Ik vertrek

SchandpaalEigenlijk zijn  we qua beschavingsniveau de Middeleeuwen nog niet ontgroeid.We gooien nog steeds met rotte tomaten en eieren, en we smeren nog steeds pek met veren, alleen heet de schandpaal nu Twitter. Die schandpaal wordt ons aangeboden door de televisie en wij gaan vervolgens gretig op zoek naar slachtoffers om te bekogelen met narigheid. En we doen er allemaal ijverig aan mee, ik ook, en al jaren. Het duurde alleen even voordat dit tot mij doordrong.
Twitter, en andere vormen van social media, kun je beschouwen als één grote kroeg met miljoenen, duizenden of tientallen bezoekers, afhankelijk van je aantallen volgers en “vrienden”. We kijken met z’n allen naar het grote scherm boven de bar, en we hebben overal luidkeels wat op aan te merken. Wie dat het meest opvallend, hard of leuk doet, kan rekenen op grote bijval in de vorm van retweets en nog meer volgers. Daar doen we het voor, want volkomen in je eentje gaan staan roepen hoe dom of sneu je iemand op de televisie vindt, is een zinloze bezigheid.

Er zijn programma’s waar we ons met genoegen op storten: Ik vertrek, De Rijdende Rechter, Het Familiediner, Utopia ( O, gruwel ), Boer zoekt Vrouw. Ze hebben gemeen dat ze mensen door de middeleeuwse straten voeren die hijgerig op het aanbod van een omroep om zichzelf publiekelijk aan de schandpaal te laten nagelen zijn ingegaan. Duw iemand een camera of een microfoon onder z’n neus en men verandert in een exhibitionist die ongegeneerd de eigen vuile was tentoonspreidt.  Wanneer ze eenmaal zijn aangekomen bij het schavot kan de beul – wij – uit z’n dak. Waar wij op het ene moment zo correct mogelijk onze beschaving en ons geestelijk niveau, beschreven in onze avatars en bio’s, ten tonen pogen te spreiden in onze uitingen op social media, vergeten wij het volgende moment dit alles en doen wij ijverig mee aan de publieke steniging.

Gisteravond: “Ik vertrek”. Een gezin met puberdochter begint een nieuw leven in – hoe verrassend – een Bed & Breakfast op het Franse platteland. De ouders zijn nogal – eh- paardgericht en lijken de dochter te vergeten die het zichtbaar en hoorbaar niet naar de zin heeft. We gaan los op Twitter, en zelf doe ik mee ( lees m’n tweets maar ). Wanneer je zoekt op #ikvertrek komt daar een enorme verzameling commentaar voorbij, waarbij je bij veel opmerkingen de tranen van het lachen over de wangen rollen. Hoe meer er mislukt, hoe leuker het wordt, en er is geen leuker vermaak dan leedvermaak. Buren die mekaar de koppen inslaan over de hoogte van de schutting, een boer die nog nooit een vrouw gezoend heeft, een verzameling eencelligen die al rokend elkaar in Utopia probeert weg te pesten, het is aapjes kijken in de dierentuin.

Gisteravond laat twitterde de dochter van het Ik vertrek-echtpaar dat ze baalde van alle negatieve reacties, dat ze echt topouders had en dat wij in 45 minuten echt geen idee konden vormen van hoe hun hele leven daar nu was. Iets van 85 volgers had ze, dan ben je een roepende in de woestijn, want mensen zoals ik met 2000 volgers of meer overschreeuwen zo’n puber met gemak, waardoor haar noodkreet, want anders kan ik het niet noemen, verloren ging in ons hoongelach.

En ja, ze heeft gelijk. Die tweet van haar die deed het ‘m. Het moet verschrikkelijk zijn om te lezen hoe je ouders belachelijk worden gemaakt of neergezet als harteloze egoïsten. Die mensen hebben een droom, en ze hebben hem waargemaakt. Eigenlijk zijn we gewoon jaloers, want zelf draaien we nog steeds kringetjes in ons eigen veilige vertrouwde wereldje, omdat we niet de lef hebben of de durf om hetzelfde te doen als zij, namelijk gehoor geven aan wat je hart je zegt, en daarmee onafhankelijk van anderen te zijn.

Voortaan dus: geen tweets meer van mij over hoe idioot of verkeerd die mensen bezig zijn, en meisje, je hebt inderdaad echt topouders! Laat dat even gezegd zijn.

Nu dus nooit meer met tomaten en eieren gooien dan? Nee, natuurlijk niet. De wereld is bezaaid met figuren die het wél verdienen: graaiers, harteloze politici. Ik kan nog steeds los, pek en veren in overvloed. Ik moet alleen wat beter en selectiever mikken, want soms raak ik gewoon de verkeerde, zoals gisteren.

3 antwoorden op “Ik vertrek”

  1. De tomaten en eieren dienden naar de programmamakers gegooid te worden. Zij hebben willens en wetens de zaken verdraaid. Zo zijn de ouders van Charlotte wel naar het internaat gereden om een slaapzak te brengen. Dit bleek niet uit het programma, daarin werden de ouders geportretteerd als een stelletje egoisten die niets om hun dochter gaven. Van eerlijke journalistiek is dus geen sprake. Leve de publieke omroep, NOT.

  2. Goed stuk!
    Twitter kent als verschil met tv dat het commentaar gelijk ondoordacht de wereld ingaat.
    Heb me bijna vijf jaar terug al eens groen en geel geergerd aan Prem Radhakishun, die ‘de redder’ mocht spelen in ‘de herkansing’. Toentertijd gebruikte ik bij mijn schrijfsels nog geen schuilnamen, dus dezelfde moeder die er door Prem zo hulpeloos in werd neergezet, kwam -waarschijnlijk al googleend- uit bij het verhaal. Dat dat cynisch bedoeld was ontging haar. Ze schreef: ‘Ik ben geen zielig vogeltje’. Maar het meest treffend vond ik dat ze schreef: ‘Dat hele tvprogramma is nep’. Helaas reageerde ze anoniem dus meer dan een reactie onder mijn eigen blog kon ik niet geven. Vond het spijtig dat de clou haar ontging en wens haar werkelijk alle goeds toe. Net als de puber in ‘Ik vertrek’ waar ik godzijdank niet naar keek.
    http://lehti-paul.blogspot.nl/2010/01/de-herkansing.html

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

vijf × twee =