet meer doorzichtig.

Ik werd verzocht plaats te nemen op de uitgezakte bank naast of tussen de hondjes, waarna de grote hond direct weer driftig pogingen deed zijn kop in mijn kruis te stoten. Op de achtergrond klonk door alles heen het geruis van een scanner, want de eigenaar moest 24 uur per dag “stendbaai blijvuh”, zoals hij gewichtig verklaarde. Het voortbestaan van de plaats H. leek in zijn handen te liggen.

Moeders, die evenals de stagière nog niet van haar plaats was geweest, bood mij een kop koffie aan die ik beleefd weigerde, waarbij ik mij probeerde voor te stellen hoe het kopje en de inhoud eruit zouden zien. Zo verliep het gesprek ( op luide toon, want de scanner stond nog al hard ), waarbij ik aantekeningen maakte of deed alsof en verder de hond van mijn af poogde te houden. Ook de andere hondjes op de bank kregen steeds meer interesse. Zij kwijlden sterk.
Het volgende adres was hondentrimsalon “Esmee”, gelegen ergens achteraf aan een bosweggetje. Dit bleek een 2-persoons caravan te zijn, ook al weer gehuld in blauwe dampen van de sigaret rokende aanwezigen. “Wilt u een rondleiding door het bedrijf?” vroeg de stagière tussen twee rookwolken door.
“Ja graag, laten we dat maar eens doen” zei ik, denkend aan de drie kwartier die een gemiddeld stagebezoek toch wel moest duren. Het was weer een leuke dag. Thuis gauw onder de douche.

Al eerder schreef ik over ons dagje naar de universiteit, waar o.a. een lezing werd gehouden door Prof. Frans Verstraten over de manier waarop wij waarnemen.  In dit verband twee aardige filmpjes over optisch bedrog: hier en hier.

In dit laatste filmpje zie je een optisch trucje met een papieren draak. Het leuke is, dat je ook het draakje zelf als bouwplaat kunt downloaden.
Open het vervolgens met een tekenprogramma en druk het af in een resolutie van 200 dpi, wat een afbeelding van ongeveer 19×25 cm oplevert. De instructies op de afbeelding wijzen voor zich. Je kunt het hele ding ook als pdf-bestand downloaden en vervolgens met Acrobat Reader uitprinten.

De draak komt van deze site, waar puzzelaars hun hart kunnen ophalen.

Het eerdere artikel over het dagje universiteit, met daarin ook weer een paar frappante filmpjes, staat bij de categorie “Onderwijs-avonturen”.

Na een nachtje slapen krijg je in het algemeen een frissere kijk op de zaken dan de dag ervoor. Zo ben ik eens even door gaan broeden op de de cursus “Koe knuffelen” ( zie elders in dit weblog ), en ik ben tot de conclusie gekomen dat hier zich weidse markten voor mij ontrollen.

Vanochtend heb ik dus plechtig besloten tot het opzetten van een “Clinic Kip Knuffelen” ; als inwoner van Barneveld kom je daar niet onderuit.
Net als een gegrilde kippenpoot ligt ook dit lekker in de mond: “Clinic Kip Knuffelen”, spreek het maar eens een paar keer snel achtereen uit,
en als u dat stug volhoudt, zult u merken dat u inderdaad spoedig aan een dergelijke clinic toe bent.

Welnu, dan heb ik goed nieuws. Binnenkort ( binnen twee weken ) gaat deze van start, en alle info zal te vinden zijn op een speciale website
die u ook op dit weblog zult aantreffen. Een website compleet met gastenboek, ervaringen van cursisten, foto’s , noem maar op. Kom hier dus geregeld even kijken of het inmiddels al zo ver is.

De eerste klanten zijn al binnen, zoals de raden van commissarissen van Nuon en Essent, en ook het management van diverse agrarische opledingscentra in den lande heeft interesse getoond. Ook met hen zal ik een traject opstellen.

Mocht u ondertussen ook enthousiast geworden zijn en heeft u leuke ideeën of suggesties voor de clinic, of wilt u zich aanmelden, mail dan
even naar de Webmaster

Onze prinses
Irene kan nog wat leren van het volgende fenomeen dat in agrarische kringen
opgang schijnt te vinden: koeknuffelen. Onder de gedreven leiding
van “inspirator” Marente , die blijkbaar na alle jaargangen Libelle aan een nieuwe
uitdaging toe was, kunnen geïnteresseerden een dagje koe knuffelen. Voor gestresste
koeien blijkt al een verwarmd
koebad te bestaan, iets waar de boer in “Boer zoekt vrouw” met maar liefst
twee kandidates tegelijk in sprong, maar dit is toch even wat anders. Naast inspirator
vindt Marente zichzelf ook “bruggenbouwer” en bestrijdt zij de haast onmogelijke
taak om de onbalans in ons leven door een “dieper weten te herstellen”, al knuffelend
en koutend met bijv. Klaziena 145. Ik citeer even een stukje uit de cursus:

U wordt ontvangen met functionele ‘ontstress-tips’. Al kuierend en
keuvelend maakt u kennis met de basis van ons bestaan. Tussen de koeien wordt
uw rechterhersenhelft geprikkeld om uw intuïtie te ontwikkelen. Want Innovatie
(vernieuwing) ontstaat vanuit creativiteit…en Innovatie is van levensbelang
bij het oplossen van complexe problemen. Na
deze momenten van innerlijke rust wordt u meegenomen om uiteindelijk de 3 stappen
van het Koe Knuffelen onder de knie te krijgen. Al deze voorbereidingen zijn
nodig om tot de vredige rust van de dieren te komen. Alles wordt na-genoten
in de ‘Inspiratieruimte op Niveau’ onder het genot van een hapje en een drankje
waarna U geheel ontspannen en herboren huiswaarts keert.

Koe knuffelen is volgens Marente uitgegroeid “tot een succes van wereldformaat”.

Voor wie het nog steeds niet kan geloven: hier is Marente’s site.

Mijn grootste angst is nu dat het management van de school waar ik werk dit ook leest. Nou, dan weet ik dus wel wat er de volgende studiedag gaat gebeuren.

Even een stukje wat mij vandaag opviel:

AMSTERDAM (ANP) – Het aantal leerlingen dat van een middelbare school is gestuurd, is het afgelopen jaar fors toegenomen. Verbale bedreigingen van docenten, fysiek geweld tegen andere leerlingen en storend gedrag tijdens de les waren de voornaamste redenen.

In totaal 739 leerlingen moesten in 2004 hun school verlaten tegenover 426 het jaar daarvoor. Ook het aantal schorsingen is fors toegenomen, van 2845 in 2003 tot 3578 afgelopen jaar. Dat blijkt uit dinsdag bekendgemaakt onderzoek van Elsevier en Editie NL.

Geweld

Vooral bedreiging, intimidatie en pesten via het internet zijn steeds vaker aanleiding tot ingrijpen van de schoolleiding. Scholen moeten schorsingen voor meer dan een dag en verwijderingen aan de Inspectie van het Onderwijs melden.

Minister Van der Hoeven van Onderwijs maakte vorig jaar bekend lastige leerlingen een tweede kans te willen geven in een speciale opvang buiten de school. In een zogenoemde rebound-voorziening kunnen ze een poosje tot rust komen en leren ze een andere houding op school aan te nemen.

Voor de ernstigste gevallen die niet meer te handhaven zijn op een gewone school komen er duizend extra plaatsen in het speciaal onderwijs vrij. Scholen krijgen daarnaast meer begeleiders die moeten voorkomen dat leerlingen over de schreef gaan.

Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid al 13 jaar op een school te werken waar eigenlijk nooit geweld voor komt, en al helemaal geen geweld tegen leraren. Nou ligt deze school natuurlijk in een vredige enclave op de Veluwe, temidden van gezellig knorrende varkens en klokkende kippen. Daarvoor werkte ik in de randstad, allereerst 12 jaar op een huishoudschool, die toen nog heel helder “potten- en pannenacademie” heette. U begrijpt, dat waren zware tijden als beginnend jong docentje die zijn weg gepeste voorganger voor tekenlessen kwam vervangen. Allemaal vissersmeiden ( ik sta uiterst rechts op de foto ) van 15, 16 en 17, die bol stonden van de hormonen, en dat in de vrije jaren ’70.
Ik ben daar twee keer bedreigd. De ene keer door een knaap die mij na schooltijd op stond te wachten omdat ik zijn vriendje een onvoldoende had gegeven. Mijn heersend arendsoog en overweldigende lengte deden deze knaap vanzelfsprekend tot een nietige aardworm ineen schrompelen.

De tweede keer had ik te maken met een tegenstribbelende leerlinge die het pand niet wilde verlaten. Onder luide toejuichingen van de rest van de klas wist ik haar tenslotte naar buiten te werken, waarbij ze me wel een blauw scheenbeen schopte.
Na een kwartier weldadige rust werd de deur van het lokaal opengeworpen en stormde de moeder het lokaal in, gehuld in een zware lange motorjas en een grote helm op het hoofd. Zij was op haar Mobylette spoorslags naar school gerost om mij eens even een lesje te leren, en werd op de hielen gevolgd door de directeur, die haar langs zijn kantoortje had zien flitsen. De vreugde in de klas kende geen grenzen, dat begrijpt u wel. Met vereende krachten werkten wij tweeën ook moeder het lokaal en vervolgens de school uit.

Tegenwoordig is het toch allemaal wat harder: ze willen je kop van je romp trekken, ze sturen kogelbrieven, ze slaan je met een bijl of met een hamer, ze schieten je dood omdat ze “geen respect” van je krijgen, of omdat je “zo raar naar ze keek”.

Het ligt natuurlijk allemaal aan de leraar. Die maakt de leerlingen te moe, ze krijgen dus blijkbaar te weinig rust en mogen in de rebound-voorziening tot rust komen, begeleid door zachte muzikale klanken, een massage ( schijnt tegenwoordig erg in te zijn in Denemarken ), een joint, een shot heroïne of weet ik veel. Ondertussen kunnen ze dan werken aan hun POP (Persoonlijk Ontwikkelings Plan) , hun PEP ( Personal Efficiency Program ) of hun Portfolio ( een map met geneuzel ).Kortom, allemaal zaken met een hoog lange-baarden-geitenharensokken-pakje shag-gehalte, maar vreselijk in de mode in het onderwijs want je wilt toch vooral vet kicken als het gaat om de slag om de leerlingen.

Voor de geïnteresseerden nog wat kijkvoer:
“Class of 1984″
“Blackboard Jungle” en hier nog
Iets over onaangepaste leraren, die daardoor op zijn minst de aandacht van hun klas hebben.

Het leven van de gemiddelde onderwijsgevende kan toch zomaar uiterst turbulent verlopen. Zo had ik mij vanmiddag een bescheiden plaats achter in de vergaderruimte
toegekend, om alweer een studiemiddag ter lering ende in beduidend mindere mate vermaak over mij heen te laten komen, toen er twee opmerkelijke gebeurtenissen
plaatsvonden.

1. Na een voordracht over de toekomstige geneugten die het wondermiddel ICT over ons zal uitstorten, volgde een seminar ( is erg modern en bij-de-tijd ) over nieuwe onderwijsmethoden op het Kandinsky College in Nijmegen. Dit is o.a. een VMBO-school waar men in de strijd tegen dalende leerlingenaantallen en verzwarting van de school nieuwe lesmethoden heeft ontwikkeld, die mij enigszins deden denken aan Iederwijs.
Nou ben ik niet bepaald een fan van de Iederwijs-methode, zoals oplettende lezertjes in eerdere bijdragen van mij hebben kunnen constateren, maar hier zaten toch enkele zaken in die mij de oren deden spitsen en mij met blij gemoed door onderwijsland zullen doen snellen. Over deze en andere studiedagen volgt spoedig meer.

2. Daarna was het tijd voor afscheid nemen van een vertrekkende collega ( waarover ook later meer ) en eerst nog enkele jubilea. Wie schetst mijn verbazing toen ik één der teamleiders vervolgens significante gebeurtenissen uit mijn lange en kleurrijke leven hoorde schetsen, waarbij notabene geciteerd werd uit deze site!! U begrijpt, mijn blijdschap kende geen grenzen. Visioenen van alweer een extra maandsalaris schoten door mijn hoofd ( je wilt tenslotte allemaal op een Nuon-of Essent-topman lijken ), maar dat bleek ik al te hebben ontvangen toen ik 25 jaar in het onderwijs zat. Ik zat dus al weer 12,5 jaar aan dit boeiende instituut zonder dat ik daar zelf erg in had.
Dat men uit dit weblog citeert is natuurlijk uiterst loffelijk ( het zou verplichte kost op de literatuurlijsten nieuwe stijl moeten zijn: “Lees tenminste 25 weblogs en sms het verslag naar je coach. Als het voldoende is krijg je 25 euro beltegoed”. )

Je bezoekersaantalen zullen vreselijk stijgen, je naam zal over de wereld uitgaan. Je doet mee aan het jaarlijkse Weblogbal. Het heeft natuurlijk ook een nadeel. Nieuwsgierig geworden collega’s, teamleiders en -nog gevaarlijker misschien- managementsleden zullen je weblog gaan screenen. Wat nu? Zelfcensuur? Gedane zaken nemen geen keer. Ik vind het leerlingen-Portfolio gewoon fantastisch en en PEP-gesprekken en -trainingen gaan het helemaal maken.  Binnenkort ga ik met u op zoek naar mijn persoonlijke dolfijn, in een zweethut in Drenthe vind ik mijn eigen sjamaan en mijn gelukssteen, en passant doe ik ook nog even een rebirthing.

Collega’s, ik vraag u bij voorbaat nederig vergiffenis voor alles wat jullie hier aan schokkends zullen tegenkomen, maar wie mij een beetje kent, weet dat je één en ander met een flinke korrel zout mag nemen. Je kunt natuurlijk altijd woedend reageren door op het kopje “Reacties” onder aan elk artikel te klikken. Maar jullie kennende, zal dat ook niet direct gebeuren!
En overige onderwijskundige bijdragen zijn van harte welkom.

Al jaren heb ik de onuitsprekelijke eer om als docent verbonden
te zijn aan een instituut wat zich voornamelijk toelegt op agrarisch onderwijs.
Toen ik daar in 1991 kwam werken had je daar een directeur en een onder-directeur,
en dat was het wel zo’n beetje.

Nu zijn we gefuseerd, gefuseerd en nog eens gefuseerd en heten
we de “Huppeldepup”-Groep. ( er moet natuurlijk een beetje aan de
privacy gedacht worden ).We hebben een Centrale Dienst in een mooi in de bossen
gelegen kantorencomplex, en lieden die vroeger bijvoorbeeld ergens leraar waren
op een lagere agrarische school in de polder noemen zich nu College van Bestuur
en ontvangen een riant salaris, dat na elke nieuwe fusie weer wordt opgekrikt.
Het College vergast ons na elke fusie weer op een “Huppeldepup-dag”,
om het ‘wij-gevoel’ met de nieuwe partner te versterken. Elke twee jaar hebben
we dus zo’n dag, ergens op een mooie locatie.
Het werkveld wordt dan verblijd met lovende toespraken door de bestuursleden,
met mooie zelfgemaakte Powerpoint-presentaties ( het bestuur heeft een cursus
Presenteren gevolgd en wil dat weten ook ), met een lunch met echte kroketten,
met een cabaret-voorstelling, met polonaise-dansen, met luxe full-color boekwerkjes
over zaken als missie en visie, en met als klap op de vuurpijl een mooie pen
met inscriptie, of een klokje of een thermoskan met schoollogo. U begrijpt,
na zo’n dag kan je arbeids-ethos niet meer stuk en ga je er weer minstens twee
jaar vol tegenaan.

Ook het College is af en toe natuurlijk aan de nodige ontspanning
toe, getuige deze foto’s die ik vond op een site van evenementenbureau “Holland
Evenementengroep” ( ook al groep! ) Dit bureau biedt geheel verzorgde
evenementen aan , zoals bijvoorbeeld aan “De Zuipneuzen”, die enkele
dagen eerder aan de beurt waren. Op de eerste foto zien wij een groepje lieden,
waaronder minstens één bestuurslid, bezig met het oversteken van
het moeras aan onderwijsregeltjes, daarbij roeiend met de riemen die zij hebben.
Verder lijkt één der opvarenden verdacht veel op de zwangere bewoonster
van het Big Brotherhuis.
Op de andere foto zien we meen ik de voorzitter van ons geacht College, bezig
met het slechten van een nieuwe barrière.
Verder was daar nog een foto
van iemand die wat reclame maakt voor Bacardi, maar dat zal vast wel – gezien
de voorbeeldfunctie van deze personen – geen bestuurslid zijn geweest.

Deze maand vond ik in mijn postvakje , naast een uitnodiging voor
een dagje onderwijs-congres vooor slechts 750 euro ex. btw ( met een echte ‘Keynote-speaker’!
), een luxueus uitgevoerd boekwerkje, waarin het College aankondigt een nieuwe
fusie te overwegen, dit keer met een hogeschool. Wat gaat het nu worden, schaal
17 ? Misschien mag je dan ook wel Keynote-speaker worden op zo’n interessant
congres !

Deze week in het onderwijs-nieuws, in het kader van “Steeds harder”:

Leeuwarden: Een 56-jarige leraar, werkzaam bij de VMBO-afdeling van het
Comenius
College in Leeuwarden, heeft dinsdag een kopstoot ontvangen van een broer
van een leerlinge. Dat is woensdag door de politie Friesland bekendgemaakt.

Vlak voor het incident werd de leerlinge, 15 jaar oud, geschorst. Het meisje
was het daar blijkbaar niet mee eens, en belde haar 20-jarige broer, die direct
verhaal kwam halen. De jongen kwam schreeuwend de school binnen. Vlak daarna
gaf hij het slachtoffer een kopstoot, waar alle leerkrachten getuige van waren.

De politie heeft de zaak in onderzoek. De school heeft aangifte gedaan
van huisvredebreuk en vernieling.

En dan ook nog een ander berichtje, ook uit het nieuws van deze week:

Sliedrecht: De politie heeft een 13-jarige jongen uit Sliedrecht aangehouden
op verdenking van mishandeling en bedreiging van een medeleerling. De jongen
hield een nog warme aansteker tegen het gezicht van het 14-jarige slachtoffer
en kneep vervolgens zijn keel dicht. Dit heeft de politie woensdag bekendgemaakt.

Het voorval had 29 maart plaats op het schoolplein VMBO-school
de Lagewaard aan de Burgemeester Keijzerweg in Papendrecht. De verdachte
vroeg zijn medeleerling om een sigaret. Toen hij die niet kreeg, reageerde de
13-jarige agressief. Een dag later zou hij het slachtoffer met de dood hebben
bedreigd.

Ut gaadt wel goet met het VMBO zoow.

Zo’n tien jaar lang zit je samen op één kantoortje ( nou ja, hokje ) met dezelfde collega, en dan kom je vandaag daar binnen en is zijn plek, die altijd een enorme chaos was, ineens leeg. Andere baan, nieuwe uitdagingen, stukje jonger, dus nog kansen in het onderwijs.
Beetje onwennig wel, zo’n opgeruimde kale plek, en het is maar weer afwachten door wie die wordt ingenomen. In tien jaar leer je elkaar goed kennen, en heb je in allerlei situaties aan een half woord of een gebaar genoeg om te weten wat de ander bedoelt. Snel even een lesje van elkaar overnemen, omdat er boodschapjes moeten worden gedaan of gewoon een middagje vrij. Even gauw een toets kopiëren die de ander vergeten heeft te maken.
Een stuk rustiger dus nu. Ruim de helft minder telefoontjes, de helft minder storing. Ook veel minder in het leven teleurgestelde meisjes, die schuchter of geregeld in tranen eens even kwamen uithuilen. Elk jaar waren daar wel enkele treurige gevallen bij: een bijna blind meisje, met ernstig aangetast gezicht, waarvan de ouders niet de moeite namen om haar na het uitvallen van de treinverbinding even te komen halen. Een ander die schuchter over haar plannen voor het komend weekend kwam vertellen en over hoe lief haar paard, blijkbaar haar enige vriend, wel was.

Je zou ze stuk voor stuk in huis willen nemen en een veilige haven bieden. Ja, niet alle Nederlandse jeugd brengt het weekend door met jong en mooi wezen, feesten en beesten.
Het zal dus even wennen zijn nu… snel even wat spullen toegeëigend die anders toch maar door een andere collega zullen worden ingepikt: eindelijk een schaar in mijn bureau, een nietmachine. Plundra! En eindelijk mijn kopieerpasje weer boven water.

Maar toch had ik liever mijn collega hier weer terug gehad. Zo gaat dat in het onderwijs: het is komen en gaan.

Op mijn werk zie je rare dingen. Nu geef ik al enige jaren les in een computerlokaal,
en dan kijk je in principe altijd de klas in en nooit achterom. Het is sowieso
niet goed om achterom te kijken, zegt men.
Afgelopen week attendeerde één van mijn leerlingen, pardon, studenten,
mij echter op een afgrijselijk plaatje wat achter mij aan de muur is bevestigd.
Dit plaatje:

Wat zien wij hier? Wel, wij zien een afbeelding van een docent,
die achter zijn bureau zit met de armen relaxed gespreid ( zo hoort dat in het
onderwijs ). Op de grond voor hem gebeurt iets afschuwelijks.

Er is een leerling, die heeft blijkbaar een onvoldoende gehaald
voor een repetitie, en die is het er niet mee eens. De leerling heeft een klacht
ingediend, en in het algemeen krijgt de leraar dan de schuld, want die heeft
zich niet goed genoeg in de leerling verplaatst, en had moeten weten dat de
leerling in een moeilijke periode zit, dyslectisch is, lijdt aan dyscalculie
en ADHD en allergisch is voor papier. Je maakt het allemaal mee, ja..

In dit geval heeft de leerling niet gelijk gekregen, hij valt
op de knieën voor de docent, overgiet zich met benzine en steekt zichzelf
in brand. Kan ook zijn dat het mobieltje van de leerling, nadat hij naar huis
heeft gebeld om een knokploeg aan te laten rukken om die docent eens even af
te rossen en respect te eisen, tot zelfontbranding in de broekzak is gekomen.
Dat schijnt tegenwoordig te gebeuren.
Smekend heft de leerling de armen omhoog naar de docent die onbewogen voor zich
uit blijft kijken. Hoe het afloopt blijft ongewis.
Ik wil maar zeggen, het wordt steeds harder in het onderwijs.