Google-assistent

Ik werk al bijna 30 jaar in het onderwijs.
Eerst als schoolmeester op een lagere school in Katwijk, toen een tiental jaren als tekenleraar, godsdienstleraar, maatschappijleerleraar en winkelpraktijkleraar aan een school voor ernstig puberende 12 tot 17-jarige meisjes in IJmuiden, daarna als leraar Nederlands in Alkmaar en dan nu alweer ruim tien jaar als voornamelijk leraar informatica op een school ( waarvan ik de naam nu even niet zal noemen ) in deze contreien.
Het onderwijs is een uiterst boeiend en dynamisch werkterrein, waarin elke dag weer een nieuwe uitdaging bevat, en waar je het als een onuitsprekelijke eer ervaart om aan zo’n mooi instituut als het mijne les te mogen geven en kennis aan jonge mensen te mogen overdragen.

In de ideale situatie vormt deze groep een soort spons, die jouw kennis met slurpende geluiden in zich opzuigt. Dat houd ik mijn pupillen althans geregeld voor.

In het algemeen bevindt deze groep – dat wil zeggen, zij die van de groep aanwezig zijn – zich zo ver mogelijk achter in het lokaal, ontspannen onderuitgezakt en gehuld in dikke jassen, ongeacht de binnen- of buitentemperatuur. Binnen handbereik is het mobieltje, want SMS-jes kunnen natuurlijk belangrijke informatie bevatten. Ook heeft men meestal één oordopje van de walkman in, het andere deelt men met de buurman of -vrouw.

Het onderwijs is dus in beweging. Ik werk op een school waar men o.a. MBO-opleidingen geeft. En daar zit men niet stil, want wat gaan wij allemaal voor vernieuwingen – en dus verbeteringen – tegemoet zien?

  • Er wordt een nieuwe competentie gerichte kwalificatiestructuur gerealiseerd.
  • Er komen procesmanagers herontwerp groen MBO
  • We krijgen een kwalificatieprofiel met uitstroomdifferentiaties en vrije ruimte.
  • We krijgen globalere competenties.
  • Er worden geen certificeerbare eenheden meer beschreven.
  • Het onderwijs wordt niet langer gestuurd door het curriculum en de docent wordt coach,
  • Dit zijn slechts enkele regeltjes uit een artikeltje in het vakblad “Groen Onderwijs” van december 2004. U wist waarschijnlijk niet dat het onderwijs al zo verschrikkelijk groen was, zelfs het groene onderwijs. Een leerling haalt geen rapportcijfers meer, maar ‘Eindtermen’.
    Je mag trouwens niet meer over ‘leerling’ spreken, maar enkel nog over ‘student’, ongeacht of deze persoon nu op de basisschool, de MULO, de Middelbare Meisjesschool, of op het VMBO-T zit.
    Studenten krijgen geen rapport meer, maar vullen zelf hun ‘portfolio’, het nieuwe toverwoord in het onderwijs. In het portfolio staan een fotootje van de student, een leuk opstel, behaalde cijfertjes, wat de student later denkt te gaan doen, een van het internet geplukt recept voor het draaien van de ideale joint, een foto van de aanstaande schoonmoeder en een verslag van hoe je in het weekend in de aanpalende disco even vet uit je dak bent gegaan.
    Ik noem zo maar wat, want je moet de student natuurlijk in alles stimuleren en coachen, vraag maar aan Iederwijs, want daar weten ze het helemaal:

    Waar ze leren, spelen en leven
    Omdat iedereen zijn eigen tijd, manier en kleur kan kiezen.
    Omdat kinderen gezien en gehoord worden.
    Omdat vertrouwd wordt op hun vermogen.
    Omdat ze mogen stralen.
    Omdat ze zich veilig en verbonden voelen.
    Omdat ze mogen zijn zoals ze zijn.

    Had jij dat ook gewild?

    Dat soort scholen heeft mooie namen als Aventurijn, en daar vind je begeleiders die het kind ondersteunen bij de wilskracht om de angst voor het onbekende te overwinnen.

    Nu krijg ik op de vroege maandagmorgen bepaald de indruk dat het mijn studenten totaal ontbreekt aan wat voor wilskracht dan ook, maar gelukkig kan ik dan in mijn functie als coach hen ondersteunen en begeleiden bij hun zoektocht naar MSN-buddies.

    De docent, sorry coach, is tegenwoordig verworden tot een Google-assistent.
    Natuurlijk word ik in dit proces hevig begeleid door het management op ons boeiende instituut, middels interessante workshops, seminars en studieochtenden, tegen een fiks bedrag verzorgd door onderwijskundige bureaus met chique consultants. Maar daarover later meer….

    WORDT VERVOLGD

    Blij met de Bieb!

    In Barneveld hebben wij een nieuwe “Bieb”. Althans zo prijst een full color
    huis-aan-huis verspreid boekwerkje het voormalige concertgebouw in Barneveld
    aan. De oude bibliotheek groeide uit zijn jasje en was dus aan vervanging toe.

    In de oude stonden in een beperkte ruimte lange rijen grote-letter boeken, over boerengeslachten op fraai gelegen hoeven, waar hartstocht en geploeter met de beesten om voorrang streden. Alles geschreven door auteurs met namen als Mien van ’t Sant, Mia Bruin-Ouwehand en Annie Oosterbroek-Dutschun.
    Maar goed, we dwalen af.

    In de nieuwe bieb merk je dat men in alles met de tijd mee gaat. Hoewel, gelukkig zijn er nog enkele oudere bibliothecaressen mee verhuisd, en zij bedienen nu met bevende vingers de nieuwerwetse apparatuur, zoals de inname-automaat, een mosterdgeel gekleurd toestel ter grootte van een kleine vrachtwagen, dat ongeveer de helft van de nieuwe uitleenruimte inneemt.

    Op zaterdagmorgen vormt zich voor deze machine een lange rij personen die boeken komen inleveren, zodat men wel met de nodige wachttijd rekening moet houden.
    Het plaatsen van een tweede inname-automaat is helaas niet mogelijk, daar er dan geen ruimte meer voor boeken zou zijn.
    Nu gaan wij als import-Barnevelders natuurlijk met onze tijd mee, dus lenen wij ook geregeld allerhande boekwerkjes ( wij zijn trouwens nog niet aann grote-letter boeken toe, maar daarover een andere keer meer ), en wij brengen die ook weer na enige tijd netjes terug. En daarbij ontstond nu onlangs de volgende discussie:

    V= Mijn vrouw
    B= Bibliothecaresse
    Plaats van handeling: de informatiebalie van de nieuwe bieb.

    V: “Goedemiddag, ik wil graag een boek verlengen, maar ik heb helaas mijn kaart niet bij me, maar wel het kaartnummer.”
    B: “Nou mevrouw, dat kan helaas niet. Het verlengen van een boek kan alleen telefonisch.”
    V:”Maar ik heb het kaartnummer toch, dan kan ik toch ook hier wel een boek verlengen als het ook telefonisch kan? “
    B:”Nee mevrouw, dat spijt mij.”
    V:”Dus, als ik nu mijn mobieltje uit mijn zak pak en ik bel u hier aan de balie waar wij nu staan, met de vraag of ik het boek kan verlengen, dan kan het wel? “
    B: ” ……. Ja, dat is in principe mogelijk”.

    We zullen het maar op aanloopproblemen houden……

    UPDATE 5 MAART 2005
    Ik had een uitgeklede versie van dit stukje ook naar de plaatselijke krant gestuurd. Dat bracht vermoedelijk een schok teweeg onder het personeel van de bibliotheek. Er werd een spoedvergadering belegd, het bestuur werd geraadpleegd, de politiek stelde vragen, er rolden koppen, men overwoog sluiting en openbare verkoop van het inname-apparaat.
    Gistermorgen – het sneeuwde en was glad – moest ik boeken verlengen. Dilemma… Komt daar de persoon die de nieuwe bibliotheek publiekelijk aan de schandpaal nagelde met zielige stem voor de telefoon zijn leesvoer verlengen. Ik zag het al voor me, smadelijk gelach aan de andere kant van de lijn, nee meneer, vanwege de sneeuw kunnen wij niet telefonisch verlengen, u zult echt hier naar toe moeten komen. Rest van het team erbij, allemaal meeluisteren, hele bibliotheek in ademloze stilte ook…
    Ik bel dus:
    “Goedemorgen u spreekt met Mmv Bbfvmmbijheh, ik wil graag mijn boeken verlengen, mijn kaartnummer is….”
    Sterk he? Was geen probleem, naam niet verstaan en toch boeken verlengd.
    Al deze gebeurstenissen resulteerden in een mooie brief, die ik ook gisteren van het hoofd van de bibliotheek ontving:

    Geachte heer en mevrouw,
    Met belangstelling heb ik uw ingezonden brief in de Barneveldse Krant met betrekking tot de mogelijkheid van het verlengen van media in de bibliotheek gelezen.
    KNIP

    De brief eindigt met de medeling, dat mijn vrouw onjuist of onvolledig is geinformeerd, en met verontschuldigingen voor het ontstane ongemak!

    Nou, dat is toch heel erg netjes! Van mijn kant wil ik dus hier ook even mijn nederige excuses aanbieden voor het feit dat de bibliotheek – zo voortvarend van start gegaan – door mijn stekelige briefje in de krant misschien in een negatief daglicht is komen te staan……

    Kortom, ik ben toch blij met de bieb!