Ha! Open Dag!

Waar denk ik half Nederland, gedompeld in een stralende voorjaarszon, zich opmaakt om na de vele regen van de afgelopen winter nu eens heerlijk in de tuin te gaan werken, zit ik hier eenzaam in mijn computerlokaal een stukje te typen over de Open Dag, waaraan ik mag deelnemen op mijn vrije zaterdag.
De afgelopen dagen daalde het management af naar de leslokalen om een laatste spiedende blik te werpen op netheid, orde en regelmaat; scheikundige opstellingen komen na een jaar eenzame opsluiting weer uit de kast, de bak met kuikentjes krioelt weer van piepend leven, enkele enthousiaste docenten hebben zich zowaar gehuld in colbertje of rok, en ook het management is enigszins in pak gestoken; je moet je toch wat onderscheiden.
Wij mogen niet klagen. Zo’n duizend bezoekers komen er wel op deze opleiding dierverzorging. Wij schijnen nog ouderwets te zijn, dat doet het goed, tegenwoordig.
Ooit, toen ik nog op een huishoudschool in IJmuiden werkte, kwamen er op hoogtijdagen vijftig bezoekers binnen, voornamelijk leerlngen met hun vriendjes, om eens te kijken of er nog wat te snaaien viel. Een opengetrokken  blik wildschotel bijvoorbeeld, zo ’s ochtends om half elf veel te lang opgewarmd in een pannetje in het keukenlokaal.
Vorige week zaterdag was ik op een open dag van een ROC ergens in Nederland, waar men mogelijke interessante informatie voor de vervolgopleiding van mijn jongste dochter zou kunnen hebben.
In een kommervolle ruimte stonden daar twee collega’s – je herkent mede-docenten ook zonder dat ze een badge dragen – met elkaar de vakantieplannen te bespreken, lurkend uit een plastic koffiebekertje. Van mijn leeftijd, dus je kon nog een gefundeerd antwoord verwachten. Op mijn vraag of ook op deze school het competentieleren reeds was ingevoerd keken ze eerst schichtig om zich heen, waarna ze losbarstten met de verzekering dat er toch allereerst veel en degelijk ouderwets les werd gegeven. Ook in mij hadden ze natuurlijk direct een medelijder herkend, dus het werd een gezellig en herkenbaar gesprek over allerlei zaken die ook andere scholen spelen. Je hebt dat ook op de camping. De onderwijsgevenden haal je er zó uit.
Hier weer terug in mijn computerlokaal werpt een enkele ouder een schichtige blik naar binnen – het kind is reeds láng doorgelopen –  en denkt: “O, alweer computers. Die competentie bezit mijn dochter reeds.”
De open dag duurt nog vier uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × 1 =