Dilemma

dilemmaIn het leven draait het om keuzes maken, en dat is op zich al een behoorlijk lastige klus, zeker als je – zoals ik –  wat hebberig bent aangelegd en eigenlijk álles wilt hebben. Nu worden gelukkig heel veel keuzes al voor je gemaakt zonder dat je daar ook maar enige invloed op hebt, maar er zijn gebieden waar je met een druk op de knop kunt kiezen. Op Facebook en Twitter bijvoorbeeld.

Mijn ouders waren gedurende hun leven redelijke aanhangers van het communisme. Alles uit Rusland was prachtig, mijn moeder volgde een cursus Russisch, onderhield zich met diverse Russische emigranten en reisde er zelfs naar toe. Mijn vader kocht een Skoda, die op de eerste de beste ochtend de straat uit gesleept moest worden, en ging, toen dit wonder van communistische knowhow halsstarrig dienst bleef weigeren, uiteindelijk overstag naar een grauw-beige Lada, die ik de eerste keer toen hij apetrots kwam voorrijden voor een tweedehands model aanzag. Ik groeide dus op tussen de Matrosjka-poppetjes en deed onder de klanken van het Kozakkenkoor mijn huiswerk.
Een beetje opgroeiende puber wordt dan natuurlijk van de weeromstuit een ultrarechtse VVD-er, maar op de een of andere manier nam ik het links gedachtegoed van mijn ouders over, geheel in stijl van de jaren ’70.
Nu wordt een beetje linksmensch natuurlijk gedreven door een overmatig ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid en onrechtvaardigheid, dus nam ik vanzelfsprekend de hele wereld op mijn nek, demonstreerde tegen rechtse overheersing en onderdrukking, en wond mij vanuit mijn veilige stoel op over van alles en nog wat.

Dat linksige is eigenlijk altijd wel gebleven, in stemgedrag en gedachtegoed, en op Twitter kun je een ideaal gezelschap van lieden samenstellen met de zelfde ideeën als jij. Om echter een gefundeerd oordeel te kunnen geven – mijn gezin verwijt mij nog wel eens dat ik dat zelden doe – moet je echter ook je vooroordelen opzij zetten en lieden met een totaal andere mening volgen. Doen alsof die niet bestaan, en veilig in je eigen kringetje het roerend met elkaar eens zijn, heeft natuurlijk niet zoveel zin. Maar, de ideale club bestaat niet. Niet in politieke partijen, niet op Twitter. En dat merk ik wanneer het bijvoorbeeld gaat om het nu weer opgelaaide conflict tussen Israël en Palestina. Ook dit heb ik van mijn ouders meegekregen: zij waren – ongeacht hun communistische sympathieën, pro-Israëlisch. Dat stamde dan weer uit de oorlog, en ik nam dat over, echter met toenemende kritische kanttekeningen en bedenkingen, maar nog steeds: pro-Israël, hoewel dat soms behoorlijk lastig wordt gemaakt.

Meer en meer werd het echter not-done om positief te staan tegen ook maar iets wat met deze agressor-staat te maken had, en de gemoederen op Twitter zijn inmiddels zó ver verhit, dat er geen nuance meer mogelijk is. Wie het ook maar enigszins opneemt voor Israël, is een vuile PVV-er, een Islam-hater en een racist, en wie Gaza steunt is een geitenwollen-sokken linkse anarchist en ook een racist. Daardoorheen wordt men aan beide zijden voor nazi uitgemaakt.

Lastig laveren dus. Ontvolgen, of blokkeren doe ik eigenlijk zelden, ik volg links en rechts. Ik heb weinig met voetbal, maar tijdens de wedstrijden is Twitter even een verademing, omdat dan de rijen enigszins gesloten worden en de voor- en tegenstanders broederlijk vanaf de bank het spel becommentariëren. Zodra de wedstrijd echter voorbij is, gaat men weer helemaal uit zijn dak en barst de propaganda-oorlog ( want daar zijn social media uiterst geschikt voor ) opnieuw volledig los.

Dus volg ik mensen die het met mij eens zijn, en krijg ik door Twitter mensen voorgesteld die mogelijk dezelfde denkbeelden hebben. Daar zitten redelijke griezels tussen, en dat is best wel beangstigend. Het geeft het grote gevaar van social media aan: men plaatst je in een vakje, op basis van wie je volgt, door wie je gevolgd wordt, en van wat je zegt. En ik wíl niet in een vakje. Ik wil ook niet iedereen terugvolgen, wat je -ook uit fatsoen- toch enigszins zou moeten proberen. Ik wil met mijn avatar op z’n kop blijven staan, vooral links, en soms een beetje wankelend naar rechts.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vier × 2 =