Wauwel

Ik ben vanochtend extra vroeg opgestaan na een onrustige nacht, waarbij ik voortdurend gekrabbel aan de deuren en gesnuffel rondom het huis hoorde, soms zelfs onderdrukt grommen. Er lag, toen ik de vuilcontainer aan de straat ging zetten, een dode muis op de deurmat. Onze katten keken de andere kant op, dus die kunnen het niet geweest zijn. Ik kijk ook geregeld schichtig over mijn schouder. U begrijpt het al, waarom de update van dit weblog zo lang heeft geduurd. 

Sinds enkele dagen is Ede en omgeving – en dus ook Barneveld, want maar 11 km verder, en slechts 8 km van de Ginkelse heide – in rep en roer. De bekende Veluwse poema is namelijk weer uit zijn as herrezen en waard rond gelijk een briesende leeuw. ‘s Nachts weerklinken zijn ijselijke kreten door de duisternis, en mensen houden ramen en deuren gesloten, in afwachting van nieuw crisinieuws op Radio Gelderland. Scholen houden hun deuren gesloten. Vakanties worden massaal gecanceld en alle verloven zijn ingetrokken.

Ook ons gezin staat paraat. De tuin staat weer vol met poema-vallen en onze katten zijn ook standvastig en strijdlustig. Zo’n beest schijnt sprongen van 12 meter te maken, las ik gister op een Amerikaanse website. Ben je daar een beetje aan het Nordic Walken, verandert dat ineens in een soort overhaast fierljeppen met een poema op de hielen.. Lijkt me trouwens lastig met die korte stokjes.

Afijn, tijdens het Nordic fierljeppen dienen zich bij mij altijd nieuwe ideeën op, dus ik zie al vele perspectieven en lucratieve ondernemingen: “Met de boswachter op poema-tocht”, poema-lepeltjes en mokken, en natuurlijk ook poema-safari ( www.barneveldpumatravel.nl ) voor rijke topondernemers die dat met de hernieuwde stijging van hun inkomsten wel kunnen bekostigen.

Onderstaande foto, die op het weilandje achter mijn huis genomen is, toont het resultaat van hun eerste tripje. De poema’s hebben inmiddels flink gejongd, dus de pecunia lacht mij toe. Dankzij de poema, dus graag een beetje voorzichtig met het beestje he?

Update 21-6-05:

Nu kreeg ik gisteren zomaar ineens onderstaande boze email:

“Geachte heer/ mevrouw,

Op uw site treffen wij beelden van ons aan, die beschermd worden door de
  Auteurswet. Het betreft hier een ansichtkaart van de Veluwe, waarop door u op
  een onsmakelijke manier, beelden zijn gemanipuleerd i.v.m. de poema op de Veluwe
  en een polstokspringer. U schendt hiermee in ernstige mate ons eigendoms- en
  auteursrecht.

Wij sommeren u deze beelden met onmiddellijke ingang vóór
  14.00 uur van uw site te verwijderen om aansprakelijkheid i.v.m. beeldrecht
  te voorkomen!

Hoogachtend,

Uitgeverij van der Meulen bv

(R.K.v.d.Meulen)”

In Barneveld, waar toch al zoveel cultureels te beleven valt, is tot overmaat van grote blijdschap nu ook een openlucht-tentoonstelling van start gegaan met als
  thema: beschilderde reuzenkippen.  Ook met dit projekt verwacht het organiserend comité Barneveld nog meer dan nu cultureel op de kaart te zetten, en men hoopt – schrikt u niet – een half miljoen bezoekers te trekken, die in een lange stoet van kip naar kip door het dorp zullen trekken via een speciaal uitgezette route langs de vele markante punten van Barneveld. Een half miljoen ! Dat zijn 5000 bezoekers per dag. Die komen allemaal via het afgezette verkeersknooppunt Harselaar het dorp in, en zullen naar men hoopt, allemaal parkeren in het centrum. Grofweg 2000 auto’s per dag extra in het centrum, dat tikt aan. De kippen zijn beschilderd door plaatselijke en landelijke kunstenaars, die ”allemaal al eens geëxposeerd hebben”, zo wordt ons haastig verzekerd.

  Ik heb er vanmiddag tijdens het boodschapjes doen reeds enkele mogen aanschouwen, die op markante plekken waren neergezet, zoals op de vluchtheuvel tegenover Albert Heijn, en bij de oversteekplaats schuin tegenover de stinkende bouwput met verontreinigde grond waar ooit een veevoederfabriek stond. Ook een markante
 plek dus.

Nu is het zo dat in het weekend de Barneveldse jeugd het dorp uit trekt, op zoek naar lering ende vermaak, met de nadruk op vermaak. Zondagmorgen vroeg keert men dan weer terug, vooral op markante plekken een spoor van vernielingen achter zich latend. Hoe hufter-proof zullen deze kippen zijn? Of gaan ze ‘s avonds op stok? Volgende week weten we meer. Ik laat het u natuurlijk horen. De kippen zullen zich voortslepen tot 31 augustus.

Even een snelle ( want in de baas zijn tijd ) update op vrijdagmorgen: de eerste omvergetrokken kippen zijn reeds gesignaleerd, da’s dus nog eerder
  dan het weekend.

  Je zou maatregelen kunnen bedenken om vandaaltjes wat af te remmen, bijvoorbeeld een kip die bij aanraking volledig explodeert, en een andere kip onder hoogspanning.
  Weer een andere die spontaan vogelpest verspreidt, of één die als een soort lijm-gun fungeert. Heb dat eens op TV gezien, het Amerikaanse leger experimenteert met een wapen dat een reusachtig kronkelende sliert lijm wegschiet die het slachtoffer volledig vastnagelt. En dan vermomd als kip, is toch een idee.

Update 2 ( maandag 23 mei ):

  Het afgelopen weekend zijn er opnieuw kippen vernield, waarvan één onherstelbaar. Waar dus al voor gevreesd werd is gebeurd. Het blijkt dat er al speciale “kippenburgerwachten”zijn op gericht die moeten voorkomen dat lallende randkneuzen met het hersenvolume van een insect zich aan de beestjes vergrijpen. Voor een vroegtijdig overlijden van de kipjes wordt nu gevreesd.

Na een nachtje slapen krijg je in het algemeen een frissere kijk op de zaken dan de dag ervoor. Zo ben ik eens even door gaan broeden op de de cursus “Koe knuffelen” ( zie elders in dit weblog ), en ik ben tot de conclusie gekomen dat hier zich weidse markten voor mij ontrollen.

Vanochtend heb ik dus plechtig besloten tot het opzetten van een “Clinic Kip Knuffelen” ; als inwoner van Barneveld kom je daar niet onderuit.
Net als een gegrilde kippenpoot ligt ook dit lekker in de mond: “Clinic Kip Knuffelen”, spreek het maar eens een paar keer snel achtereen uit,
en als u dat stug volhoudt, zult u merken dat u inderdaad spoedig aan een dergelijke clinic toe bent.

Welnu, dan heb ik goed nieuws. Binnenkort ( binnen twee weken ) gaat deze van start, en alle info zal te vinden zijn op een speciale website
die u ook op dit weblog zult aantreffen. Een website compleet met gastenboek, ervaringen van cursisten, foto’s , noem maar op. Kom hier dus geregeld even kijken of het inmiddels al zo ver is.

De eerste klanten zijn al binnen, zoals de raden van commissarissen van Nuon en Essent, en ook het management van diverse agrarische opledingscentra in den lande heeft interesse getoond. Ook met hen zal ik een traject opstellen.

Mocht u ondertussen ook enthousiast geworden zijn en heeft u leuke ideeën of suggesties voor de clinic, of wilt u zich aanmelden, mail dan
even naar de Webmaster

In Barneveld staat ongeveer zegge en schrijve één redelijk oud gebouwtje: het
Veluws Museum Nairac. .
Volgens de krant zijn er nog meer oude bouwseltjes, die door de gemeente onlangs zijn voorzien van een bordje waardoor ze “als monument herkenbaar zijn.” Het ging
daarbij om een of ander winkeltje in de schaduw van het nieuwe gemeentepaleis, een oude schuur in Garderen en het museum.
U ziet het hier op een plaatje, met op de voorgrond local hero Jan van Schaffelaar, die ergens in de middeleeuwen als een soort Herman Brood na een flinke overdosis
omlaag schijnt te zijn gesprongen of geduwd. In dit geval niet vanaf het dak van een hotel, maar van de plaatselijke kerktoren.

Het gebouwtje heeft onder andere een “Oudheidkamer”, een kreet die associaties oproept met pruiken, stukken potscherf, een paardenhoofdstel, pijpenkoppen, een oude po of voor mijn part een fossiele drol en iets of iemand in lokale klederdracht. En ja hoor, als je de website erop naleest, dan is er bijvoorbeeld een uiterst boeiende tentoonstelling over kanten sieraden en beschilderde eierdopjes, en tekeningen van iemand met de intrigerende naam Bob Brobbel, alle natuurlijk publiekstrekkers van jewelste.

Dat laatste is nu ook doorgedrongen tot de lokale bestuurders, want de plaatselijke krant leert ons dat de gemeente uitbreiding van het museum overweegt. Dat zou een enorme “economische en culturele” impuls voor Barneveld zijn. Daarvan heeft het gemeentebestuur natuurlijk nooit genoeg. Ik zie de feestelijke opening al helemaal voor mij: van heinde en verre komen bussen bejaarden op rollators aangeklotst,
de burgemeester heeft zich samen met zijn wethouders olijk verkleed in ouderwetse klederdracht ( inclusief kanten sieraden ), en serveert met een guitige lach koffie met Barneveldse sprits.

Op de radio roept men van een verkeersinfarct rondom Barneveld, zakenlieden spitsen de oren want zien nieuwe economische perspectieven en de hele culturele jetset van Nederland stort zich voortaan op dit bruisende culturele hart van Nederland

Na de rondleiding door B &W trekken deze zich weer terug in hun oudheidkamer ( waar ze eigenlijk tot in lengte van dagen zouden moeten blijven zitten, scheelt ook weer een nieuw gemeentehuis ), en de bezoekers overstromen Barneveld op zoek naar andere culturele uitspattingen van niveau, zoals het pluimveemuseum en… en… uhhh, ja.

O ja, beide musea zijn op de Dag des Heeren gesloten.

We hebben weer een nieuw boekenweekgeschenk en we hebben een nieuwe Barneveldse
bieb. Het boekenweekgeschenk is dit jaar geschreven door ons aller Jan
Wolkers, u weet wel. En wie wel eens werk van Jan Wolkers heeft gelezen weet:
het is soms een beetje viezig. Er komt soms SEX in voor. Er staan soms VIEZE WOORDEN
in. Er worden namen van GESLACHTSDELEN genoemd.
Ik lees wel eens een boek van Jan Wolkers, en die haal ik dan bijvoorbeeld ook
in de bibliotheek. “Terug naar Oegstgeest”is toch één
van mijn favoriete werken. Beetje ouderwets misschien, maar ik stam nu eenmaal
uit die tijd.

Nu gebeurt het wel eens, dat wanneer je een boek uit de bibliotheek
leent, dat daar soms een scheur in een bladzijde zit, of een koffievlek, of
een haar of andere onbestemde voorwerpen waarvan je niet wil weten wat het geweest
is. Soms zijn de woorden dan niet meer leesbaar. Je weet uit het zinsverband
dat er “ik” moet staan, maar zeker weet je dat niet. Het zou bijvoorbeeld
ook “pik” kunnen wezen. Maar dat is een VIES woord en dan heb je in
Barneveld een probleem. Er zijn namelijk lieden, die niet van VIEZE woorden
houden, en die vinden dat ook anderen deze VIEZE woorden niet mogen lezen.
Dus men neemt de pen ter hand en gaat ijverig aan het strepen, en wel zo fanatiek,
dat men soms dwars door de bladzijdes heen gaat.
Dat wordt straks met het nieuwe boekenweekgeschenk een probleem. Ook de voorkant
van dit boekwerkje is namelijk VIES. Er staat een blote juffrouw op. Het gaat
om dit plaatje.

Dat is inderdaad behoorlijk goor. Daarom heb ik het maar erg klein gemaakt.
Maar als u erop klikt, krijgt u een grotere versie.
Die Wolkers is gewoon een
viezerik: “Op een eiland in de Waddenzee ontmoet een fotograaf op het
naaktstrand een jonge vrouw, Kathleen. Wanneer hij haar later opzoekt in de
disco waar ze een zomerbaantje heeft, ziet hij dat ze wordt opgehaald door een
oude man. Niet veel later maakt de fotograaf kennis met Federici, die net als
hij onder de indruk blijkt van de mooie Kathleen. In de daaropvolgende dagen
ontstaat er een geheimzinnige band tussen de twee mannen. Ze vertellen elkaar
over hun leven en ervaringen, en volgen ondertussen de ontmoetingen tussen de
jonge vrouw en de oude man, die niet helemaal betrouwbaar lijkt. Wie is hij,
en wat doet hij eigenlijk op het eiland? En wie is de jonge man die hem en de
jonge vrouw vaak blijkt te vergezellen? Gaandeweg ontrafelen de twee mannen
de raadsels die de drie metgezellen omringen, waarbij ze stuiten op een levensgevaarlijk
en ingewikkeld complot” .

Zie je wel, dat vraagt om een stevige balpen. Wat gaat de bieb nu doen? Een
blanco kaft? Zwart streepje over de bilspleet? Broek aan, of beter nog, een
rok? Bieb, reageer eens? ( Kan onderaan door op “Reacties” te klikken.

Ik ga dus vrijdagavond naar de Bieb, om al het daar nog aanwezge
werk van Jan eens aan een streng onderzoek te onderwerpen. U hoort natuurlijk
nog van mijn bevindingen.

Het dorpje B. op de Veluwe, is op religieus gebied de wereld in het klein. Ongeveer alle grote wereldgodsdiensten vind je hier terug, de één aanmerkelijk meer dan de ander en dan ook nog in allerlei variëteiten.
Op zondagmorgen culmineert deze smeltkroes tot een hoogtepunt van gelovigen die links en rechts langs en door elkaar heen rijden, ieder op weg om het heil van boven te mogen ontvangen, in de hoop zo het aardse slijk beneden te mogen ontstijgen.
Nergens zo druk in B. als op zondag. Het is dan ook goed oppassen geblazen, want wie de blik rotsvast op de eeuwigheid gericht houdt, dwaalt nogal eens af van de juiste weg.
Zo kon ik, na lange tijd in ernstige geloofstwijfel te hebben verkeerd, met enige moeite een fatale aanrijding voorkomen met een haastige volgeling, een herder uit een aanpalende gemeente nog wel, blijkbaar geheel verzonken in de voorbereiding op zijn preek, wat bijkans het vroegtijdig verscheiden van een wat uit de kudde afgedwaald schaap tot gevolg had.
Ja, je hoedt ze met strakke hand, tenslotte.

Tijdens de dienst werd ik geconfronteerd met de collecte ter bestrijding van één der schepselen Gods, namelijk de houtworm, klein en nietig maar toch blijkbaar een ernstige bedreiging van het voortbestaan der kerk. Gul gegeven dus maar, want zo na enkele maanden van afwezigheid is een kleine aflaat wel op zijn plaats. Waarna weer een pepermuntje, want de preek, die handelde over Sodom en Gomorra – een lot wat het dorpje B. nooit zal kunnen treffen – verdient altijd een moment van contemplatie en bezinning, en dat kan mooi tijdens de collecte onder het genot van een versnapering. Dat geeft een verfrissende kijk op de zaken, zelfs op Sodom en Gomorra.
Onvermijdelijk kom je dan toch terecht bij je eigen, persoonlijke Sodom en Gomorra, en onbewust verbaas je je er weer over dat je ook deze week niet in een hoop rokende sintels bent veranderd. Blijkbaar is er hoop voor je, niet onbelangrijk, zou ik zeggen.
Maar eens wat vaker komen buurten dus, want zelfs de herder blijkt dit logje al te lezen, zo biechtte hij mij op na afloop van de dienst.
Ach, men , Hij, houdt je in de gaten. Je kunt het slechter treffen.

In Barneveld hebben wij een nieuwe “Bieb”. Althans zo prijst een full color
huis-aan-huis verspreid boekwerkje het voormalige concertgebouw in Barneveld
aan. De oude bibliotheek groeide uit zijn jasje en was dus aan vervanging toe.

In de oude stonden in een beperkte ruimte lange rijen grote-letter boeken, over boerengeslachten op fraai gelegen hoeven, waar hartstocht en geploeter met de beesten om voorrang streden. Alles geschreven door auteurs met namen als Mien van ‘t Sant, Mia Bruin-Ouwehand en Annie Oosterbroek-Dutschun.
Maar goed, we dwalen af.

In de nieuwe bieb merk je dat men in alles met de tijd mee gaat. Hoewel, gelukkig zijn er nog enkele oudere bibliothecaressen mee verhuisd, en zij bedienen nu met bevende vingers de nieuwerwetse apparatuur, zoals de inname-automaat, een mosterdgeel gekleurd toestel ter grootte van een kleine vrachtwagen, dat ongeveer de helft van de nieuwe uitleenruimte inneemt.

Op zaterdagmorgen vormt zich voor deze machine een lange rij personen die boeken komen inleveren, zodat men wel met de nodige wachttijd rekening moet houden.
Het plaatsen van een tweede inname-automaat is helaas niet mogelijk, daar er dan geen ruimte meer voor boeken zou zijn.
Nu gaan wij als import-Barnevelders natuurlijk met onze tijd mee, dus lenen wij ook geregeld allerhande boekwerkjes ( wij zijn trouwens nog niet aann grote-letter boeken toe, maar daarover een andere keer meer ), en wij brengen die ook weer na enige tijd netjes terug. En daarbij ontstond nu onlangs de volgende discussie:

V= Mijn vrouw
B= Bibliothecaresse
Plaats van handeling: de informatiebalie van de nieuwe bieb.

V: “Goedemiddag, ik wil graag een boek verlengen, maar ik heb helaas mijn kaart niet bij me, maar wel het kaartnummer.”
B: “Nou mevrouw, dat kan helaas niet. Het verlengen van een boek kan alleen telefonisch.”
V:”Maar ik heb het kaartnummer toch, dan kan ik toch ook hier wel een boek verlengen als het ook telefonisch kan? “
B:”Nee mevrouw, dat spijt mij.”
V:”Dus, als ik nu mijn mobieltje uit mijn zak pak en ik bel u hier aan de balie waar wij nu staan, met de vraag of ik het boek kan verlengen, dan kan het wel? “
B: ” ……. Ja, dat is in principe mogelijk”.

We zullen het maar op aanloopproblemen houden……

UPDATE 5 MAART 2005
Ik had een uitgeklede versie van dit stukje ook naar de plaatselijke krant gestuurd. Dat bracht vermoedelijk een schok teweeg onder het personeel van de bibliotheek. Er werd een spoedvergadering belegd, het bestuur werd geraadpleegd, de politiek stelde vragen, er rolden koppen, men overwoog sluiting en openbare verkoop van het inname-apparaat.
Gistermorgen – het sneeuwde en was glad – moest ik boeken verlengen. Dilemma… Komt daar de persoon die de nieuwe bibliotheek publiekelijk aan de schandpaal nagelde met zielige stem voor de telefoon zijn leesvoer verlengen. Ik zag het al voor me, smadelijk gelach aan de andere kant van de lijn, nee meneer, vanwege de sneeuw kunnen wij niet telefonisch verlengen, u zult echt hier naar toe moeten komen. Rest van het team erbij, allemaal meeluisteren, hele bibliotheek in ademloze stilte ook…
Ik bel dus:
“Goedemorgen u spreekt met Mmv Bbfvmmbijheh, ik wil graag mijn boeken verlengen, mijn kaartnummer is….”
Sterk he? Was geen probleem, naam niet verstaan en toch boeken verlengd.
Al deze gebeurstenissen resulteerden in een mooie brief, die ik ook gisteren van het hoofd van de bibliotheek ontving:

Geachte heer en mevrouw,
Met belangstelling heb ik uw ingezonden brief in de Barneveldse Krant met betrekking tot de mogelijkheid van het verlengen van media in de bibliotheek gelezen.
KNIP

De brief eindigt met de medeling, dat mijn vrouw onjuist of onvolledig is geinformeerd, en met verontschuldigingen voor het ontstane ongemak!

Nou, dat is toch heel erg netjes! Van mijn kant wil ik dus hier ook even mijn nederige excuses aanbieden voor het feit dat de bibliotheek – zo voortvarend van start gegaan – door mijn stekelige briefje in de krant misschien in een negatief daglicht is komen te staan……

Kortom, ik ben toch blij met de bieb!