Paniektoets

modernteacherIk wil zo’n Segway, zo’n ding op twee van die wieltjes waar hippe dertigers met een trimbaardje flierefluitend tijdens congressen van de ene na de andere zaal zoeven, zo’n Segway waarvan de uitvinder met apparaat en al  van een Britse klif gedonderd schijnt te zijn, een voortijdige dood tegemoet.

Onze school is namelijk verbouwd; zoiets brengt kansen en uitdagingen met zich mee, zo denkt de architect. Het is altijd heel stimulerend om in een andere omgeving iets nieuws te beginnen. Nu ben ik zestig, dus dat nieuwe is volledig uitgesloten, want te duur, te verzuurd, te onhip en ook niet meer bij de tijd. ’t Blijft dus bij de omgeving. Wij komen voortaan in stijl het pand binnen, over een wijds plein, omzoomd door gazons; zo betreden wij het lichte leer-werkplein, waar de coach ( de leraar ) en de stakeholder ( de leerling ) elkaar in ontspannen samenzijn begroeten en de werksituatie voor de komende dag in de digitale agenda’s afstemmen en tevens de leervraag bepalen om tot een plan van aanpak te komen.
Door al die verbouwingen kan het dus maar zó zijn,  dat je flinke afstanden in ruimte en tijd dient af te leggen wanneer je bijvoorbeeld je pakje brood in je fietstas hebt laten zitten, of wanneer je je verbindingskabeltje voor het nieuwe trendy touchscreen op je bureau hebt laten liggen. Op mijn leeftijd -strompelend, onderweg een paar keer oponthoud voor een plaspauze en lang nadruppelen- kom je dus buiten adem na 10 minuten terug in je lokaal, de klas in totale ontreddering óf geheel verdiept in Facebook gekluisterd aan. Die ontreddering en Facebook vormen eigenlijk één en de zelfde geestelijk labiele toestand, dus dát maakt verder niet uit. Ons leven is gekrompen tot een schermformaat van maximaal 17″. Met een Segway zou ik dan fris en fruitig mijn rentree maken, en bovendien nog eens een diép hippe indruk op het jonge volkje. Kijk die ouwe vent toch!

Afgelopen week in zo’n vér-weg-van-alles-lokaal dus een toets. In nieuwe stijl, dus digitaal. Geen echte, maar een proeftoets, van meneer CITO, die ook in het MBO een graantje meepikt. Nu was de vorige proeftoets op hopeloze wijze in het honderd gelopen door onwillige razend dure ict-systemen, en de toorn van onze staatssecretaris indachtig, besloot men geheel in stijl met het overvoeren met toetsen, tot een nieuwe proeftoets.  Die wierp zijn schaduwen al weken vooruit, in de vorm van vele mailtjes met instructies en protocollen. Docenten, toa’s, klassen, lokalen, alles werd gemobiliseerd om de nieuwe proeftoets tot een feestelijk einde te brengen. Ook mondeling kreeg Wauwel nog de nodige instructies, die inmiddels wat tegenstrijdig leken te worden naarmate de spanning steeg, maar men moet dat soort dingen ruim zien. Alle leerlingen op het hart gedrukt een koptelefoontje mee te nemen, dus waren er toch zeker een stuk of  acht die dat vergeten waren.
Het moment supréme was daar. Verdeeld over twee lokalen, strategisch in de deuropening staand, hield een batterij collega’s toezicht op een ordentelijk verloop van zaken, die deden denken aan de voorbereidingen voor een ernstig Navo-ingrijpen in het Midden-Oosten.  Alle telefoontjes uit, in te leveren in bakken die er niet waren, plaats te nemen achter uniek genummerde computers die geen nummer hadden, stipt om veertienhonderd uur. Met de collega’s van systeembeheer rende ik als een bezetene heen en weer om ook alle niet-gebruikte computers op te starten, want de test was ook bedoeld om te kijken of het netwerk de plotselinge piek wel kon doorstaan en niet – zoals een vorige keer-  reutelend tot stilstand zou komen.  Na ongeveer een kwartier en zenuwachtig geritsel met protocollen, waarbij ook zelfs lieden van het management een keurend oog in de lokalen lieten vallen, zat iedereen startklaar.  Als de inspéctie dit nou toch eens had mogen meemaken. Mijn hart bonkt als een stoommachine, het is verschrikkelijk heet in het lokaal, met al die draaiende computers, want deze ruimte is hightech, met alles automatisch en ramen die niet meer open mogen, want dan ontregelt het systeem en dan wordt de architect boos.
“Denk er aan, jongelui, je moeten NU allemaal tegelijk op ‘Laden’ klikken, maar daarna mag je beslist nog niet op ‘Starten’ klikken, want dan mislukt de test! Dus, ik herhaal, ALLEEN op ‘Laden’ klikken en daarna WACHTEN op ons signaal!”
Na nog eens vijf minuten leken de meeste toetsen geladen. Wonderbaarlijk trouwens, hoe stoïcijns de leerlingen alles over zich heen lieten komen: het onderwijzend personeel op de grens van een hysterische aanval, de leerlingen relaxed onderuit, heen en weer schuivend op hun stoel en met hun muis. Kijk die ouwe eens druk doen.
“NOG NIET OP STARTEN KLIKKEN MENSEN, DAN MISLUKT DE TEST! NOG EVEN WACHTEN!”

Een vinger gaat omhoog. “Ja, jongen?”

“Meneer, ik heb per ongeluk op ‘Starten’ geklikt!”.

Ach, wat maakt het ook uit. Gezegend zij het digitale onderwijs. “Geen paniek jongen, het komt goed! Ga je gang maar allemaal!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 × vijf =