Wauwel

In Neurenberg zijn wat aquarellen van Hitler geveild  (voor de hedendaagse moderne student/scholier : Hitler was een hele nare man en die leefde in Duitsland in een oorlog, en die was weer ergens in de vorige eeuw of zo).
De velingmesster had het over het niveau van een dorpsschilder, maar toch; voor de drie kunstwerken werd uiteindelijk nog € 42000 betaald. Alles bij elkaar schijnt hij ruim 700 schilderijen en schetsen te hebben gemaakt.  Wat doe je met zo’n aquarel? Hang je dat aan de muur boven de eetkamertafel?  “Mag ik even het vlees en wat vinden jullie van dit schilderij van Hitler?”. Het schijnt dat meer beruchte lieden uit de geschiedenis zich aan kunstwerkjes van het niveau “Ik kan schilderen” hebben schuldig gemaakt. Uit deze opmerking spreekt natuurlijk enige jaloezie, want ik schilder zelf ook.
Stalin schijnt geschilderd te hebben, ik heb horen fluisteren dat ook Balkenende zo nu en dan naar het penseel grijpt, Saddam Hoessein, Djengis Khan, en de Noord-Koreaanse leider Kim Yong Il, om maar eens wat te noemen.
Iedereen die meent een druk bezet leven te hebben, die meent bekend of beroemd te zijn grijpt ook maar naar het penseel. Dan maakt het ook niet meer uit of je talent hebt of niet. Het is zoiets als het verplicht feesten en partijen bezoeken en zorgen dat je in het Stan Huygens-Journaal of de Privé komt. Wil je echt meetellen als BN-er, dan dien je toch ook een paar maal geëxposeerd te hebben. Ben je dus acteur of zanger, dan is het slechts een kwestie van tijd of je opent je eerste overzichtstentoonstelling in een yuppen-galerie.  Vanaf volgende week de bekende en begenadigd kunstenaar/zanger Jan Smit met collages van palingresten, lijntjes  coke en verscheurd ondergoed van Yolanthe.

Het omgekeerde gebeurt echter zelden: een goede schilder wordt nooit een bekend zanger of acteur. Maar ja, die heeft ook niet zo veel connecties in het artiesten-wereldje. Het kan toch niet zo zijn dat goed kunnen zingen een kunst is, of is goed schilderen soms geen kunst?
Op tv wordt hersenloos Nederland momenteel onthaald op het programma Popstars. Daarin bepaalt een jury van uitgerangeerde trieste BN-ers wie wel en wie niet kan zingen, daarbij geholpen door het tokkie-deel van het Nederlandse volk, wat dan sms-jes stuurt, hoe meer hoe beter graag. Eén van de onderdelen, zo zag ik in de voor mij eerste en laatste aflevering, was een zogenaamde ‘Mystery Popstar’, en dat moet natuurlijk weer een kind van een bekende  Nederlander zijn. Die kan dus fantastisch zingen, want je wilt als jury zo’n bekende Nederlander natuurlijk niet tegen de schenen schoppen en aangezien je allang weet wie dat is  en je van je baas zo je opdrachten hebt gekregen speel je het spelletje mee; je zorgt er voor dat de Mystery Popstar wel elke keer een beetje kritiek krijgt, maar doorgaan moet ze natuurlijk wel. Ik weet honderd procent zeker dat dit de dochter van André Hazes moet zijn. Een patje-peeër-programma moet dergelijke lieden natuurlijk promoten en alles draait om de pegels. Gaat het toch niet lukken, dan gaat ze gewoon schilderen. 

Zo gaat dat dus: wanneer het niet meer zo vlot met je artiesten-loopbaan, dan pak je een kwast, je volgt wat oude afleveringen van Bob Ross en vervolgens begin je wat te klodderen, succes verzekerd. Dikke prijzen voor je werkjes, en je mag aanschuiven in de rij van Hitler, Saddam Hoessein en Stalin.

Ik kan niet zingen, maar ik kan wel goed schilderen. Het klopt dus helemaal. Om weer even terug te komen bij Hitler en zijn denkbeelden: hieronder een afbeelding van een schilderij wat ik ooit eens aan het Herinneringscentrum Westerbork heb geschonken ( voor de moderne student/scholier : Westerbork is een alleraardigst dorpje in Drenthe ). Het is gebaseerd op wat ik zag in een barak van hetvoormalig concentratiekamp Majdanek in Polen. Ik geloof niet dat ze het hebben opgehangen, trouwens. Gelukkig weet ik wel hoe je bepaalde gevoelens op doek kunt verbeelden.

De Amerikaanse kunstenaar Jordan C. Greenhalgh maakt met behulp van 987 polaroid-fotootjes ( wat is dat ook al weer? )  onderstaand fimpje. Het bekijken waard.

Ooit gaf ik in een vlaag van verstandsverbijstering en identiteitscrisis aan huis les, en wel in het maken van schilderijen en aquarellen. Vijf dames zeulden zich dan, behangen met verfkisten, papierkokers en handtassen elke dinsdagavond drie trappen op om zich vervolgens gezellig onder het oog van de meester en het genot van een kopje koffie op de edele kunst van het schilderen te werpen.

In het algemeen waren de onderwerpen vrij, maar voor de liefhebbers zette ik zo af en toe een stilleven neer. De avondjes waren gezellig, het niveau was redelijk, en, het allerbelangrijkste, schilderen ontspant en werkt bevrijdend, zeker voor de moderne, drukbezette huisvrouw. Men mocht ook vrij werken, in mijn onuitsprekelijke goedheid kon ik dat nog nèt goedkeuren. Meestal echter verviel men dan al gauw in de geijkte rommel die je ook op kunstmarkten voor creatieve handen tegenkomt: beschilderde dakpannen en melkbussen, bloemstukken en die eeuwige teddyberen.

Ook ik heb wel eens op zo’n kunstmarkt gezeten, waarbij het bij mij leek of het altijd moest stormen en regenen. De passanten bestonden vaak uit personen die zó uit de Hema kwamen, met in de ene hand een volle boodschappentas en in de andere een lauwe wordt. Het tentoongestelde werk werd aan een kritische blik onderworpen, waaran de gevreesde vraag kwam: “Hebbie voor 25 gulden geen schilderij van een teddybeer?”

Na een nachtje slapen kom je soms tot verfrissende ideeën, net als blijkbaar de kunstenaar die het conterfeitsel van een andere kunstenaar met z’n spuitbus heeft bewerkt. Ik vind dat ons gemeentebestuur de zaak slim heeft aangepakt. Het kunstwerk biedt ongekende mogelijkheden om Barneveld of wie dat maar wil te promoten. Natuurlijk heb ik daar direkt dankbaar gebruik van gemaakt nadat ik door de gemeente, die blijkbaar krap bij kas zit, werd benaderd om wat reclame te maken voor mijn website. Vanwege mijn positieve bijdrage en opbouwende kritiek met betrekking tot dit … eh.. kunstwerk, kon dat tegen sterk gereduceerd tarief. Het lijkt mij dan ook dat ook met behulp van deze .. eh .. artistieke ontboezeming Barneveld weer behoorlijk op de kaart gezet kan worden.

Ik moet toch echt nog even een nieuwe ansicht aan u voorstellen uit de serie “Groet’n uut Barneveld”. Al enige dagen staan de kranten namelijk vol met ingezonden brieven die wel heel erg bol staan van de cultuurbarbarij. Iemand uit de grote stad, een soort kunstenaar, heeft namelijk de onuitsprekelijke eer gehad om voor de dankbare bevolking van het dorpje B. op de Veluwe voor 85.000 euro even wat platen oud ijzer tegen elkaar aan te knutselen en dat vervolgens te dumpen ergens in een overwoekerd veldje aan de rand van het dorp. Kunst natuurlijk, het gemeentebestuur was er maar wàt mee in zijn nopjes, na de treurige ervaringen die het had opgedaan met de uitgaven voor het Transferium, u weet wel, dat ’s nachts paars verlichte superbordeel waar totaal geen klanten lijken te komen en waar nooit een trein stopt. Juist zo’n mooi kunstwerk nu, genaamd “De Trein”, zou dit bordeel tot een drukbezocht oord van genot moeten promoveren.

Ik citeer even de verantwoordelijke wethouder ( gaat u wel eerst even stevig in uw stoel zitten ) : ,,De Trein heeft wel degelijk een sterke relatie met het transferium bij station Barneveld-Noord. Symbolisch draagt het werk bij aan de bevordering van het gebruik van het openbaar vervoer. Door het kunstwerk op deze plaats neer te zetten, valt het transferium meer op. Daarom heeft het gemeentebestuur destijds ja gezegd tegen dit kunstwerk.”

Kijk, dat verduidelijkt natuurlijk de hele zaak, of ligt u inmiddels aan de zuurstof en kunt u niet meer verder lezen? Het is toch elke keer weer lachen en gieren met zo’n guitige wethouder. Hij doet er nog een schepje bovenop: ,,Het kunstwerk daagt uit. Er komen nog enkele attributen bij, die kunnen bijdragen aan een snellere acceptatie.”

Wel, ik weet nog wel wat attributen: een openbaar urinoir, wat extra illegale vuilstort van de plaatselijke grootgrondverwerker hier, een dependance van het gemeentehuis, een hangplek, of de restanten van de wrakke treinstellen die de firma Connexxion af en toe naar het hilarische Transferium laat boemelen.Die mensen met al die zeurderige brieven over hoe lelijk het is, nou, die begrijpen gewoon helemaal niks van kunst en ook niet van de hersenkronkels van ons gemeentebestuur. Domme mensen hoor.

Wat mij betreft was deze kunstuiting nog veel groter geworden, zodat het Transferium geheel aan het zicht werd onttrokken. In elk geval heeft dit prachtige kunstwerk mij weer uitgedaagd tot een nieuwe ansicht in deze aanbevelenswaardige serie. O ja, www.bykerk.nl bestaat niet. Met dank aan fotograaf Hans Lukas Zuurman van de Barneveldse Krant. Mocht hij bezwaar hebben tegen het kunstzinnig gebruik van zijn foto dan hoor ik het graag.