Koud

Trevi Fountain - Rome, ItalyIk behoor tot de categorie mensen die het geregeld koud heeft; wat dat betreft lijk ik wel een vrouw ( fluistermodus: “Net een kikker, want altijd grote bek en koude poten” ).  Ik loop nu het risico dat dit mij op woedende reacties van vrouwelijke volgers komt te staan, maar dat is dan maar zo. Thuis, in de auto en op vakantieadressen stook ik de kachel dus geregeld tot astronomische hoogtes. Toch kon ik tot voor kort thuis stoken tot ik er bij neer viel, het hielp niet echt. Lieden die ons huis naderden zagen altijd grote rookwolken uit de schoorsteen komen, waar omliggende huizen slechts af en toe een kringeltje de lucht inbliezen. Kieren en gaten werden dicht gestopt, met als gevolg – naar onlangs bleek – optrekkend vocht langs de muren. Vóórdat het pand nu helemaal in een door zwammen en schimmels overwoekerde koude en tochtige ruïne veranderde, moest er dan toch maar worden ingegrepen.

Allereerst werd ander dubbel glas besteld en daar zaten ook roostertjes in die zorgden voor de ventilatie. De oude roosters had ik zó hard dicht gedraaid, dat die ook met grof geweld nooit meer open gingen. Daarnaast besloot ik de stoute klusschoenen maar weer eens aan te trekken door het vervangen van enkele radiatoren. Eentje gekocht op internet bij een vaag bedrijf in Engeland, en later nog eentje op Marktplaats, want die dingen bleken nog schrikbarend duur, en zwaar bovendien. Er volgden weer dagen gevuld met constant heen en weer rijden naar de Karwei, want ik maak nooit een plan en bereken altijd alles verkeerd. Zo’n bouwmarkt maakt er altijd een halszaak van om in de beschrijving van aangeschafte dubbele knietjes, knelkoppelingen, haakse aftapkranen termen te gebruiken die het voor de leek nog veel onbegrijpelijker maken, dus ik koop overal altijd maar veel te veel van, er is altijd wel iets dat wél past en de rest breng je gewoon terug. Als je dat tenminste niet laat verslonzen of dat je de bonnetjes kwijtraakt, wat mij ook geregeld gebeurt.

Je rekent een dag voor het vervangen van zo’n radiator. Da’s ruim, maar dan heb je ook wat. Op de oude bleek echter geen aftapkraan te zitten, dus ben ik in de vrieskou ongeveer de hele dag bezig geweest met het opendraaien van het ontluchtingskraantje, daar een klein leeg bakje van Hertogh IJs onder te wurmen en dat vervolgens weer leeg te kieperen in een hele serie om mij heen gedrapeerde grotere emmers en bakken. Na drie dagen bivakkeren in pooltemperatuur hingen de radiatoren dan eindelijk, waarbij ik ook nog een halve dag moest uittrekken om alle knelkoppelingen nóg knellender aan te draaien, want die dingen hebben een hekel aan mij. Her en der deden de nieuwe verbindingen ernstige pogingen om op de Treviaanse Fonteinen te lijken, en ook de aansluiting van de vulkraan bij de oude cv-ketel liet zich niet onbetuigd. Ook daar lag ik als een slangenmens in het halfduister in een plas water te klungelen met tangen en slangen die niet wilden passen.

Ik kan veel, maar niet alles, dat blijkt. En aangezien de nieuwe radiatoren groter waren en de 17 jaar oude cv-ketel nu wel heel erg zijn best moest doen om dit allemaal te behappen en enge borrelgeluiden produceerde, werd besloten om dit toestel dan maar uit zijn lijden te verlossen. Nu ben ik een gadgetfreak, dus ik was één van de eersten die een Toon aan de muur hadden hangen – voor de leek: een hippe thermostaat die elk aan/uit-lampje registreert en elk kuubje teveel aan gasverbruik haarfijn in grafiekjes laat zien. Een tablet aan de muur, die echter niet met alle kachels naadloos samen ging, ook niet met mijn oude Nefit. Dat moest de nieuwe ketel dus wel, en daar ik in het onderwijs zit en dus armlastig ben ging ik op internet op zoek naar een niet al te duur alternatief.

Het werd een Remeha. Eigenlijk zelden van gehoord, alleen bekend van een tv-reclame waarin een irritant koortje die naam door de kamer liet schallen. Maar, zoals dat op internet gaat, je leest ook ervaringen van gebruikers, en die waren allemaal positief. Dat is al vrij uniek, want meestal zoekt men het internet op om zijn gal te spuwen, iets waar ik ook nogal een handje van heb. Het bleek ook dat de firma Remeha al 80 jaar bestond en dus een soort van verjaardag vierde: bij aanschaf van een ketel kreeg je €80 terug. Verder zoeken en een bedrijf gevonden dat de boel vakkundig kon installeren.
Zo verschenen afgelopen week in de vroege ochtend, begeleid door een stalende zon, twee opgewekte types met een zwaar Twents accent die in een mum van tijd de oude loodzware ketel omlaag zeulden en de nieuwe lichtgewicht installeerden, die pijpen bogen zonder dat ze totaal scheef zaten of ergens binnen ‘krak’ zeiden, die klemkoppelingen in één keer losjes aandraaiden waarna geen druppeltje water te voorschijn kwam, en die géén koekje bij de koffie hoefden. Koffie die ze pas wilden nadat de klus geklaard was.

Heel zachtjes zoemt nu, een bescheiden plekje innemend, mijn nieuwe Remeha; de Toon laat nu al een sterk dalend verbruik zien. Ik krijg straks €80 euro terug. Dat mág ook wel, want afgelopen week deed ik – ook zo’n vreselijke tegen-op-zie-klus – mijn belastingopgave. Waar ik eerst altijd iets van €500 terugkreeg, mag ik nu plotseling €1700 bijbetalen. En die ketel was toen al besteld. Maar er is nog hoop. Wanneer ik de ketelfabrikant maar op een aardige manier feliciteer met de 80-ste verjaardag, maak ik kans om het aankoopbedrag weer terug te krijgen. Bij deze dus: heb meelij met mij, Remeha, en gefeliciteerd met uw verjaardag.

Eén antwoord op “Koud”

  1. Ha Rein, ik neem aan dat je in de Karwei aan de Lorentzstraat in Ede komt. Daar was ik een tijd kind aan huis en heb me ook wel gek gezocht naar de juiste koppelingen en zo ook wel de verkeerde gekocht wegens onlogische indeling van de vakken. Knelkoppelingen zijn vooral ook een kwestie van de juiste sleutel. Misschien kom ik je nog eens tegen want je schreef ergens anders dat je een liefhebber bent meen ik me te herinneren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

negen + dertien =