Ik doe heel veel met ICT, mag me dus wel ICT-er noemen. ICT-ers zijn per definitie puisterige, slecht geklede, contactgestoorde, bebrilde, van het mannelijk geslacht zijnde computernerds van een jaar of twintig, die tot diep in de nacht met vierkante oogjes achter hun beeldscherm bivakkeren in een klein bedompt kamertje.
Op de leeftijd na voldoe ik volgens mijn gezin grotendeels aan dat profiel, maar gelukkig is er nu op mijn school een geschokte manager opgestaan, die mij – vergezeld door enkele waarschuwingen en dreigementen – een aardig krantenartikeltje deed  toekomen, met de stuitende titel: ICT-er zoent en drinkt vaker.
Uit onderzoek is namelijk gebleken dat deze lieden veel minder saai zijn dan tot nu toe werd aangenomen. Op mijn werk blijk ik bovengemiddeld vaak met collega’s te zoenen ( er staat niet bij of dat vrouwelijke of mannelijke betreft, dus dat maakt het nog erger ). Ook drink ik overmatig alcohol in de baas z’n tijd; dat weet ik slim te ondervangen door mijn zwalkende gang te wijten aan mijn rijpere leeftijd en mijn onwelriekende adem aan de kwaliteit van de koffie in de personeelsautomaat. Tot overmaat van gemak val ik tijdens mijn bezigheden ook nog eens geregeld in slaap achter mijn tafel en moeten leerlingen of collega’s grote moeite doen om mij aan mijn sluimeringen te ontrukken. Eenmaal wakker geworden spring ik dan natuurlijk direct overeind, op zoek naar een collega om hinderlijk af te lebberen.
Met zo’n stel ICT-ers haal je dus als school wel een complete orgie van sex en drank binnen je muren.  Nog meer reden om de kwaliteit van ons huidige onderwijs met grote achterdocht te bezien.

Wat genoemde manager trouwens misschien over het hoofd heeft gezien, was een ander artikeltje direct onder het stukje over de zuipende ICT-ers, met als intrigerende kop: “Depressie door slecht management”: werk-gerelateerde stress bij werknemers wordt in hoge mate veroorzaakt door het niet ondersteunen door het management van hen die de druk niet aankunnen. Misschien begrijpt mijn baas nu waardoor ik mij zo verlustig aan allerlei sexueel getinte uitspattingen als het zoenen van collega’s en mijn heil zoek in de fles en de alles vergetende slaap. Leve de ICT-er.

Een beetje onderwijsmanager is een drukbezet persoon. En daardoor soms wat lastig te vinden. Het kan dan maar zó zijn, dat hij of zij nèt op een cursus is als je hem nodig hebt, of een training, of – het mooist van alles – een clinic. Die zijn er in vele soorten en maten, want zo’n manager moet vanzelfsprekend van alle markten thuis zijn. Toch blijkt het dat er zo hier en daar nog wat onontgonnen markten zijn, en daar speelt een onderwijsadviesbureau handig op in.  Er zijn namelijk managers, waar nog wat aan te sleutelen valt, bijvoorbeeld als het gaat om “co-actief coachen” , wat met één basisworkshop “Fundamentals” voor het luttele bedrag van € 1075  tot een vaste verworvenheid van de inspirerende leider gerekend mag worden. Daarna komen nog vier onontbeerlijke workshops, vermoedelijk voor dezelfde prijs, maar dan hebben we ook wel een manager die stáát.

Is dat alles allemaal achter de rug, en daarmee ook het voortbestaan van het gehele onderwijsinstituut gered, dan kan de manager nog één stapje verder gaan, door middel van de training “Het kleine gesprek”:

“Mensen voelen zich op hun gemak wanneer ze met u praten”. Moet toch ook een unieke ervaring zijn. “Zowel uzelf als uw gesprekspartner houden een prettig gevoel over aan het gesprek” (!)
Deze training is bedoeld voor managers die “het moeilijk vinden over koetjes en kalfjes te praten”.  Rollenspellen zullen ook dit probleem verhelpen.  Kost maar € 1120. Een gouden investering, lijkt me. Er is voor onderwijsadviesbureaus dus blijkbaar nog heel wat te smullen in de ruim gevulde onderwijsruif. Nu ook nog even het volledige team van ondergeschikten naar zo’n training, en voor een kleine honderdduizend euro valt er op zo’n school met honderd man personeel nooit meer een onvertogen woord, en kabbelt iedereen tot in lengte van dagen gezellig over koetjes en kalfjes.

En nooit meer een manager die vertwijfeld uitroept ( en ik citeer weer even uit het cursusboekje ) : “Ik voel me ongemakkelijk als ik een praatje moet aanknopen. Misschien wil de ander niet met me praten. Ik voel me dan zo afgewezen”

Neem als u uitgehuild bent gerust een borrel, lezer.

 Al eerder schreef ik over de onderwijs-vernieuwingsdrift die nu ook het agrarisch onderwijs in zijn ijzeren greep houdt. Nooit echt een bolwerk van vernieuwing, maar àls er dan toch gemoderniseerd moet worden, dan gaat het ook gelijk hard. Waar overal het competentie-leren inmiddels als onwerkbaar en ongewenst wordt afgeschaft of afgezwakt, wordt hier zwaar ingezet.

Dat gaat gepaard met veel hippe kretologie, liefst in het Engels: “Make your own peanutbutter!”,  juicht een kleurrijke folder van  een MBO-voedingsmiddelenopleiding ons toe. Iedereen doet daar aan “Working apart 2gether!”, het W.A.T.-concept. Zoiets doet het altijd goed, zo’n sms-woordje in je reclame-uitingen. De jeugd stroomt toe.

Vooraan in de groep van juichende pleitbezorgers en enthousiastelingen staan de onderwijs-adviesbureau’s en het management van de opleidingsinstituten. Zolang je maar je hoofd boven het wolkendek blijft uitsteken schijnt altijd de zon en is er geen vuiltje aan de lucht.
Om nog wat extra cachet aan die zonneschijn te geven worden onderwijsbureau’s en managers in het agrarisch onderwijs uitgenodigd voor een fijne conferentie over “De Groene Standaard“, die “van ons allemaal is”. Bedoeld voor locatie-overstijgende managers, locatie-managers, afdelings-managers, ja, dat gaat nog druk worden daar, en alles “om het gevoel te versterken en te kunnen uitdragen”.

De middag zal garant staan voor een frisse kijk op de examinering. Dat is wel nodig ook, want de instantie die toezicht moest houden op correcte vraagstelling bij die examens, het KCE,  is door de onderwijs-inspectie ernstig op de vingers getikt en blijkbaar van haar taak ontheven, wegens blijkbare incompetentie.
Het kernwoord is echter “vertrouwen” en dan komt alles vast wel goed. En daar komen dan nog ambitie en creativiteit bij. Er zijn natuurlijk ook enkele workshops, die allen vertrouwen als basis hebben. De laatste is het meest intrigerend:
Vertrouwen in het creatieve proces van de implementatie. En dat zal gebeuren – nu komt het – door middel van een “HAARKRAPSESSIE, waarmee het creatieve proces een impuls wordt gegeven.”

Een haarkrapsessie…. daar krab ik me toch even van in de haren, die dit nieuwe cursusjaar in versneld tempo grijs worden. Wat zou dat zijn? Zou men krabben bedoelen? Zit men krap aan de top? Het zal in elk geval erg creatief zijn. Zó creatief, dat dit alleen maar door een onderwijs-adviesbureau bedacht kan zijn. Geheel in de stijl van het competentieleren.
Ik heb ongelooflijke spijt dat ik geen onderwijsmanager ben. Ik mag niet mee. Gauw solliciteren.