Ode aan de Frikandel

Dit bericht is 4055keer gelezen!

frikandel“O, frikandel, als ik uw gerimpeld uiterlijk aanschouw,

wijl u daar zo wulps onder het rode warmhoudlicht uw geuren spreidt,

dan word ik hulpeloos verscheurd door innerlijke strijd,

of ik wel nou wel of niet van uw verrukkingen proeven zou”

Ja, ik weet, het rijmelt voor geen meter, maar voortdurend knagende honger ontneemt een mens lichtelijk de zinnen. Ruim drie weken ben ik bezig nu met lijnen, en dat lukt tot op heden redelijk.

Het geval wil echter, dat mijn gade een week  lang, geheel opgaand in eigenbelang, is afgereisd naar de wintersport. Dat gebeurt elk jaar, ik ervaar dat voor mijzelf als een soort mengsel van Guantanamo Bay en Hemel op aarde. Je kunt namelijk dingen doen waarbij je je anders altijd schuldig voelt en schichtig om je heen moet kijken. Razendsnel een zak chips – paprika geribbeld – leegvreten of zo. Het is dus wisselend al naar gelang het moment en de stemming van de dag. Tot het gevangenisdeel behoren het eeuwige opruimen en de rommel die zich als een soort razendsnel woekerende zwam om je heen verzamelt. Vanochtend bij het karige ontbijt ontdekte ik het eerste vliegje, dat zich in hinderlijke rondjes om mijn hoofd bewoog. ’t Is ook opvallend hoe snel zo’n gootsteen z’n roestvrijstalen glans verliest, en hoe lang het duurt voordat je de afwasmachine aan kunt zetten omdat hij dan eindelijk vol is. De hond doet daarnaast ijverig en enthousiast zijn best om zijn vacht in negen dagen geheel te vervangen, en wil dan ook nog eens minimaal drie keer per dag worden uitgelaten. Het beroep van huisvrouw is dus een hoogst irritant beroep, omdat je daarnaast ook nog leuke dingen van het hemelse gedeelte van zo’n week wilt doen: in elk geval één keer de Chinees laten aanrukken; daar eet je dan weer twee dagen van, en de overgebleven mini-loempiasaus kun je later in de week weer ergens anders over knikkeren.

Maar het allerergste, en nu beland ik weer volledig in een wereld van kwellende marteling, is toch wel het nu geheel ontbreken van controle op het niet snoepen, iets wat ik mij aan het einde van 2014 driftig had voorgenomen. Je gaat er van hallucineren, lijkt wel, frikandellen in het schoolrestaurant lijken ineens op zachtjes schommelende vrouwenborsten. Onderzoek heeft uitgewezen dat wanneer een man een kwartier per dag naar deze lichaamsdelen in ontblote staat staart, hij ruim tweeëneenhalf jaar langer leeft. Alle reden dus om toe te happen. Bij gebrek aan boezems deze week staar ik me dus helemaal suf naar o.a. bitterballen, kroketten, smulrollen en broodjes bapao. Dat wordt later zeker vijf jaar extra. Ik leef dus nu in een wereld vol verlokkingen, gevuld met Sirenen op eilanden en overal een Lorelei op dreigende rotsen.
Ik was vanmiddag, na al het heen en weer gevlieg tussen school, thuis, hond uitlaten door, even voor de hoogstnoodzakelijke boodschappen bij Albert Heijn. De Mona-toetjes zijn in de aanbieding; of je over de Wallen loopt. Grote zakken hoestmelange op de kop van de schappen, bonusaanbieding. Mijn oog glijdt langs koekjes, suikerbrood, geile zakken chips, hitsige brokken taart 35% afgeprijsd. De super is een poel van zonde die ik bevend achter mij laat. Ik moet niet omkijken, want ik woon in Barneveld, door de Heere uitverkoren dorp, en daar verander je snel in een zoutpilaar. Abraham rijdt bevend in zijn Zafira naar huis, een tas vol karige, goor smakende dingen en een zak hondenvoer ( ja dat is dan voor de hond ).

Zometeen moet ik dus aardappels schillen ( twee stuks ) en een zak hermetisch verpakte bietjes ( houdbaar tot het einde der tijden ) open trekken ( schaar of zaag nodig ). Maar ik ben niet helemaal gek: ik heb er een speklapje bij gedaan, als een soort verzetsdaad tegen al dit onrecht. En als alles gaar is en pruttelt en spettert, ga ik eenzaam en verlaten met mijn bordje op schoot ( er is er nog eentje schoon ) zappend voor de buis zitten, onder- zo voelt het aan – kil en koud gevangenislicht. “Ping!” spreekt mijn mobieltje tot mij: mijn vrouw stuurt via Whatsapp foto’s van fraai besneeuwde landschapjes en van een uitgebreid Frans diner: “We vermaken ons hier prima en het eten is weer heerlijk!”

De hond zucht en kijkt mij aan, nadat hij binnen één minuut zijn brokken, jaar in jaar uit dezelfde, naar binnen heeft geschrokt. Wij begrijpen elkaar.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 + twaalf =