Concert Hands, voor al uw pianoconcerten

concertpianoMijn buurvrouw deelde mij laatst in een onbewaakt ogenblik mee dat haar zoontje van vijf binnenkort een drumstel krijgt voor drumles. De lezer zal begrijpen dat mijn -als het om de buurkindertjes gaat- toch al verhitte gemoedsgesteldheid er door dit bericht niet beter op werd. Dat wordt dus binnenkort met het meetlint langs de aanpalende muur om te kijken waar ik het handigst twee enorme geluidsboxen met tweehonderd beats per minuut omgekeerd tegen de wand kan monteren, die vervolgens dag en nacht het kleine jong er aan zullen herinneren dat niet alles zo maar kan.
Zelf ben ik niet erg behept met muzikaal talent, ondanks jarenlange verwoede pogingen. Ik heb gitaarles gehad, natuurlijk ook direct een elektrische gitaar met versterker aangeschaft naast de acoustische en de twaalf-snarige die ik ook al in een vlaag van koopdrang het huis binnen had gehaald. Die twaalf-snarige is trouwens te koop, voor de liefhebber. Een Eric Clapton zal ik dus niet worden, en wie zit er nog te wachten op een gereïncarneerde vijfenvijftigjarige Elvis-kloon?

Ook pianolessen, heel officieel bij de muziekschool, resulteerden niet in Wibi-achtige voorstellingen. ik kreeg les volgens de methode Suszuki, waarbij de juffrouw – die zeer recht in de leer was – het eerste jaar bezig was mij ongeveer uitsluitend het liedje “Cho-co-la-de-koek-jes” aan te leren. Met zoiets scoor je dus niet echt op familiefeestjes en bruiloften. Vader zal nog eens even , op velerlei verzoek, “Chocoladekoekjes” spelen. Volgend jaar komt er misschien nog een liedje bij. Ook een der dochters kreeg les volgens dezelfde methode, wat tot effect had dat zij het klavier op bepaalde momenten het liefst met een hamer in plaats van met zacht strelende vingers te lijf zou gaan. De methode Suzuki heeft ons dus niet geholpen.

Had ik dan maar het “Concert Hands” toestel tot mijn beschikking gehad, dan toerde ik nu toch wel op zijn minst met André Rieu de wereld rond, of begeleidde ik Hans Klok in een goochelshow in Las Vegas. Wat is de “Concert Hands”?  Via Idealize.nl  kwam ik bij dit intrigererende apparaat terecht. Voor vijfduizend dollar krijg je een soort weeftoestel wat je aan je piano dient te bevestigen. Daarop zitten weer een paar motorisch voortbewogen steunen waarin je je polsen moet leggen en aan je vingers komen allemaal draden die er voor zorgen dat je handen, boven de juiste toetsen aangekomen, door middel van blijkbaar elektrische schokken de juiste toon aanslaan. Ondertussen kijk je op de monitor die je ook nog ergens kwijt moet, en alles komt goed: Chocoladekoekjes alsof je het al jaren speelt.  In de tijd die je voor de op- en afbouw nodig hebt, kan je het volgens mij  langste pianostuk ter wereld  volledig uitvoeren, wat -afhankelijk van het tempo- 12 tot 24 uur duurt.  Het is zo’n toestel wat je over een jaartje op Tell sell tegen gaat komen, maar dan als hulpmiddel bij het versterken van je buikspieren. Het heeft ook wel iets weg van de electrische stoel. Het publiek wacht gebiologeerd op het moment waarop de eerste bliksemschichten uit je vingertoppen over de toetsen uiteen waaieren. Succes verzekerd.