Scheren

 Een dochter vlak voor het scheren in de badkamer

Ik heb drie puberdochters die alledrie lijken te denken dat ze er dagelijks uit zien als de verschrikkelijke Yeti. Wanneer ik dus ’s ochtends tussen zeven en acht uur – altijd haast – van de badkamer gebruik denk te maken, is die steevast op slot en van achter de deur klinkt het doordringende geluid van de Silkypil of de Epilady of hoe ze allemaal mogen heten. Die staan daar zeker een kwartier te scheren waar eigenlijk niks meer te scheren valt. Op mijn zoektocht naar de namen van al deze apparaatjes kwam ik op een Belgische site terecht, waar dus serieus een eindeloze discussie wordt gevoerd over welk type je nu het beste kunt gebruiken om die hinderlijke oksel-schaam- en beenhaartjes te verwijderen, nee, sterker nog, totaal uit te roeien. Ikzelf zou zo’n onkruid-vlammenwerper adviseren waarmee je wel eens van die kerels langs de wegberm bezig ziet, of zo’n apparaat waarmee bij wegwerkzaamheden de bovenste laag asfalt wordt weggebrand, maar ja, zo’n naar mislukte barbecue ruikende badkamer is ook zo wat.
Alsof dat nog niet genoeg is, liggen er ook nog eens overal in ons badparadijs verspreid van die roze wegwerpscheermesjes. Die dingen hebben de onhebbelijke eigenschap dat ze doorzichtige beschermkapjes hebben, en wat doe je als je een nieuw wegwerpscheermesje pakt? Dan werp je als eerste dat beschermkapje weg, maakt natuurlijk niet uit waarheen, want puber.
Wanneer ik dus ’s avonds, dodelijk vermoeid van een hele dag pedagogisch en didactisch verantwoord bezig zijn, mij eens in het bad wil laten afzinken om mij over te geven aan een moment van contemplatie en bezinning ( meestal betekent dat wegdommelen en net waneer je dreigt te verdrinken met een snorkend geluidje wakker schieten ), moet ik geregeld zo’n irritant beschermkapje tussen mijn billen vandaan peuteren, want ze smijten ze werkelijk overal neer.
Veel rust is je als vader sowieso niet vergund, want je zit er nèt een kwartier in of er staat er al weer eentje de deur te rammeien omdat er weer een nieuwe scheeraanval op de zwartbehaarde benen noodzakelijk is.
En hoeveel shampoo-merken lijken er wel niet te bestaan. Naast dus overvloedige beharing, is dat groeisel blijkbaar ook nog onderhevig aan gespleten haarpuntjes, ontstoken wortelzakjes, verslapping of juist verstugging, het wordt dof, valt bij bossen uit, verkleurt, gaat stinken, weet ik het allemaal. En ben je klaar met wassen dan moet er vervolgens weer een crème-spoeling overheen.
Nu ben ik in de vijftig, maar mijn haar, hoewel hier en daar wat grijzend, zit nog redelijk vast en ongespleten aan mijn hoofd, ongeacht welke shampoo-fles ik tastend tussen de scheermesjes door uit het rekje graai. Eén keer ging het mis, niks geen schuim: bleek het een of andere dure huidverzorgende crème te zijn die ik daar in mijn haar aan het poetsen was. Dat werd niet echt gewaardeerd. Ja weet ik veel, al die flessen zien er ongeveer hetzelfde uit.
“Wat doen jouw dochters zo de hele dag?”
“O, MSN-nen en scheren en haren wassen.”

Wat is het af en toe toch heerlijk ontspannen om man te zijn. Nu nog een aparte badkamer

UPDATE:

Wie zelf eens wil ervaren, hoe dat nou scheert, zo’n Yeti, kan hier aan de slag. ( PS: Hij moet wel echt helemaal kaal, anders gebeurt er niks )

3 antwoorden op “Scheren”

  1. Buikpijn van het lachen!

    Het is maar goed dat er momenteel niemand (behalve ik) thuis is, anders zouden jullie vast zwaar ongerust mijn kamer binnen gerend zijn door alle rare, gierende geluiden hier!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

zeventien − vier =