Gadget-gek

Ik ben een gadget-gek, en zoiets is natuurlijk een riskante eigenschap in deze barre tijden van bezuinigingen en al-dan-niet back to basics. Het is natuurlijk ook een beetje een trend om wat stapjes terug te doen, dus heb ik tegen het einde van het afgelopen jaar een aantal rigoureuze stappen gezet:

  • Mijn abonnement op UPC gedreigd op te zeggen waarna een nog nét niet huilende medewerker mij een interessant aanbod deed om over te stappen op een Horizonbox, voor een lagere prijs, maar met méér mogelijkheden, en op zoiets knopjes zitten, je het met je iPhone kunt besturen en bekijken, dan ben ik al snel verkocht.
  • Overgestapt naar een andere energieleverancier, want ik had gezien dat je daar een heftig ogende thermostaat bij aan de muur kon krijgen, de Toon, een soort tablet aan de wand die je voortdurend akelig nauwgezet laat zien hoeveel stroom bijvoorbeeld het typen van dit blogje wel niet kost.  Ook die Toon kan ik nu met mijn mobiel vanuit mijn bed bedienen, want alleen daarom al kruip ik er tegenwoordig om acht uur in. Ik weet nu dat ik daar enorm veel electriciteit mee bespaar, en tv-kijken kan dank zij mijn Horizon Box ook op de iPad. Het is trouwens toch allemaal baggerprogramma’s wat de klok slaat.
  • Ik heb de Volkskrant opgezegd. Dat deed ik al twee jaar op rij en ook hier wist een smekende verkoper mij over te halen de krant nog een jaartje te blijven lezen tegen sterk geredueerd tarief. Je mompelt dan nog wat van “Nou ja, dat is toch niet eerlijk, twee keer achter elkaar terwijl een ander de volle mep moet betalen”, maar dat is natuurlijk tactiek. Dit keer kreeg ik echter een koele juffrouw aan de lijn die mijn opzegging voor kennisgeving aan nam en de verbinding verbrak. Ik heb nog een paar dagen te gaan, dus ik hoop nog even stilletjes op een verlossend telefoontje, maar het begint er nu toch wel ernstig op te lijken dat ik de rest van mijn weg glijdende leven krantloos door zal brengen. Nu lees ik hem ook nog op de iPad, maar ze zullen daar wel zó slim zijn om ook dat account gelijktijdig op te zeggen.
  • Op de tv-reclame en op de iPad had ik al heel veel gelezen over de nieuwe iPhone. Als rechtgeaarde gadgetgek  had ik de eerste iPhone natuurlijk al heel snel aangeschaft, want een van de belangrijkste overwegingen bij het aanschaffen van nieuwerwetschigheden is toch wel dat je een ander daarmee de ogen kunt uitsteken of op zijn minst vreselijk jaloers maken ( in het geval van mijn partner geldt trouwens meer “wanhopig maken”, want die is niet zo hebberig van aard als ik. ) . Gadgetgek zijn is een typisch mannelijke kwaal, denk ik. Mijn vrouw zou het liefst al mijn troep het huis uitgooien en vredig verder kunnen leven met een eenvoudig transistorradiootje, een draagbare tv met Nederland 1 en 2, en de lokale buurtkrant, en dat is het wel zo’n beetje. En niet onbelangrijk: niks geen stapel enge afstandsbedieningen meer.
    Nu kost zo’n nieuwe iPhone een gruwelijke hoop geld, dus je ligt er nachten van wakker en vergelijkt je helemaal suf met andere nieuw uit te komen toestellen. De iPhone 5 bleek echter opnieuw een redelijk pieterpeuterig scherm te hebben, en aangezien ik met mijn spatelvormige worstvingers dankzij de ingebouwde verbeterfunctie al een hele serie krankzinnige berichten in Whatsapp had verstuurd, begon mijn oog ook stiekum te vallen op iets met een groter scherm. Naarmate mannen op zekere leeftijd komen, blijken zij ook nog steeds sterk geïnteresseerd in wie de grootste heeft, dus viel mijn oog nu op een Nokia Lumia 920, die precies het zelfde systeem als mijn computer en laptop hanteert. Bovendien weer een mooie manier om je te onderscheiden van de menigte, want het is allemaal nog vrij nieuw en nét uit. Het liefst bestuur ik eigenlijk mijn gehele leven met mijn mobiel en tablet, en ik zoek naarstig naar een appje wat mij verteld hoeveel tandpasta er nog in mijn tube zit.
    De afgelopen nachten waren ronduit afschuwelijk. Er moest een besluit genomen worden. Een dochter zou dit weekend voor het laatst in Hong Kong zijn en dus goedkoop een iPhone 5 mee kunnen nemen. Afgelopen maandag dan toch maar het besluit genomen en mijn leven een andere wending gegeven door tóch een Lumia te kopen en de iPhone vaarwel te zeggen. Het afdankertje ging naar de gade, die mij geheel wist te ontluisteren door op te merken dat ze eigenlijk geen groot verschil merkte ten opzichte van haar vorige afdankertje, een iPhone 3GS.

Ik bedoel maar, vrouwen komen echt van een andere planeet. Wanneer u dan ook bedenkt dat ik  een groot deel van mijn leven eenzaam tussen vrouwen ben opgegroeid – ik heb drie dochters die niks met mijn afwijking hebben – , dan begrijpt u wel hoe zwaar ik het heb en hoe belangrijk het is dat ik als enige in het gezin op de hoogte blijf van de laatste ontwikkelingen op technologisch en nutteloos gebied.  De nieuwe foon is groot,duur en zwaar, een mannending,  maar wat nu echt een beetje schokkend is: het toetsenbordje lijkt kleiner dan dat van mijn iPhone ( of mijn vingers zijn door alle stress nog dikker en spatelvormiger geworden ). Toch zie ik het leven weer zonnig in. Zo zonder krant ’s ochtends bij het ontbijt kan ik heerlijk naar mijn vrouw appen of ze even de suikerpot wil aanreiken. En mocht ik dan wat verkeerds typen, dan wordt het nog reuze gezellig ook. Het hele gezin gezellig op Skydrive verenigd, de boodschappenlijstjes via One Note verstuurd, en voortdurend tot op de seconde en de meter op de hoogte van elkaars activiteiten en verblijfplaats. En ’s avonds heerlijk met elkaar appen op de bank. Niet van die moeilijke gesprekken. Gadgetgek.

Concert Hands, voor al uw pianoconcerten

concertpianoMijn buurvrouw deelde mij laatst in een onbewaakt ogenblik mee dat haar zoontje van vijf binnenkort een drumstel krijgt voor drumles. De lezer zal begrijpen dat mijn -als het om de buurkindertjes gaat- toch al verhitte gemoedsgesteldheid er door dit bericht niet beter op werd. Dat wordt dus binnenkort met het meetlint langs de aanpalende muur om te kijken waar ik het handigst twee enorme geluidsboxen met tweehonderd beats per minuut omgekeerd tegen de wand kan monteren, die vervolgens dag en nacht het kleine jong er aan zullen herinneren dat niet alles zo maar kan.
Zelf ben ik niet erg behept met muzikaal talent, ondanks jarenlange verwoede pogingen. Ik heb gitaarles gehad, natuurlijk ook direct een elektrische gitaar met versterker aangeschaft naast de acoustische en de twaalf-snarige die ik ook al in een vlaag van koopdrang het huis binnen had gehaald. Die twaalf-snarige is trouwens te koop, voor de liefhebber. Een Eric Clapton zal ik dus niet worden, en wie zit er nog te wachten op een gereïncarneerde vijfenvijftigjarige Elvis-kloon?

Ook pianolessen, heel officieel bij de muziekschool, resulteerden niet in Wibi-achtige voorstellingen. ik kreeg les volgens de methode Suszuki, waarbij de juffrouw – die zeer recht in de leer was – het eerste jaar bezig was mij ongeveer uitsluitend het liedje “Cho-co-la-de-koek-jes” aan te leren. Met zoiets scoor je dus niet echt op familiefeestjes en bruiloften. Vader zal nog eens even , op velerlei verzoek, “Chocoladekoekjes” spelen. Volgend jaar komt er misschien nog een liedje bij. Ook een der dochters kreeg les volgens dezelfde methode, wat tot effect had dat zij het klavier op bepaalde momenten het liefst met een hamer in plaats van met zacht strelende vingers te lijf zou gaan. De methode Suzuki heeft ons dus niet geholpen.

Had ik dan maar het “Concert Hands” toestel tot mijn beschikking gehad, dan toerde ik nu toch wel op zijn minst met André Rieu de wereld rond, of begeleidde ik Hans Klok in een goochelshow in Las Vegas. Wat is de “Concert Hands”?  Via Idealize.nl  kwam ik bij dit intrigererende apparaat terecht. Voor vijfduizend dollar krijg je een soort weeftoestel wat je aan je piano dient te bevestigen. Daarop zitten weer een paar motorisch voortbewogen steunen waarin je je polsen moet leggen en aan je vingers komen allemaal draden die er voor zorgen dat je handen, boven de juiste toetsen aangekomen, door middel van blijkbaar elektrische schokken de juiste toon aanslaan. Ondertussen kijk je op de monitor die je ook nog ergens kwijt moet, en alles komt goed: Chocoladekoekjes alsof je het al jaren speelt.  In de tijd die je voor de op- en afbouw nodig hebt, kan je het volgens mij  langste pianostuk ter wereld  volledig uitvoeren, wat -afhankelijk van het tempo- 12 tot 24 uur duurt.  Het is zo’n toestel wat je over een jaartje op Tell sell tegen gaat komen, maar dan als hulpmiddel bij het versterken van je buikspieren. Het heeft ook wel iets weg van de electrische stoel. Het publiek wacht gebiologeerd op het moment waarop de eerste bliksemschichten uit je vingertoppen over de toetsen uiteen waaieren. Succes verzekerd.