Het begin van het nieuwe schooljaar is altijd een ideaal moment om een frisse wind door allerlei verkleefde situaties te laten waaien. De plekjes in de docentenkamer bijvoorbeeld.
Zo hadden hogere machten besloten deze ruimte te voorzien van een nieuw vloerkleedje  ( om alle koffievlekken wat aan het zicht te onttrekken ), wat nieuwe sanseveria’s en – nog onderhoudsarmer – op de diverse tafels een bakje cactussen. Mogelijk een teken aan de wand of een waarschuwing.

De over ons gestelde overheden hadden verder gemeend de tafels en stoelen wat speels te hergroeperen, om zodoende de onderlinge integratie wat te bevorderen. Waar je eerst een aantal hoeken had: de kroeghoek, met luidruchtige, schreeuwerige collega’s; de dameshoek, waar grote groepen vrouwen zich om een stapel Libelles concentreerden; de darthoek, waar het gevaarlijk toeven was wegens rondvliegende pijltjes die overal op vloer, muur en meubilair hun sporen achterlieten; de bejaardenhoek, voor de groep lichtelijk verzuurde onderwijscritici die hun BAPO-regeling en hun uitjes naar het Sauerland  bespraken, had men nu een flink aantal zitjes gegroepeeerd. Een lolbroek had daar snel wat bordjes bij geplaatst, geleend van een opendag: vakgroep economie, talen, exact. Wat opzij stonden drie eenzame stoeltjes met daarboven het bordje “Overige vakken”.

Zoiets roept bij binnenkomst natuurlijk een ernstig gevoel van ontreddering op, zeker als je – zoals ik – tot de groep verzuurde onderwijscritici schijnt te behoren, mijns inziens trouwens de enige groep met een sterk ontwikkeld gevoel voor beschaving en niveau binnen ons instituut. Waar nu te zitten? Hoe een kuddedier is de mens toch.

We zijn nu enige weken verder en nog steeds dwaal ik tijdens de koffiepauze hulpeloos van tafeltje naar tafeltje, als een paria in onderwijsland, op zoek naar aansluiting en warmte….heen en weer geslingerd tussen competentieleren, Studiehuis en Ot en Sien.
Ik moet snel iets flexibeler worden, want voordat je het weet krijg je een uitnodiging van je manager voor een pro-actief coachend gesprek.

 Al eerder schreef ik over de onderwijs-vernieuwingsdrift die nu ook het agrarisch onderwijs in zijn ijzeren greep houdt. Nooit echt een bolwerk van vernieuwing, maar àls er dan toch gemoderniseerd moet worden, dan gaat het ook gelijk hard. Waar overal het competentie-leren inmiddels als onwerkbaar en ongewenst wordt afgeschaft of afgezwakt, wordt hier zwaar ingezet.

Dat gaat gepaard met veel hippe kretologie, liefst in het Engels: “Make your own peanutbutter!”,  juicht een kleurrijke folder van  een MBO-voedingsmiddelenopleiding ons toe. Iedereen doet daar aan “Working apart 2gether!”, het W.A.T.-concept. Zoiets doet het altijd goed, zo’n sms-woordje in je reclame-uitingen. De jeugd stroomt toe.

Vooraan in de groep van juichende pleitbezorgers en enthousiastelingen staan de onderwijs-adviesbureau’s en het management van de opleidingsinstituten. Zolang je maar je hoofd boven het wolkendek blijft uitsteken schijnt altijd de zon en is er geen vuiltje aan de lucht.
Om nog wat extra cachet aan die zonneschijn te geven worden onderwijsbureau’s en managers in het agrarisch onderwijs uitgenodigd voor een fijne conferentie over “De Groene Standaard“, die “van ons allemaal is”. Bedoeld voor locatie-overstijgende managers, locatie-managers, afdelings-managers, ja, dat gaat nog druk worden daar, en alles “om het gevoel te versterken en te kunnen uitdragen”.

De middag zal garant staan voor een frisse kijk op de examinering. Dat is wel nodig ook, want de instantie die toezicht moest houden op correcte vraagstelling bij die examens, het KCE,  is door de onderwijs-inspectie ernstig op de vingers getikt en blijkbaar van haar taak ontheven, wegens blijkbare incompetentie.
Het kernwoord is echter “vertrouwen” en dan komt alles vast wel goed. En daar komen dan nog ambitie en creativiteit bij. Er zijn natuurlijk ook enkele workshops, die allen vertrouwen als basis hebben. De laatste is het meest intrigerend:
Vertrouwen in het creatieve proces van de implementatie. En dat zal gebeuren – nu komt het – door middel van een “HAARKRAPSESSIE, waarmee het creatieve proces een impuls wordt gegeven.”

Een haarkrapsessie…. daar krab ik me toch even van in de haren, die dit nieuwe cursusjaar in versneld tempo grijs worden. Wat zou dat zijn? Zou men krabben bedoelen? Zit men krap aan de top? Het zal in elk geval erg creatief zijn. Zó creatief, dat dit alleen maar door een onderwijs-adviesbureau bedacht kan zijn. Geheel in de stijl van het competentieleren.
Ik heb ongelooflijke spijt dat ik geen onderwijsmanager ben. Ik mag niet mee. Gauw solliciteren.