Wauwel

Nu we toch even met filmpjes bezig zijn, dat mag in het weekend, is hier nog een leuke van een altijd weer dankbaar object. Katten doen hun naam eer aan en blijven onverstoorbaar, hoe je ze ook toetakelt, aankleedt, belachelijk en bespottelijk maakt, noem maar op.

Terwijl het hele gezin eendrachtig en in vredige sfeer om het paasontbijt geschaard zat, meende één van de katten des huizes, genaamd Thijs, ook een duit in het zakje te moeten doen door er voor te zorgen dat er volgend jaar géén paashaas in het land zal zijn.
Zo hebben wij een stukje weiland achter het huis, waar –  ernstig bedreigd door de tot in de hemel reikende bouwactiviteiten van de inmiddels  landelijke beruchte refo-dome’s – enkele hazen domicilie hebben. En zoals dat gaat met dieren die op konijnen lijken: ze hebben ook jonkies. Nu heeft onze Thijs ( 15 ) op zijn oude dag nog last van een stevig jachtinstinct, en zo meldde hij zich klagelijk mauwend bij de deur met in zijn bek zo’n schattig, hummelig, maar niet meer te redden paashaasje. Dat gaf natuurlijk enige paniek aan de dis.

Om onduidelijke reden willen onze katten altijd met hun buit naar binnen, blijkbaar om te laten wat ze gevangen hebben. Toen Thijs nog jonger was, kwam het geregeld voor dat hij ‘s nachts met de buit in de bek tegen de schutting opsprong, om uiteindelijk ons vanaf het balkon van onze slaapkamer wakker te mauwen op zo’n manier, dat wij gelijk wisten van : O, hij heeft weer wat. Hij hield dan oook pas op als wij even door het gordijn gekeken hadden en enige opbeurende woorden met hem wisselden. Als we dan weer in bed lagen hoorde je hem met afschuwelijk krakende geluiden een dure goudvis uit onze vijver of zo naar binnen werken.

‘s Ochtends werden wij vaak verblijd met allerlei stoffelijke overschotten op de voordeurmat, en als je gehaast naar je werk wilde en je lette even niet op, was je weer bezig één of ander aangevreten kadavertje in de kokosmat te werken. Ratten, muizen, mollen, een enorm groot konijn zonder oor, vogeltjes ( bij voorkeur zeldzame ), goudvissen, kikkers, ongeveer vier hamsters ( van de kinderen ); er is heel wat naar binnen gewerkt.  Thijs is echter het meest geobsedeerd door konijnen. Een aantal jaren geleden kwam hij ‘s avonds met een jong konijntje thuis, en binnen een half uur met een tweede. Blijkbaar had hij weer een of ander slecht afgesloten hok gevonden, en dat betekende dus ergens in de straat een hoop kindergeschrei de volgende morgen als men de brute roof zou ontdekken. Zéér tegen zijn zin konden we onze moordmachine een nachtje binnenhouden, in de hoop dat hij zijn walgelijke neigingen dan wel vergeten zou zijn. ‘s Ochtends was hij na tien minuten terug, met konijntje nummer drie. Een voorzichtige wandeling door de buurt leverde ogenschijnlijk geen leeggeroofde konijnenhokken op. Ja vòòr je het weet kun je drie konijnen vergoeden en heb je een woedende buurman achter je aan.

Maar goed, wij hebben verder op paasmorgen heerlijk ontbeten en onze kat ook, want na een uurtje vond ik buiten achter een stapel planken nog een half paashaaslijkje, en dat heb ik maar in het weiland gegooid; hebben de meeuwen ook nog een smakelijk paashapje. Thijs is nu weer aan de brokjes. ‘t Is behelpen, ja.

Het Nederlandse onderwijs is fantastisch en het kennisniveau van onze leerlingen en studenten is ongekend hoog. Alle verhalen over lage niveaus en achterstanden zijn volkomen uit de lucht gegrepen, want deze week is uit onderzoek gebleken dat alle problemen helemaal niet aan het onderwijs liggen.
Nee, men heeft namelijk ontdekt dat veel lage resultaten, in dit geval bij de CITO-toets, liggen aan het feit dat leerlingen slecht zien. Dat drukt de scores en dus ook de resultaten in het vervolgonderwijs.
Dat verklaart tevens waarom scholen in Korea en Japan altijd zo hoog scoren: die lui daar dragen bijna allemaal zo’n kek brilletje.
Sterker nog: ik denk dat de resultaten hier in Nederland ook nog eens negatief beïnvloed worden doordat we zo slecht horen. Een beetje scholier loopt 24 uur per dag met een mp3-speler in het oor, op vol vermogen en 300 beats per minuut, en ja, dan ontgaat je wel eens wat. En áls je dat ding dan al een keer uit hebt, dan heb je toch een redelijke gehoorbeschadiging van 40 %.
We eten hier ook nog eens een keer ongezond, we slapen te weinig en we bewegen te weinig, dus het is wel duidelijk.
De oplossing: alle lesmateriaal wordt aangeboden in een enorm lettertype c.q. braille: per schoolboek rekenen we dan op een kilootje of drie, waardoor leerlingen ook de nodige fitness trainen. Alle leerlingen naast gratis schoolboeken ook een gratis brilletje. Docenten bulderen voortaan hun lessen op MP3-niveau rechtstreeks in de gehoorgang van hun pupillen.
Zo wordt onderwijs weer leuk, zoals in Japan. Daar kan zelfs een aap al de cito-toets met goed gevolg doorlopen. Deze pupil krijgt telkens heel kort een serie willekeurige cijfers te zien, waarbij hij ze dan in de juiste volgorde moet aanraken. Wie op het plaatje klikt ziet een en ander ook nog eens op film.

 Wie nu denkt : “Dat kan ik ook!”, moet dit maar eens even gaan uitproberen. Dat kan hier. En als uw kennisniveau een beetje tegenvalt: zeker geen brilletje op gehad.

Je zal in Japan wonen. Ten eerste hebben ze daar een redelijk onverstaanbare taal, ze zijn allemaal erg klein , dicht opeengepakt en hebben tot overmaat ook nog volslagen hysterische tv-programma’s, waarbij de Italiaanse shows in het niet vallen. Onderstaand filmpje trof ik aan op collega Flabber, die het op zijn beurt weer van YouTube gejat heeft, zoals het een goed internetter betaamt. Japanners zijn -dat weten we wel – gek op beestjes in alle soorten en maten, van Tamagotchi tot walvis, van fijngeprakt bij een glaasje sake tot electronische huishond. Klein heeft toch wel de voorkeur, vandaar de hoofdrol voor dit uiltje in een onbegrijpelijke tv-show, waar een dolenthousiast publiek van blijkbaar Japanse ornithologen zich te buiten gaat aan een avondje gezellig vogelspotten. Zeker de moeite waard, al zal de clou u en mij ontgaan.

Hilarisch, dit filmpje over allerlei beesten die in diverse speelfilms gebruikt ( gaan ) worden. Vooral de kameel in de supermarkt, je zou er een moord voor doen om zelf eens een middagje in zo’n pak te mogen shoppen bij Albert Heijn! Let vooral op die bochel.

 In mijn huis leven twee katten, ongeveer al dertig jaar. Dat zijn natuurlijk niet dezelfde katten, eerst hadden we Thijs en Trui, en nu hebben we weer Thijs en Trui.
Het zijn geen echte broer en zus, en ook geen echte kat en poes meer. Ze hebben allebei ook een totaal verschillend karakter.
Thijs is een gezellige, nieuwsgierige cyper, en die houdt van mij. Hij praat op opgewekte toon tegen mij, wil altijd op mijn toetsenbord liggen, bij voorkeur als ik zit te typen, en vindt het heerlijk om zo hard mogelijk gepetst te worden, flinke meppen op z’n rug en tegen z’n kont.
Hij kan mij zeer doordringend aankijken, en hij perst zich het liefst zeer ongemakkelijk in veel te kleine dozen en zo. Hij is erg mager. Eet niet veel. Wel eet hij alles wat hier in de tuin scharrelt, tot drie keer binnen een dag een jong konijntje uit een blijkbaar niet goed afgesloten hok van een zielig kindje ergens uit de buurt. Nooit geweten waar hij ze vandaan had, wel overal voorzichtig geïnformeerd.
Ook al eens na weken verpestende stank een enorm rottend konijnen-karkas tussen de struiken ontdekt, weer een zielig kindje in de buurt dus. Daarnaast had Thijs de onhebbelijke eigenschap zich – toen de kinderen nog klein waren – eerst aan de spenen van de kinderen zelf en later aan de benen of het hoofd van de Barbies te vergrijpen. Maandelijks lag er wel weer ergens een onthoofde of ontbeende Barbie of Super Ken, en zoiets loopt aardig in de papieren.
Wij hebben ook een hele stoet dwerghamsters gehad, die hadden ook voortdurend de dankbare aandacht van Thijs.
Eén van mijn dochters hysterisch gillend met Thijs opgetild in de armen, en die had dan weer een wriggelend dwerghamstertje in de bek. Drama’s en traumatische ervaringen met die hamsters.
Zo moest ik er een keer ‘s avonds om elf uur nog op uit om bij vage kennissen – gespecialiseerd in dwerghamsters -een zo goed gelijkend mogelijk exemplaar uit te zoeken, nadat er weer eentje was verorberd, omdat dochterlief bij het slapen gaan vergeten was het deurtje goed dicht te doen. En de volgende morgen stug volhouden dat-ie helemaal niet dikker was geworden en echt geen grijzer vachtje had gekregen. Jaren later maar opgebiecht, en dat leidt nog steeds tot zure gezichten.
Nu die andere poes, Trui. Een kruising tussen een Pers en een Noorse boskat. Ik haat dat beest ongeveer, en dat beest haat mij ook.
Het is een enorme dikke zak harige huid gevuld met volgevreten darmen en haarballen. Ligt de hele dag te slapen. Bij het pogen om op schoot te nemen zie je alleen maar wit weggedraaide oogballen van waar heen kan ik vluchten. En twintig nagels vol in je vel, liefst in je nek. Het beest wil geregeld naar buiten, bij voorkeur om te braken. Wil ik dan de deur opendoen omdat schrikwekkende geluiden vanonder de tafel een nieuwe oprisping aandienen, dan ziet ze mij komen en schrikt zich wezenloos – hoe kan dat nou – en draait snel om, om ergens te gaan kotsen op een plek waar ik niet bij kan, liefst onder de bank, waarbij dan altijd gepoogd wordt een stuk vloerkleed mee te nemen, en als wij er niet bij zijn liefst op de bank, wat je dan ontdekt als de plek niet meer met produkt X te verwijderen is. Krijg je het beest wel enigszins op tijd te pakken, dan doet ze nog snel haar uiterste best om op z’n minst een lang spoor van rotzooi op de grond te deponeren, tot buiten aan toe.
Hoe vaak ben ik ‘s morgens niet in het halfduister beneden gekomen om met mijn in sokken gehulde voet vol in een plak stinkend kattenbraaksel te trappen, erg fijn als je haast hebt.
Als de rest van het gezin beneden komt, vraagt men zich af waarom ik weer met zo’n verhit gezicht aan tafel zit, waarna ze fijn met Trui beginnen te knuffelen en haar een flinke bak brokken voorzetten. Op naar de volgende berg.

Zagen we laatst een meeuw die uit een winkel een zak Doritos met kaassmaak ontvreemdde, tegenwoordig is ook de deurmat niet meer veilig. Hier een wasbeer die blijkbaar alleen nog schone pootjes in zijn hol wil. 

Ik heb een vijver in mijn tuin. Dat is leuk, want visjes en zo, zolang de reiger ze niet op vreet. Er zitten ook kikkers in. Dat’s is ook leuk, want die maakten tot nu toe een zacht ronkend geluid. Nu zijn er nieuwe kikkers gekomen, illegaal, en die hebben beslist geen inburgeringscursus gevolgd. Ze zijn heel luidruchtig, vooral ‘s nachts, met ramen open tussen klamme lappen, heel vervelend allemaal, drijft tot blinde razernij. Er zijn er twee volgens mij.
Gistereravond laat hadden we er eentje gevangen, ik wou hem dood slaan met mijn nylon netje, maar dat mocht niet ( de domino-mus indachtig, én docent op een opleiding voor dierverzorging ).
We dropten het beest in een emmer en sjouwden hem met blij gemoed naar de vijver een aantal straten verderop. Wat kan mij die mensen schelen daar. Hij ( of zij ) was wel verdacht stil.
‘s Nachts opgewekt naar bed. We verwachtten af en toe nog wel een zacht klaaglijk roepje. Na tien minuten werden wij gewekt door woedend gekwaak. We hadden de verkeerde kikker weggebracht. Die was vandaag natuurlijk ook niet meer te vinden. De andere twee kwaken er inmiddels lustig op los, en volgens mij harder dan gisteren; daarbij wordt er ook nog stevig gepaard geloof ik. Iemand een tip?

Steeds meer huisdieren raken verslaafd aan televisiekijken. De grote boosdoener zouden de televisietoestellen met HDTV scherm zijn. Een Belgische (!) site speurde het net af naar getuigenissen. Zo is er het verhaal van de kat Snoopy, die tot 20 minuten lang geboeid zit te staren naar een tv-programma. Vooral als er vogels, vissen of andere dieren op het scherm verschijnen, is poeslief niet te houden. In sommige vallen volgt er zelfs een regelrechte aanval richting televisie. Op een andere website maakt men melding van honden die blaffen wanneer op het scherm een deurbel gaat of van katers die vruchteloos azen op de ,,televisie-vissen”. Sommige trouwe viervoeters houden zelfs de bewakingsbeelden van de woning in het oog in de hoop een vroegtijdige glimp op te vangen van hun huiswaarts kerende baasje. Dat wordt straks nog wat als al die mooie flatscreens in HDTV gaan uitzenden.Niet alleen de kinderen vechten om de buis, maar vader krijgt bij het voetbal kijken nu ook concurrentie van de Deense Dog of de Schnauzer. Zal een behoorlijk gekrakeel worden daar in de huiskamer. Mijn eigen kat heb ik één keer kunnen betrappen op een uithaal naar een goudvis, die tijdens een screensaver over mijn scherm zwom. Het lijkt me dan ook raadzaam om het scherm in de toekomst van stevig traliewerk te voorzien, als ik zo naar de hond op het plaatje kijk. Hier moet voor Martin Gaus ook een nieuwe markt liggen.

In Aberdeen is de laatste dagen een wel heel bijzondere dief aan het werk. Een meeuw heeft er gewoonte van gemaakt om chips te stelen uit een supermarkt. En ook nog met een bijzondere voorkeur voor Doritos Kaassmaak. Klanten vinden het zó leuk, dat ze bereid zijn voor de zakken te betalen.

En nu we toch met meeuwen bezig zijn, deze is toch ook nog steeds leuk: