De vier heren hebben inmiddels een nieuwe plaat uitgebracht, om het anachronistische woord nog maar even te gebruiken, want net als velen in de popwereld is het natuurlijk lastig om dat fantastische leventje een keer achter te moeten laten, gekweld als je bent door stijve ledematen, een rochelende hoest, beginnende vergeetachtigheid, een flinke hoeveelheid vetschorten, enge vleesboompjes, een redelijk onwelriekende adem tussen je verkleurende kunstgebit door en tot overmaat van ramp drie keer per nacht naar de wc met lang nadruppelen toe. Je zou eeuwig willen leven, eeuwig aanbeden en toe gegild willen worden, eeuwig bekogeld met damesondergoed en eeuwig tits ‘n ass in overvloed. Eeuwig stage-diven, met ernstig vergroot risico om de rest van je dagen met een slecht helende gebroken heup in een verzorgingstehuis te slijten.

Er zijn er meer die nog optreden. Laatst zag ik een opname van Blondie, zingend ( of wat daar voor door ging ) ergens in een feesttent op het Brabantse platteland, en dat was toch wel redelijk schokkend om te zien hoe iemand die je toch in aardige staat van opwinding placht te brengen weggezakt was tot het niveau van een met moeite in plooien overeind gehouden buikspreekpop. De Bee Gees hebben ook weer een poging gedaan, rond Tina Turner is het nu gelukkig wat stiller geworden en Cher zullen we ook niet meer op hoge leeftijd in een spartelpakje op de loop van een kanon van een oud oorlogsschip zien zitten.  Het houdt een keer op; was ik ooit een beroemde popster geweest, dan had ik het toch wat sneu gevonden je carrière te moeten eindigen met playbacken tijdens een schuurfeest voor Rock Oldies in Beetsterzwaag, tezamen met -om maar iemand te noemen- een playbackende George Baker en Dennie Christian. Mariska Veres, de ultieme droom van vele puberharten in vervlogen tijden verscheen ook nog eens een paar jaar geleden op de buis, kort voor haar dood, om iets ten gehore te brengen;  ”Of je met een gewonde milva ligt te knarren”, zeiden de Cliché-mannetjes ooit.

Het aftakelingsproces grijpt bij vrouwen wat sterker in dan bij mannen denk ik. George Cloony-achtige types kunnen tot op hoge leeftijd op warme vrouwelijke belangstelling rekenen ( wat heeft zo’n vent wat wij niet hebben, mannen? ), en mijn eigen gade is bijvoorbeeld nog redelijk gecharmeerd van Twan Huys, die weer een beetje op die ene James Bond schijnt te lijken. Vrouwen vallen ook op geleefde types, zegt men, waar dat omgekeerd toch vaak niet het geval is. Een litteken schijnt het ook goed te doen, alleen komen die meestal niet meer van een gewonnen duel om de vrouwelijke eer te redden. De vier heren van Golden Earring menen dus nog enige indruk te maken om leden van de andere kunne, en een beetje moderne pubermeid die hun muziek nu hoort en de titel van de nieuwe plaat onder ogen krijgt denkt misschien: “Goh, vette shit, die wil ik wel eens even in levende lijve bewonderen!”

Hoe vreselijk zal de harde werkelijkheid zijn. Aanschouwe daar vier stramme heren, de jongste 64, de oudste bijna 66, die daar enigszins schril met hun laatste krachten Tits ‘n Ass bezingen, toch vooral hopend dat het publiek, wat voornamelijk uit uitzinnige rijpere dames bestaat, niet de rollators zal wegwerpen, om vervolgens de vier iconen van weleer, die ook niet zo gemakkelijk meer kunnen wegkomen, te bekogelen met step-ins en met doordrenkte Tena-lady’s gevulde warme wollen onderbroeken, in een poging de idolen van weleer de kleren van het gerimpelde en uitgezakte lijf te trekken. Het sixpack is een biervat geworden, waar gelukkig dan nog alleszins redelijke muziek uit komt, dat moet je ze op hun leeftijd toch wel weer nageven. Maar om dat nu de titel “Tits ‘n Ass” te geven, nee, want zoiets ga je dan weer voor je zien en wanneer die de zestig zijn gepasseerd, begint dat schoonheids-  en jeugdideaal toch wel een beetje aan slijtage en verval onderhevig te raken. Daar raken we niet meer heel erg opgewonden van, te gevaarlijk voor ons hart ook. Hooguit nog wat dover, maar dan zetten we ons gehoorapparaat gewoon een tandje harder.

Aan de andere kant, ze doen het toch maar weer. Zoiets geeft ons, mijn leeftijdsgenoten( 58),  hoop voor de toekomst in het verzorgingstehuis. En wanneer straks niemand het ziet, wanneer de gordijnen dicht zijn, dan kunnen we weer met de bezemsteel als microfoon of slaggitaar door de kamer springen, denken dat we Barry Hay zijn en zachtjes roepen: “Uitgezakte Tits ‘n Ass!”  Je moet op onze leeftijd toch een beetje sublimeren. Go, guys, go!

Ik zou mij daar trouwens niet bepaald thuis voelen, alleen al vanwege het feit dat je nergens meer de afstandsbediening kan vinden, want die is nu ook al voortdurend aan de wandel. Nu heb ik trouwens een flink aantal afstandsbedieningen binnen handbereik, want lekker veel knopjes en zo, en het zorgt er voor dat de vrouwelijke wederhelft niet te veel aan de apparatuur, in het bijzonder de televisie, gaat zitten. Mocht ik ooit nog een keer komen te overlijden, dan gaat de tv als eerste de deur uit, gevolgd door de hi-fi set met surroundspeakers, de Playstation, de 3D-brilletjes, de Nintendo Wii, de settopbox van UPC, de harddiskrecorder, de mediastreamer, de Apple TV en de Wifi-router. Daarvoor in de plaats komt vermoedelijk een transistorradiootje van de rommelmarkt van de gereformeerde Bethel-kerk. In feite zijn vrouwen eigenlijk reddeloos zonder man, dus het past hen niet te klagen over al die apparatuur. Dat eeuwige gemopper.

Nu las ik vandaag op mijn iPad ( “Je houdt dat dat ding méér vast dan mij!” ) een tweet van collega-blogger Ton Broekhuisen een tweet naar een hilarisch blogje van hem  waarin hij stelde dat “winkelend publiek érg opgewonden raakt van draaiorgelmuziek”. Als ik mij érgens aan erger, dan is het wel aan draaiorgelmuziek; dergelijke klanken roepen bij mij eerder de neiging op het hele winkelpand én de bijbehorende straat kort en klein te slaan, dan er iets in te winkelen. Iedereen kent ongetwijfeld het draaiorgel beneden bij de roltrap richting Jaarbeurs op Utrecht CS. Je komt al verhit uit die trein die mogelijk helemaal niet reed of in elk geval te laat was, en dan word je daar beneden verwelkomd door bonkende herrie en twee lieden die je bijkans de weg versperren en zo’n irritant rammelblikje onder de neus douwen. Broekhuisen pleit zelfs voor een emmer, maar dat is gezien de huidige bezuinigingen en hogere draaiorgel-BTW niet verwonderlijk. Het enige wat je dan nog wilt winkelen is een doosje paracetamol tegen de hoofdpijn.

Wat het nog eens dubbel erg maakt, is de muziekkeuze van de meeste draaiorgels in Nederland: bijna altijd Amsterdamse Jordaanklanken, die ik prompt associeer met patserige lieden als René Froger en André Hazes zaliger. Sigarettenrook, verschaald bier, bouwvakkersdecolletées, deinende aanstekers in de lucht en platvloerse lol bij Tante Greet.
Draaiorgels dienen uitgewezen te worden, of te worden omgeschoold tot het spelen van bijvoorbeeld rustgevende New Age muziek op klankschalen en zo in plaats van dat gehengst. Als Barnevelder zou ik ook nog kunnen pleiten voor psalmen op hele noten om het reformatorisch koopgedrag ( hoeden, lange jurken, zwarte pakken en blouses met veel fraanje ) te stimuleren.  Of een stukje Mattheüs-Passion, het publiek blijft dan ook wat langer staan, want het is zo onbeleefd het einde niet af te wachten. Vogelgeluiden mag ook, want genoemd draaiorgel bij Hoog Catherijne heeft ook nog eens de onhebbelijke eigenschap de duizenden spreeuwen die daar elk najaar op het dak van het Beatrixgebouw zitten, te overstemmen.
Nu we toch verkiezingen krijgen is het trouwens misschien wel handig om als tegenwicht voor Hero Brinkmans OBP of de schamele resten van het CDA ( waar ze volgens mij gék zijn op draaiorgelmuziek, alleen al vanwege het woord “draaien”)  een anti-draaiorgelpartij  of pro-ergernispartij op te richten, de ADP of de PEP, om alle kiezers die zich ergens aan ergeren, een plekje te geven om die ergernis te ventileren. Dat scheelt een hoop ergernis.

Wat fijn dat meneer Kerklaan en mevrouw Verhoeff in hun functies als organisatie-adviseur en onderwijskundige dit zo mooi voor mij en het merendeeel van de Nederlandse ouders en hun kinderen hebben bedacht. De zon begint zo ongeveer te stralen over het kommervol bestaan van driekwart van de Nederlanders. Je kind zal toch naar het VMBO moeten, je kind zal toch een score van minder dan 542 hebben.

In hun alziende en ongetwijfeld duur betaalde wijsheid gaan deze lieden gemakshalve maar even geheel voorbij aan het feit dat er ook nog zoiets is als het geestelijk welbevinden van een kind op de school waar het zich bevindt. Dat geestelijk welzijn wordt gerekend tot “ruis en slecht controleerbare pr-activiteiten”. Daar heb je niks aan, zoiets valt niet in een cijfertje of iets meetbaars ( “met een druk op de knop” ) aan te tonen. Daar koop je niks voor in een maatschappij waarin alleen nog het resultaat telt, zowel voor de school als in de portemonnee van al die onderwijs- en organisatieadviesbureaus die het onderwijs hebben gemaakt tot de onoverzichtelijke puinhoop die het nu is. Het aantal organisatieadviseurs is sinds 1980 met ongeveer 1600 procent gegroeid ( “Bullshitmanagement”, Jos Verveen, 2011 ), en dat is ook ongeveer het moment waarop het onderwijs begon aan zijn steeds snellere aftakeling. We zijn nu in een situatie beland waarin de ene helft van Nederland de andere helft adviseert, en waarin die andere helft ook klakkeloos dat advies overneemt.

Leerlingen en docenten moeten zorgen voor “een betere performance” wanneer men niet aan de Cito-normen voldoet, aandacht voor “leuke zaken” ( wat zijn dat? ) moet “on top of” ( ik verbeter gelijk maar even de Engelse  spelfout in het artikel ) en niet “in plaats van”. Dat komt allemaal omdat de huidige leerkracht “geen professionele kenniswerker meer is”. Een beetje een sukkel dus, die leuke dingen met z’n kinderen wil doen op het moment dat daar ruimte voor en behoefte toe is. Zijn  die leerkrachten helemaal gek geworden, een beetje leuke dingen doen in plaats van rekenen en ontleden? Dat doen ze maar in hun vrije tijd ( die ze trouwens niet hebben omdat ze zo onprofessioneel hun stapels extra werk indelen ).

Kinderen mogen blijkbaar geen kinderen meer zijn, mogen vooral niet lager dan de norm scoren, want dan tellen ze niet volwaardig meer mee. Een regelrechte schoffering van allen die zich een slag in de rondte werken om kinderen te geven waar het in de eerste plaats op school om gaat: geborgenheid, een veilig leer- en leefklimaat, en het gevoel iets te betekenen en te zijn, ongeacht of je nu hoog of laag scoort volgens het Cito, ongeacht of je een beperking hebt of  niet. Beide dure onderzoekers gaan in hun kille advies-ijver geheel voorbij aan het feit dat dit de randvoorwaarden zijn voor een fatsoenlijk menselijk bestaan, juist voor kinderen die op dat gebied al zoveel ontberen.

Het zijn duidelijk voorstanders van de harde lijn. Voor straf ga jij maar naar het VMBO, voor straf word jij als docent ontslagen. Welnu, wanneer er hier straf uitgedeeld moet worden, dan is dat wel aan deze beide slechtste stuurlui aan de wal: ga in de hoek staan en ga je kapot schamen! En laat ik jullie niet meer zien!

Een collega van Siebe Dirk in actie...

In een onbegrijpelijk streven naar correctheid heeft het Comité 4 en 5 mei besloten om tijdens de komende Dodenherdenking op de Dam een gedicht te laten uitspreken waarin een zielige SS’er centraal staat. Zielig, omdat hij de verkeerde keuze had gemaakt, zielig omdat hij bang was voor de Russen  die door diezelfde SS’ers bij miljoenen waren afgeslacht, en zielig, omdat hij nooit meer terug is gekomen van het oostfront. Hij hoopte toch zo op een beter leven; ja, dat deden zijn slachtoffers ook. Of deze zielige SS’er daadwerkelijk slachtoffers heeft gemaakt, zullen we nooit weten. Misschien heeft hij de ongeruste familie in Nederland wel leuke kiekjes gestuurd van doodsbange mannen en vrouwen, de handen radeloos in de lucht, aan de rand van de greppel waarin zij rücksichtlos, Befehl ist Befehl, zouden worden afgeknald, opdat SS’er Dirk Siebe later een beter leven zou hebben. Zulke foto’s bestaan. Er zijn er duizenden, allemaal gemaakt door lieden die een verkeerde keuze hadden gemaakt, en die graag het thuisfront op de hoogte hielden van hun wederwaardigheden.

Moet je medelijden hebben met dergelijke figuren? Tja, dat zou kunnen. Misschien wisten ze niet beter, misschien voelden ze zich gedwongen om hun vaderland te verraden en een beter leven te zoeken door in dienst te treden van een leger wat het uitroeien van Joden tot hoofddoel had gesteld. Als ik dan mag kiezen voor wie ik medelijden heb, en ik leef in een wereld waarin ik mag kiezen, dan weet ik wel dat er een groep is die oneindig veel meer recht op medelijden en gedichten heeft dan figuren als Dirk Siebe, namelijk hun slachtoffers. Die hadden niets te kiezen, hun werd niks gevraagd, en ook hun mening over het oplezen van het gedicht zo veel jaren later kan niet gevraagd worden door het Comité 4 en 5 mei. Het antwoord zal echter duidelijk zijn: hoe haal je het in je hoofd????  Is het comité 4 en 5 mei wel eens in Auschwitz of Majdanek of Mauthausen geweest? Of, veel kleiner: is het comité wel eens wezen kijken bij dat hele kleine monumentje in de stille bossen bij Vierhouten, waar het 6-jarige Joodse jongetje John Roelof Meijers samen met zijn vader door SS’ers werd doodgeschoten omdat hij geen keus had doordat hij Joods was? Ik ben bang dat het Comité zich onder politieke druk heeft laten verleiden zich niet te veel te verbinden met het huidige Israël waar beslist dingen gebeuren waarbij je de wenkbrauwen mag fronsen. Maar we hebben het nu over een andere tijd, en bij de dodenherdenking doen we niet aan politiek. Ook het huidige Israël heeft trouwens niet gekozen voor de situatie waarin het zich nu bevindt.

Er is in Nederland een toenemende onverschilligheid jegens de medemens, en wanneer die medemens al 70 jaar dood is, en wanneer die ook nog eens verbonden wordt met de huidige staat Israël, die toch al op minder en minder sympathie kan rekenen, dan is het blijkbaar niet meer correct om je al te openlijk en te nadrukkelijk te verbinden met miljoenen Joodse oorlogsslachtoffers. Het ceremonieel op de Dam is in mijn ogen toch al jaren verworden tot een plichtmatige en kille gebeurtenis, waarbij alle aandacht uitgaat naar bobo’s, VIPS en andere BN’ers, met 2 minuten stilte waarna weer gauw overgeschakeld wordt naar alle luchtige inhoudsloze prietpraat en kulprogramma’s op tv, en waarna alle verkeer wat enigszins de moeite heeft genomen om met frisse tegenzin stil te staan, weer net zo hard los gaat.  Die 2 minuten kunnen er eigenlijk niet meer af, er worden nu nog eens verontreinigd doordat we in die stille momenten ook met nadruk op die ene SS’er en zijn soortgenoten worden gewezen.

Een ongehoorde slag in het gezicht van alle nabestaanden, van mensen die generaties later nog steeds lijden door het onrecht wat is aangedaan door mensen die foute keuzes maakten. Een ongehoord foute keuze van het Comité 4 en 5 mei bovendien, waarbij een nieuw slachtoffer is gecreëerd, namelijk de scholier die het met de beste bedoelingen maar wèl uit een zekere onwetendheid heeft geschreven. Een mooi gedicht, maar niet voor deze gelegenheid.
Gisteren was ik even op ziekenbezoek bij de stokoude vriend van mijn overleden moeder: 92 jaar, oud-verzetsman, z’n hele leven strijdend tegen onrecht, eentje die destijds de goede keuze voor verzet maakte en daarmee levens heeft gered, in tegenstelling tot Siebe Dirk, die levens nam.  Hij kan eigenlijk niet meer praten, kan niet meer bewegen, zit daar hijgend en steunend te wachten op z’n dood. Het enige wat nog door zijn hoofd speelt, zoals in al die jaren dat ik hem ken, is die oorlog. Nu alleen nog maar, iets anders is er niet meer. We praatten er vaak over, over de oorlog. We hadden het ook vaak over de dodenherdenking. De huidige plannen durf ik hem echter niet te vertellen. Ik zou me er voor schamen.

UPDATE: Het Comité 4 en 5 mei heeft na alle ophef besloten het gedicht terug te trekken. Hopelijk komt er nu op 6 mei een discussie op gang over hoe in de toekomst verder.

Nu zijn docenten door alle eeuwen heen echter ook de meest behoudende lieden op aarde, en ze lezen in het algemeen slechts één boek per jaar: de Elseviers Belansting Almanak ( dat laatste heb ik trouwens niet van mezelf, maar er zit soms een kern van waarheid in ). Naarmate ze ouder worden, verstart hun houding nog verder, en wars van alle vernieuwingen strompelen zij van weekend naar vakantie naar weekend naar pensioen. Zelf nader ik ook inmiddels die leeftijd, en mocht ik tot die tijd niet alsnog in totaal overspannen toestand het schoolpand hebben verlaten en in een gekkenhuis zijn beland, dan is het te verwachten dat ik net als velen met mij de hakken nog verder in het zand ga zetten en bij voorbaat overal tegen ben.

Tot de 21e eeuw zich aandiende, met als gruwelijke bijkomstigheid de social media als Twitter en Facebook. Je wilt als docent natuurlijk door je leerlingen voor zo jong mogelijk versleten worden en door je directie voor zo oud en breekbaar mogelijk en dus te ontzien, dus is het voor ons leraren een beetje schipperen geblazen. Er was een tijd dat een docent een persoon was die gezag uitstraalde en ontzag inboezemde, nu dien je – zo vinden sommigen – onder invloed van media, Den Haag, management en allerlei onderwijsadviesbureau’s zo laag en diep mogelijk tot het niveau van de leerling af te zakken en mag  je nog uitsluitend een soort voorzichtig begeleidende rol op je nemen. Dat wordt dus behoedzaam manouevreren tussen de oude en de nieuwe tijd. Wat kun je wel, wat kun je niet, wanneer verword je tot een potsierlijke clown?

Op Twitter ontstond gisteren een discussie over wat je je als docent kunt permitteren naar leerlingen toe wanneer je heel hip en vooruitstrevend besloten hebt om je nieuw aangeschafte mobieltje ook te benutten voor het contact met hen, binnen of buiten lesverband. Jongeren vinden het prachtig wanneer je op de hoogte bent van hun leefwereld, en je kunt je ongekend populair maken door met het momenteel meest begeerde mobieltje te gaan rondzwaaien.  Ze vinden het leuk wanneer je je een beetje vlot kleedt en er niet bij loopt als de typische docent in oude C&A-spijkerbroek, een flodderig ruitjesjasje met elleboogstukken en krijtstrepen en wat pennen uit de borstzak. Er wordt sterk op je gelet, en een beetje leerling ziet aan de stiknaad van je jeans welk merk het is en of dat nog wel verantwoord is of niet. Je krijgt dat dan ook terstond te horen, en moedeloos fiets je die dag naar huis omdat je blijkbaar net weer de verkeerde winkel bent binnengestapt voor je schaarse kledingaankopen.

Voor jonge docenten is het heel makkelijk en verleidelijk om volledig in de wereld van hun publiek mee en soms ook op te gaan; die wereld ligt immers nog maar kort achter hen. Voor ouderen, en dan bedoel ik boven de dertig, wat in de ogen van een leerling al stokoud is,  is  het lastiger. Laat je je nog bij je voornaam noemen, tutoyeer je elkaar of niet,  net zoals als het voor jongere docenten lastig is om met “u” en “Meneer” aangesproken te willen worden.
En er is meer: een beetje docent 2.0 zit tegenwoordig op Facebook en Twitter, en de wat behoudender types onder ons teren nog een beetje op Hyves. “O meneer, zit u op Facebook?”, en voor je het weet krijg je de mededeling dat die en die vrienden met je wil worden op Facebook, Hyves of dat je door je klas gevolgd wordt op Twitter. Vriend worden, met een leerling, in de toch wel behoorlijke anonimiteit van het internet, is iets anders dan vriendelijk zijn tegen diezelfde leerling in de vertrouwde omgeving van het klaslokaal. Voor een leerling is internet een deel van hun leefwereld, die betaat uit vrienden in real life en vrienden op Facebook, twee werelden die steeds nauwer met elkaar vervlochten zijn en waarin het begrip “vriend”een totaal andere betekenis heeft gekregen dan die wij er aan toekennen. Het is vooral een wereld van leeftijdgenoten, lotgenoten, soortgenoten; een wereld waar je je als school niet in moet mengen. In  de tijd dat een dagboek nog niet vervangen was door Twitter of een tijdlijn op Facebook, wilde je tenslotte ook niet dat je ouders of je leraar daar in ging zitten koekeloeren. In feite vraag je als leraar of je alles in de agenda of het mobieltje van de leerling mag bekijken. Je overschrijdt een onzichtbare maar duidelijke grens, die jouw wereld en die van de leerlingen scheidt.

Zie Twitter en Facebook als een enorme kroeg waar leerlingen buiten schooltijd in rond hangen, vaak dag en nacht. Stap je als onderwijsgevende in werkelijkheid de uitgaansgelegenheid van de leerlingen binnen wanneer ze daar op zaterdagavond aan het stappen zijn? Ik dacht het niet. Omgekeerd zit je er als docent ook niet op te wachten dat een leerling dag en nacht in de privé-sfeer van jouw woonkamer zit mee te gluren en alles ziet en weet wat je doet. Toch ben je daar wel mee bezig wanneer je leerlingen gaat volgen op Twitter of wanneer je ze een verzoekje om vriend te worden op Facebook stuurt. Omgekeerd ook, wanneer je op hun volg- of vriendschapsverzoek ingaat. Het is niet anders dan ‘s avonds laat op de bank thuis met een leerling over allerlei zaken gaan telefoneren. Men zou raar opkijken.

Alles wat je op het internet plaatst, staat daar in principe voorgoed, en kan door anderen gebruikt of misbruikt worden. Een grappig bedoelde opmerking kan snel verkeerd worden uitgelegd en een geheel eigen leven gaan leiden, kan honderden malen geretweet worden naar alle vrienden van de leerlingen die dat ook weer naar hún vrienden door sturen, ook als je zelf de tweet al weer hebt verwijderd. Je loopt als docent voortdurend langs de rand van een afgrond die Facebook en Twitter heet, of  langs de grens van de docenten- en de leerlingenwereld. Blijf daar dus een beetje uit de buurt vandaan, wanneer je geen geldige reispapieren hebt.

Nooit meer of Facebook of op Twitter dan? Natuurlijk niet, beide zijn een bron van informatie en vermaak. Je kunt ook als docent op beide media contact met je leerlingen onderhouden, en ze fantastisch gebruiken bij je lessen. De mogelijkheden zijn enorm! Maar alleen met een duidelijk herkenbaar school-account, een officiële schoolfoto, onder strikte afspraken en protocollen die elk school dient vast te leggen, en spelregels die er voor zorgen dat je je privé en je werk op dit gebied strikt van elkaar gescheiden houdt. Dan maar wat minder vrienden en volgers op Facebook en Twitter. Een goede buur is beter dan een vage digitale vriend.

Alom leeft dus blijkbaar de idee dat ik mij hier in een deplorabele toestand bevind, te midden van bergen vuil, verwikkeld in rechtszaken, ongeschoren en gelijkenis vertonend met de verschrikkelijke sneeuwman, mij ongans etend aan Napoleonnetjes, kant-en-klaar Noodles en restanten kattevoer. Een wrak dus, wat tegen zichzelf in bescherming moet worden genomen. Velen haken al snel weer teleurgesteld af, want waarschijnlijk valt aan mij toch niet veel eer meer te beleven.
Eigenlijk heb ik mij wel kostelijk vermaakt, deze week. Braaf elke ochtend mijn sinasappeltjes geperst, de afwasmachine in- en uitgeruimd, slechts één keer de afhaal-Chinees geconsumeerd, heul veul correctiewerk gedaan, naar salsales geweest, de vuilnisbak buiten en binnen gezet, de buurvrouw wegens verjaardag met bloemen overladen en mijn belasting betaald. Nu rest mij nog één dag om het huis wat aan kant te maken, en op het moment van schrijven draait dus was nummer 2, die bestaat uit een akelige hoeveelheid gruwelijk in elkaar gestrengelde miniscule dameslingerie. Niet dat ik in een vlaag van eenzame wanhoop tot het dragen daarvan ben over gegaan, maar zo af en toe is één der dochters nog in huis om hier de nodige rommel rond te laten slingeren, dus vandaar. Het allerergste van de was doen, vind ik dat je al die spullen ook weer uit elkaar moet pluizen en enigszins in model over zo’n droogrek heen wurmen. Nee, doe mij dan maar een lange flanellen Jansen en Tilanus., en daarvan tien of zo.

Straks staat dus nog een derde was op het programma, daarna de kattenbak schoonmaken, dweilen en stofzuigen. Er dient beslist een enorm standbeeld te worden opgericht voor alle huisvrouwen van de hele wereld, die het – net als mijn eigen vrouw meestal naast een gewone baan – op zich nemen om ‘s avonds doodmoe thuis ook nog eens zonder al te veel morren op zich nemen om ‘s mans troep op te ruimen. Ik las laatst trouwens, dat vrouwen ook nog eens gemiddels drie uur in de week kwijt zijn aan het herstellen van alle door hun man gemaakte fouten.

Nu word ik sinds deze week op twitter ook gevolgd door een dame die de met hoofddoek getooide en in sjofel peignoir en krulspelden gehulde ploeterende huisvrouw in één klap doet vergeten, en die ook de zwoegende huismannen waarvan de vrouw zo nodig op wintersport moet het perspectief op een schoon en opgewekt huis biedt, en hen daarnaast nog eens van alle overtollig lichaamsvet afhelpt (en misschien ook wel overtollioge beharing, wanneer je maar hard genoeg boent ). Een zorgvuldige bestudering van haar avatar laat zien dat we hier te maken hebben met een tattoo op haar rechterboezem en daarnaast met een soort Lara Croft, alias Tombraider, niet gewapend met pistolen maar met twee flessen Spic en Span om alle onreinheid in en om de woning met een afgetraind lijf te bestrijden. Nu ben ik niet zo van de tattoo’s, zelfs niet wanneer die op een boezem zit, maar ik ben wel een ernstig bewonderaar van Lara Croft, en vermoedelijk veel huismannen met mij zullen zich nog de aangename uren achter de computer herinneren, waarbij we Lara gedurende het spel van hot naar her konden sturen met een klik op de muisknop, bij vlagen gebiologeerd naar haar voorgevel starend. Zoiets wekt natuurlijk nieuwsgierigheid op, en een klik bracht mij dit keer naar de website van deze juffrouw, waar ons met behulp van instructieve filmpjes wordt uitgelegd hoe je huishouden 2.0 kunt aanpakken. Dat laat een gadgetman en techneut als ik zich geen twee keer zeggen.

Click here to view the embedded video.

Zo weet ik nu, dat waneer ik maar flink genoeg dweil volgens de instructies in het “Work that Ass” filmpje, volledig van mijn mogelijk te dikke achterwerk af raak, en dat ik met stofzuigen volgens de Muscle Definer mijn  buik geheid ga kwijtraken. Ik heb dat laatste geprobeerd, met – om het zwaarder te maken – de borstel uit; ze waarschuwde nog dat ik moest blijven ademen, maar dat laatste ontaardde bij mij in een gierend gefluit, dus dat vergt nog wat oefening. Wèl heb ik net zo’n houten vloer en zo’n schoonmaakdinges als in het Work that Ass-filmpje, dus daar verheug ik me straks al op.

Wanneer mijn vrouw dan zondag thuis komt, staat daar ineens net zo’n afgetrainde en gebruinde skileraar voor haar als in het echt daar in de Franse Alpen. Hoeft ze volgend jaar tenminste niet wéér die kant op. Met dank aan juffrouw Zamarra!

Ik ben niet zo van de starre, dus de leerlingen van mijn klasje mochten zelf kiezen waar ze een 10 minuten durend betoog over mochten houden, wat dan ook weer volgens een stappenplan met argumenten onderbouwd moest worden, Powerpoint erbij ( de ideale spiekbrief ) en losbranden maar.

Nu zijn de meeste leerlingen niet bepaald onbekwaam wanneer het gaat om luidkeels kakelen – bij voorkeur door de docent heen – , maar een degelijk verhaal voor een klas pubers bezorgt toch menigeen ernstig vlekken in de nek en zenuwachtig gefrummel met handen, balpennen en blaadjes.

Voor de klas nu een leerlinge die was opgevallen door regelmatige afwezigheid, en daardoor al een aardige achterstand had opgelopen. Je kunt natuurlijk stug volhouden dat wie ook een inhaaltoets heeft gemist,  gewoon pech heeft, maar af en toe ga je op je intuïtie af en gun je een select clubje nog een extra herkansing. Een school dient leerlingen voor te bereiden op een harde maatschappij, maar wanneer we de draconische ideologie van de heer Wientjes nu ook hier al rigoureus gaan toepassen, schop je sommige leerlingen, die toch al weinig kansen hebben, helemáál de goot in.

“Mijn spreekbeurt gaat over eh… sexueel misbruik, wat zwaarder bestraft moet worden”. Op  zo’n moment wordt in een klap duidelijk waardoor het vele verzuim is veroorzaakt, en waarom die leerlinge vaak als een stil en ineengedoken vogeltje in de les zat. Stille wateren hebben soms wel gruwelijk diepe gronden.  Na een wat hakkelend begin komt dan het gruwelijke verhaal van een martelgang langs onwillige instanties, vernederende confrontaties, het zich desondanks schuldig voelen, wantrouwen jegens alles en iedereen en het zelfs wegblijven bij bepaalde lessen omdat de collega  die dat vak verzorgde, in alles zo sprekend op de dader leek. Een gebroken jeugd ontrolt zich daar in 10 minuten, in een omgeving die blijkbaar zó veilig werd geacht dat deze spreekbeurt ook een voorzichtige stap was in de lange weg terug omhoog. Eindelijk ook een beetje terugkerend vertrouwen blijkbaar, want ik zat daar tenslotte wel als man, een eigenschap waarvoor je je soms bijna zou gaan generen wanneer je hoort wat dit soort leerlingen namelijk allemaal heeft meegemaakt.

Nu was op de presentatie zelf nog wel het nodige aan te merken: te veel tekst op het scherm, een wat rammelend stappenplan, de mimiek. Allemaal zaken waarbij je tegenwoordig een door de inspectie goedgekeurd en landelijk geborgd protocol van drie kantjes moet afvinken, volgens de eisen van de Kwalificerende toetsen Nederlands “Spreken en Gesprekken voeren”, waarbij de deelnemer in staat wordt geacht op eenvoudige wijze een gesprek te kunnen voeren en zich te uiten op een niveau wat voldoet aan de vastgestelde Europese referentiekaders op 2F-niveau.

De boom in met je referentiekaders en je beroepskwalificaties. In Den Haag en bij de vele onderwijsbegeleidende instanties vergeet men nog wel eens dat leerlingen geen klanten zijn, maar mensen; dat in cijfers uitgedrukte eindresultaten soms minder belangrijk zijn dan de manier waarop je daar naar toe werkt; dat docenten en leerlingen geen robots zijn die volgens eindeloos vastgelegde programma-code klakkeloos en eenduidig in de maat lopen, met als hoogste doel: het eindcijfer voor een kwalificatiedossier.

Helaas werken we niet meer met stempeltjes en snoepjes als beloning voor leerlingen in het MBO. Het effect zou soms verbluffend kunnen zijn. Eigenlijk zou ik deze leerling naast een dikke voldoende – die ik dan ook genoteerd heb – ook nog een grote taart of een bos rozen willen geven, wanneer we toch aan het belonen zijn. In de kabinetsplannen voor het toekomstige onderwijs, waar je tot over je oren in het werk met minder leerkrachten, minder tijd en minder geld klassen van 40 pubers moet gaan bolwerken, is helaas alleen nog maar tijd voor een volgens de regels opgesteld mager vijfje en een uitgedroogd biskwietje, in plaats van een taart. Om over de ( figuurlijke) bloemen, die een leerling soms nodig heeft, nog maar te zwijgen.

Voor nu in elk geval: Knap gedaan, meisje!

Oplettende lezertjes zullen ook weten dat ik in een vlaag van hebberigheid en verstandsverbijstering enkele maanden geleden ben overgegaan tot de aanschaf van een trouwe viervoeter ( dan is er tenminste nog eentje in huis die je kunt commanderen en die enigszins naar je luistert ), maar ook deze mocht ik voor een aantal dagen op een logeeradres afleveren. Dat adres werd gevormd door een vrouwspersoon in een landelijke omgeving, die ons huisdier temidden van woedend hondengeblaf, geproduceerd door een gemêleerd gezelschap, in ontvangst nam. Deze hoeveelheid brokjes graag elke dag, dit is z’n bench, daar moet-ie ‘s avonds in, en dit is zijn kluif, daar kauwt hij op om rustig te worden. Eigenlijk net of je je kind voor de eerste keer naar de kleuterschool brengt, maar dan zwaar behaard en kwispelend en aan achterwerken van andere logé’s ruikend.  Nadat mij door Fiedel geen blik meer waardig werd gekeurd, reed ik wat onwennig naar huis, de vrijheid tegemoet.

Die vrijheid heeft voor- en nadelen. Je kunt je favoriete muziek loeihard door het pand laten schallen, je kunt redelijk snel vervuilen ( zo ontdekte ik bij een blik op de gootsteen ) , je kunt de snoeppot leegeten en zappen tot je er een kromme duim aan over houdt. Op afstand word ik in de gaten gehouden, en via WhatsApp verblijd met foto’s van copieuze maaltijden, schitterende besneeuwde en zonnige vergezichten en met berichtjes over lang uitslapen en in de watten gelegd worden.
Een écht groot voordeel is dat ik voor één keer weer ongegeneerd kan twitteren over #DokterDeen, daar schijnt een markt voor te zijn.  Maar het is een gevaarlijke markt. Ik vraag mij oprecht af in hoeveel relaties er geruzied wordt over het getwitter van – meestal – manlief. Wie twittert, praat met anderen, en niet met degene naast je op de bank. Vrouwen zijn tamelijk veeleisende wezens, en voor een man is het uiten van gevoelens een stukje veiliger wanneer je dat vrij anoniem op je mobieltje in 140 tekens kunt doen, dan wanneer je dat moet doen tegenover een persoon van vlees en bloed. Bovendien zit daar geen knop op die je wanneer het allemaal wat ongemakkelijk wordt laat overschakelen naar een ander Appje.  ”Schat, geef mij de suiker even aan!” past makkelijk in 140 tekens. Goed gesprek 2.0 is bij voorbaat een mislukt gesprek 2.0, dus wij mannen zullen in de agenda’s van onze iPhones even een momentje moeten inplannen voor een diepgaande conversatie op de canapé, en dan even een herinnering op twee uur van te voren instellen.

Gelukkig kan ik mijn gade geregeld allemaal hartjes en kusjes toesturen, dat is dan weer makkelijk op zo’n afstand. Of een foto van mijn “Diner voor de eenzame man 2.0″ om even wat tegenwicht te bieden aan opnames van rijkelijk gedekte tafels die vanuit de Franse Alpen worden toegezonden. Dan toch maar liever met z’n tweeën en een kwijlende hond er bij. Komend weekend weer. Ik kan niet wachten.

Vroeger deed ik er op dit blog meer aan: in de weekends eens even wat heel anders om de onderwijsbeslommeringen en andere kwellingen des levens wat te vergeten: aandacht voor een stukje kunst, anders dan anders. Hier dus maar weer eentje. Dit maal kunstenaar Dain Fagerholm, die gewoon met balpen verbluffende 3d-tekeningen maakt. Dan krijg ik ook weer zo’n zin om de kwast ter hand te nemen

Een school opzetten die zich geheel afhankelijk verklaart van één bepaalde lesmethode uit één bepaald boekje, is geen toekomstbestendig initiatief, ook al noem je hem naar Steve Jobs, die de tand des tijds ook niet heeft doorstaan en aan wiens ideeën ook binnen Apple wordt geknaagd, getuige de toch wat tegenvallende reacties op de nieuwe iPad.   Hierna komt namelijk wèl de iPad 3, en daarna de iPad 4, en zo verder. Hoe mooi ook, in dit geval lijkt de iPad de functie over te nemen die vroeger ( en dat is nog maar kort geleden ) een computerlokaal had op een Open Dag: “Kijk ons eens mooie spullen hebben, het komt dus helemaal goed met ons onderwijs!” Je raakt de dure investering, in een tijd waar steeds meer scholen nadenken over het begrip “Bring Your Own Device” ( BYOD) aan de straatstenen niet meer kwijt. De iPad-school is eigenlijk een school die 25 jaar teruggaat in de tijd en die eigenlijk aan de weg timmert met de kreet: “Kom bij ons, want wij gebruiken als eerste de Commodore 64!”

Schoolbesturen, en ouders die zich laten verblinden door dure bling bling om daarmee de ultieme school neer te zetten, hebben blijkbaar geen visie op alle andere aspecten van onderwijs, en vergeten gemakshalve dat de wereld wordt overspoeld met soortgelijke apparaten die allemaal meer of minder hetzelfde doen, die allemaal in een steeds hoger tempo verouderen, maar die uiteindelijk niets meer dienen te zijn dan een hulpmiddel bij het geven van onderwijs aan een steeds diversere groep van afnemers met steeds diversere eisen.

Ik vind het een leuk ding, die iPad, ik ben er behoorlijk aan verslaafd, maar in het najaar wordt het er toch eentje met een heel ander besturingssysteem, namelijk Windows 8, om de eenvoudige reden dat daarmee ook nog een enorme hoeveelheid reeds lang bestaande onderwijsprogramma’s tot je beschikking komt, misschien zelfs wel uit de tijd van de Commodore 64. Niet alles wat oud is, is namelijk verkeerd. € 479 is voor veel kinderen en ouders toch een hoop geld voor iets wat in feite de functie heeft van een stukje schoolbordkrijt. Je kunt er trouwens wèl leuk mee tekenen, maar sommigen doen dat toch nog steeds liever op een echt stuk papier. Geef hun dan ook die ruimte.