Drive-in geloof

Wauwel mocht zich de afgelopen week laven aan het immer zonnige Beach Boys-klimaat  van Los Angeles, Californie. Ik was daar verzeild geraakt vanwege een presentatie over Twitter, die verkozen werd tot beste van een groot onderwijscongres. De prijs bestond uit een studiereis, en deze week was het dan zo ver.

Een week in het Sheraton Park Hotel was mijn mijn deel, het congrescentrum en Disneyland binnen loopafstand, en, zoals dat gaat in Amerika, alles wordt daar groot aangepakt; voerdadig is mogelijk een passender woord. De straten zijn vijf-baans breed voor elke rijrichting, het plakje ham op je sandwich bestaat uit toch wel een heel Nederlands pakje, de scrambled eggs worden nog eens met suiker bestrooid en de Starbucks wordt je me liters tegelijk aangeboden.

Vlak bij – nou ja, op drie kwartier lopen – het hotel bleek zich nog een overdadig gebeuren te bevinden, eentje die zich presenteert als een regelrechte poort naar de hemel, namelijk de Crystal Cathedral die ook elke zondagmorgen in Nederland op tv tot ons komt.

Als bewoner van dorpje B. op de Veluwe, met uitzicht op twee enorme refo-domes waar een geloof van kommer, kwel, hel en verdoemenis over de arme gelovige wordt uitgestort, wilde ik deze uitgelezen kans op een ander uiterste natuurlijk niet missen, dus zo toog ik van de week richting aards paradijs, een enorm bouwwerk van – naar het inderdaad lijkt – kristal en spiegelglas. Nu met ik wel toegeven, dat het doel van mijn wandeling aanzienlijk minder verheven was, namelijk het aanschaffen van een iPad, wat inmiddels is gelukt.  Een bezoekje aan de Crystal Cathedral zou dus mogelijk voor het nodige tegenwicht voor het zojuist aangeschafte aardse slijk kunnen zorgen.

Nu, van aards slijk weet de kerk van Dominee Schuller mee te praten. De argeloze bezoeker betreedt een soort arcadisch landschap, waar je het verkeersgeraas dient te vergeten om je te vergapen aan het science-fiction-achtige bouwwerk, waar tonen uit een inmens orgel je tegemoet komen. De toegangen leiden over een soort christelijke hall of fame, marmeren tegels die allemaal voorzien zijn van een stichtelijke tekst en vooral van de namen van de gevers, die bijna zonder uitzondering gestudeerd hebben en meestal een gelukkig getrouwd gezin vormen: Dr. John F. Barrett and Karen Barrett. Je ziet ze voor je: een versteende tandpastagrijns voor de foto, goed in een pak met te brede schouders, blauwgrijs haar, wonend in een welgestelde buurt met een fiks inkomen.

Naast de kerk een groot aantal gebouwen, waarbij de dames-wc werd bewaakt door een meer dan levensgroot beeld, voorstellende de terugkeer van de verloren zoon, en een eindje verderop een tafereeltje dat de heiige familie op een ezel uitbeeldde, waarbij het kindje Jezus was voorzien van een verzilverd hoofd. Of je naar een plaatje uit Readers Digest in de jaren ’60 stond te kijken. Natuurlijk kon ook de heilige familie niet zonder sponsoring, en wanneer je van jezelf kunt zeggen dat je de heilige familie een plekje op het terrein van Dominee Schuller  hebt bezorgd, dan lijkt me je toekomst in het Hiernamaals toch wel verzekerd.

Er was ook nog een groot bezoekerscentrum, waar je plaatjes en koffiemokken met daarop diverse heiligen, bijbelteksten of hoofden van de Chrystal Cathedral voorgangers kon kopen, maar daar verwachtte ik niet al te veel geestelijk heil van. Dan had ik misschien nog meer  aan het bord bij de immense parkeerplaats, waar je voor het uitstorten van het geloof je auto niet meer hoeft uit te komen:

Eén antwoord op “Drive-in geloof”

  1. Toch een mooie prijs voor je presentatie! En een drive-in geloof heeft wel iets, ha ha. Je hebt vast en zeker een cultuurschok opgelopen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 − 13 =