Eeuwig hetzelfde

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=T_yDWQsrajA[/youtube]

Wat als je alles wat je doet, eindeloos kunt herhalen, verbeteren, perfectioneren zonder dat dat gevolgen heeft?
Gisteravond keek ik naar de film “Groundhog Day”. Die had ik al vaker gezien. Het gaat over een weerman die in een klein dorpje een bepaalde folkloristische gebeurtenis moet verslaan. In stilte is hij verliefd op één van de leden van zijn cameraploeg.
De volgende morgen wordt hij wakker, en dan blijkt het wéér dezelfde dag te zijn, met dezelfde gebeurtenissen, die hij, naarmate er meer dezelfde dagen komen, steeds beter kan voorspellen en waarop hij dus ook steeds beter kan anticiperen. Hij weet dat de volgende dag alles weer precies zo zal lopen als de dag ervoor, met uitzondering van de zaken die hij zelf kan beïnvloeden. Zo komt hij steeds meer te weten over zijn collega en uiteindelijk heeft hij haar veroverd, waarop in de film dan toch echt een andere dag aanbreekt die niet meer het zelfde verloopt. De betovering is verborken; ja, je moet er toch een eind aan breien.

Een aardig gegeven. Je leeft maar één dag, en die wordt eindeloos herhaald. Je gaat niet dood, want de volgende ochtend begin je weer van voren af aan, en je weet nu wat je kunt doen om dat doodgaan te vermijden. Of misschien wil je wel elke keer op een andere manier doodgaan. Bevalt de ene niet, dan probeer je de volgende dag de andere.
Op Twitter reageerde een collega-blogger: het lijkt op het docentenbestaan. Jarenlang doe je hetzelfde.
Je geeft eeuwig dezelfde lessen, de leerlingen gedragen zich eeuwig hetzelfde. Is het onderwijs een tredmolen waarin je altijd maar je rondjes draait? In de film was de hoofdpersoon voortdurend zijn gedragingen aan het aanpassen aan zijn omgeving, om zo het gewenste effect te bereiken.  Elke dag een kans om het beter te doen.

Elke dag opnieuw beleven heeft zo zijn voordelen: je wordt niet ouder, je hoeft je niet meer druk te maken over een aftakelende gezondheid, je kunt alles eten wat je hart begeert, je kunt alles doen wat je niet kunt nalaten. Nadelige gevolgen duren hooguit tot twaalf uur ’s nachts, want daarna begint alles weer van voren af aan.
Stel er is een leerling waar je een gruwelijke pesthekel aan hebt. Die smijt je er dus elke keer met veel plezier en in wisselende variaties uit ( door de deur, uit het raam, van het dak, alles kan . Lak aan boze ouders, lak aan directie, lak aan schosing en processen). Heerlijke opluchting. Ondertussen perfectioneer je je lessen ook nog steeds verder, je leert andere vaskken erbij, op het laatst beheers je werkelijk alles. Ideaal, dat docentenbestaan.

Elke docent echter weet dat je leerlingen anders gaat bezien als je ze langer meemaakt. Helaas heb je daar soms de tijd niet voor. Je hebt een klas bijvoorbeeld tien weken lang, en daarna nooit meer. Dat is jammer, hoewel er natuurlijk altijd wel lieden zijn  waarvan je denkt: blij dat ik daar van af ben. Dat zijn gelukkig uitzonderingen.
Als je nu dus elke dag beschouwt als een dag waarop je de dingen die gisteren niet naar wens verliepen kunt aanpassen en verbeteren, creëer je zo je eigen Groundhog Day. Wel aardig om daar eens bij stil te staan. Maar ook weer niet te lang, want we hebben niet eeuwig de tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × een =