Nachtmerrie

 

Er zijn van die momenten waarop het lijkt dat ineens alles zich tegen jou keert. Ik ging net even boodschappen doen in mijn geliefde dorpje B. Even naar de AH. Zodra ik de winkelstraat inliep had ik de indruk deel te nemen aan de Torenbouw van Babel, kort nadat de beruchte spraakverwarring had toegeslagen: het was vrij druk en toch hoorde ik alleen maar Pools of andere onverstaanbare talen om mij heen. Van alle kanten schampten gesprekken in exotische talen langs mijn oor, en even dacht ik te dromen. Je kreeg ook de indruk dat mensen je probeerden te rammen of ineens een schichtige uitval naar je deden.
De hemel was grijs en naargeestig, de atmosfeer kil en toch drukkend. En ik moest alleen maar wat lof, ham en kattenbrokjes hebben.
De lof was uitverkocht. De ham was haast onbereikbaar doordat mensen her en der hun winkelwagentjes onbeheerd lieten staan of er mee tegen je schenen stootten. Ook zo wat: een gezin met drie kinderen, die alledrie nog eens zo nodig zo’n klein kinderkarretje moesten rondrijden, als dolgeworden horzels tussen de menigte door. De hele supermarkt leek gevuld met Tokkies, Sjonnies en Anita’s. Vóór mij enorme rijen bij de kassa’s. Eindelijk bijna aan de buurt, het geduw achter mij negerend en onopvallend hard terugduwend, wat woedende blikken opleverde.
“Deze kassa is gesloten meneer!”. Een nieuwe rij dan maar. Enkele klanten voor mij een bejaarde, die zeker drie verschillende tassen bij zich had waarin twee portemonnees zaten.  Uit de ene werd papiergeld gehaald, uit de andere muntgeld.  Eindeloos natellen en nog eens tellen. Abrupt stilhouden om de bon nog eens te controleren en daar vragen over te stellen. De volgende klant: één produkt was niet geprijsd, daar moest over gebeld worden. Als ik in een rij sta, gaat de andere rij altijd sneller. Ga dus nooit in mijn rij staan. De kassarol was leeg. Moest vervangen worden.
Eindelijk stond ik verhit weer buiten. Recht op mij af kwam vervaarlijk slingerend een vreemd misvormde vrouw aanzetten. Ook dit liep goed af. Gelukkig, daar was de auto. Snel ingestapt.
Bijna thuisgekomen, begon een verpestende stank het auto-interieur te vullen. U raadt het al: ik was in een enorme hondendrol gestapt, welke zich nu fijn in het profiel van mijn bergwandelschoenen had genesteld. Leuk, snel even boodschapjes doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

negentien + twee =