Tel tot tien

de hulkSommige personen in mijn directe omgeving vinden mij nogal eens een opvliegerig typje. Ik herken dat wel; ik heb razendsnel een mening klaar en die wordt dan ook prompt geventileerd. Nu is dat vrij makkelijk, want ik ben ook een behoorlijk schijterig persoon. Ik ventileer die mening meestal alleen voor mezelf, want o wee als het onderwerp van mijn mening het kan horen en mij mogelijk iets terug kan doen.
Ooit – heel lang geleden – reed ik eens in mijn imposante Renault 4 onze straat uit, waar eenrichtingsverkeer gold. Tegen het verkeer in kwam daar een tegenligger aan, en die zou ik wel eens eventjes: lichtsignalen, gebaren, en demonstratief de motor afzetten want geen centimeter opzij hè? Dat zal ze leren, die verkeerscriminelen. Totdat de verkeerscrimineel uit zijn auto stapte en het een Hell’s Angel in vol ornaat bleek te zijn, die prompt uitgebreid mijn nummerplaat noteerde en vervolgens op zeer onaangename wijze aan mijn autodeur begon te trekken, wat verontrustend gekraak opleverde. U begrijpt dat ik vervolgens keurig achteruit reed om ruimte te maken voor meneer de Angel. Nog nachten lang in de stress gelegen in afwachting van een straat vol ronkende motoren waarvan de berijders wel even mijn huis zouden komen verbouwen.

Dit voorval, naast nog wat latere akkefietjes, leidde ertoe dat ik in het vervolg wel een vrij grote bek maar een behoorlijk klein hartje heb. Het mening ventileren heb ik nog steeds niet verleerd, en nu wil het zo dat een en ander uitstekend kan op Twitter, de ideale omgeving om iemand even vrij anoniem virtueel af te slachten. Woorden zijn vaak dodelijker dan vuistslagen, en wie geen dommekracht is zoals ik kan met taal uitstekend uit de voeten. Nu is het wel zo, dat iedereen op Twitter meegeniet van wat je er mogelijk onnadenkend allemaal uitflapt. Deed ik het eerst nog via dit blog, waar ik toch vrij lang over een stukje nadenk en er voortdurend aan schaaf voordat ik het publiceer, nu gaat dat wat vlotter en moet je het in 140 tekens doen. Ik moet dus geregeld oppassen om bepaalde volgers niet te kwetsen. Mijn schoolbestuur organiseerde eens een dag voor alle personeelsleden voor alle locaties, en daarbij werden kosten nog moeite gespaard. Nu heb ik nogal snel een aversie tegen iedereen die over mij de baas is, en dat heeft geleid tot een nogal moeizame relatie met de diverse schoolbesturen ( ik heb er drie meegemaakt ) door de jaren heen. Het was een feestelijke dag, met vlaggen, een in slagorde bij de ingang opgesteld bestuur, en een stralende zon, wat mij in een blog de opmerking ontlokte dat ik sterke overeenkomst zag met de Neurenberger Partijdagen. De historisch onderlegde lezer begrijpt dat dit mij  niet bepaald in dank werd afgenomen, en ik was dus genoodzaakt enige zelfcensuur toe te passen.

Dat kan met Twitter ook, maar vaak is het dan alweer te laat omdat anderen op jouw tweets gereageerd hebben of – erger nog – daar een schermafdrukje van gemaakt hebben. Je merkt direct aan je aantallen volgers of iets bevalt of niet. Die stijgen of dalen navenant. En voor aantallen volgers, liefst veel, is men toch wel een beetje gevoelig. Het is de spiegel waar je je soms aan laaft, en die je vertelt of je mooi of lelijk bent. We hebben allemaal toch wat narcistische trekjes, en twitteren voor de kat z’n viool, met één of twee volgers, dat is natuurlijk een beetje als roepen in de woestijn.
Soms echter kan het me niet schelen of ik volgers kwijt raak. In de nood leert men ze wel kennen.
Zo twitterde ik tijdens het vernemen van het nieuws over de aanslagen in Parijs, dat ik het nu wel even gehad had met mijn begrip voor de Islam. Nou, dat heb ik geweten. Het kostte me gelijk zo’n dertig volgers. Waarom ontvolg je iemand? Dat heeft natuurlijk alles te maken met de mening die de ander uit. Zelf ontvolg ik iemand als het me echt te gortig wordt: ik zit bijvoorbeeld niet te wachten op volgers die plaatjes of filmpjes van onthoofdingen of andere wreedheden op Twitter zetten. Ik heb fantasie genoeg om me daar iets bij voor te stellen. Soms ontvolg ik iemand vanwege een politieke mening waar ik totaal niet mee uit de voeten kan. Omgekeerd zal het dus net zo zijn. Volgers deelden mijn Islam-standpunt niet.

Moet ik zo’n tweet dan verwijderen? Nee, in dit geval laat ik hem staan. Op dat moment meende ik wat ik zei. Ik had het helemaal gehad met de Islam, en ik ben geen politicus die al zijn woorden op een goudschaaltje weegt. Ik zat te koken, te sidderen voor de buis. Machteloze woede. En dan roep je dingen, zeg je dingen, denk je dingen, het gevoel wint het even van de ratio. En ik ben geen robot.
In de dagen daarna kwamen steeds meer protesten tegen de moordpartij los, en ja, ook vanuit Moslim-zijde. Dat deed de woede weer een beetje temperen, zeker als ik denk aan de reizen die ik gemaakt heb door het midden-oosten, en die tot de indrukwekkendste en mooiste van mijn leven behoren. De vriendelijkheid van de mensen daar, de hartelijkheid en de gesprekken waaruit je wel merkte dat de gewone Jan-met-de Pet-Moslim precies dezelfde zorgen heeft als wij, zorgen over de toekomst, over de opvoeding van de kinderen, over het werk, noem maar op. Er is geen verschil. Het gaat pas mis wanneer je de boel gaat misbruiken uit naam van je geloof of overtuiging. En die krijgt dan de schuld. Het gaat mis wanneer het fanatiek wordt, of dat nu de Islam, een politieke overtuiging of het Christendom betreft. De Refo’s hier in dorpje B. op de Veluwe kunnen er ook wat van; je wilt niet weten wat hier allemaal wordt uitgevroten en wat vervolgens in vele doofpotten wordt gestopt. Enge Christelijke sekten, die enkel op je geld ter meerdere eer en glorie van zelf benoemde leiders uit zijn; ik walg er van. Een politieke partij die rassenhaat propageert en hele bevolkingsgroepen tegen elkaar op zet: verschrikkelijk.  Ik respecteer alle godsdiensten, alle politieke richtingen en alle levensovertuigingen zolang het niet fanatiek wordt.
De Islam zal nooit mijn geloof worden, daarvoor vinden er in mijn ogen teveel excessen plaats in naam van dat geloof. Daarvoor wijken de geloofsbeleving en de geloofsuitingen teveel af van wat ik als modern en leven in vrijheid beschouw. Kan de gewone moslim daar dan iets aan doen? Nee, wanneer je opgroeit in een wereld waarin religie je met de paplepel wordt ingegoten, alsof je een gans bent die later verwerkt wordt tot Paté de Foie Gras, dan weet je niet anders en kun je ook niet verwachten dat je wel even de westerse normen en waarden aanneemt, zaken waar ook genoeg op aan te merken valt, maar die ik nog altijd verkies boven die van de Islam of welke andere overtuiging dan ook. Daar zullen dus generaties overheen gaan. Zolang zullen we dus nog wel even met deze clash der overtuigingen opgescheept zitten, met alle gevolgen van dien. Maar ik heb het dus niet gehad met de Jan-met-de-Pet-Moslim, die nét zo mens is als ik, en die ook niet altijd tot tien telt voor hij of zij er iets uitflapt. Misschien moeten we dus eerst het tellen tot tien maar weer eens wat oefenen. Dit zou een mooi begin zijn.

 

Nazi?

baby2015 zal in alle lijstjes wel het jaar van de vluchtelingen worden, daar kan haast geen twijfel over bestaan. 2015 zal ook het jaar worden van de uitersten als het gaat om polarisatie, en misschien wordt ook u wel, net als ik, heen en weer geslingerd tussen de keuze voor het juiste kamp. Ergens tussenin mag en kan blijkbaar niet meer, en je kunt alleen nog maar door het leven gaan als ultra-rechtse Nazi of als uiterst linkse Gutmensch en bomenknuffelaar, waarbij je je ook nog geheel aan de Islam hebt overgeleverd. We slaan elkaar om de oren met foto’s van verdronken peuters en zielige baby’s tegenover een grote politiemacht bij een grenshek. Of de peuter en de baby er iets aan kunnen doen

Dat was ik dus niet van plan. Wie mij volgt op Twitter, weet dat ik nogal – zacht uitgedrukt – maatschappijkritisch ben, en dat dan vooral vanuit een links perspectief. Zodra het ook maar over rechtse politiek gaat, over bankiers met een riante vertrekbonus, over zwaar zorg-behoevenden die nog verder door de regering aangepakt worden, zit ik boven op de kast. Gaat het over maatregelen die ons lijdende milieu nóg verder aantasten, dan ben ik in alle staten.  Overal waar ik onrecht meen te bespeuren, ben ik er als de kippen bij.

Tot nu toe hou ik mij in het algemeen verre van de ordinaire scheldpartijen waartoe links en rechts zich op Twitter laten verleiden als het gaat om het momenteel meest heikele gespreksonderwerp: de vluchtelingen en de Islam. Over milieu en over het wel of niet grote graaien wordt gekibbeld, maar nergens gaan men zo fel te keer als wanneer het dus over Islam en vluchtelingen gaat. Het fanatisme waarmee dit gebeurt, heeft tot gevolg dat ik op zulke momenten steeds verder de hakken in het zand ga zetten en daardoor in een richting geduwd word die oorspronkelijk helemaal niet de mijne is. U wordt misschien steeds linkser of steeds rechtser, en ik merk dat ik tot mijn verbijstering de rechtse kant op ga bij het hoofdgerecht van de Twitter-discussie en dus ook in mijn verdere denken.

Er is echter ook geen politieke partij die je volgens mij klakkeloos en kritiekloos kunt ondersteunen. Overal zijn punten waar je het flink mee oneens kunt zijn. En wat doe je dan? Dan keer je je maar helemaal van de politiek af. Lijkt me ook geen optie, maar het gebeurt dus massaal. Ik ben een hevig voorstander van het SP-gedachtengoed, maar ik ben het volledig oneens met hun standpunten ten opzichte van Israël, een land dat ik dan weer een warm hart toedraag, zoals mijn ouders dat er met de paplepel hebben ingegoten. Meestal hoor je je af te zetten tegen je ouders, maar in dit geval doe ik dat niet, terwijl het zich-ergens-tegen- afzetten-want-de-meerderheid-is-voor  mij ongeveer in de genen zit. Ik zou volgens mijn linkse gedachtengoed elke dag De Wereld Draait Door moeten adoreren, en moeten dwepen met Youp van ’t Hek, maar de daar omheen hangende door mij ervaren dwang om toch maar vooral correct links te moeten zijn en je suf te moeten lachen om Youp, Claudia, Halina en al die anderen die elkaar daar voortdurend dikke veren in wederzijdse konten prikken, nee, dan krijg ik bijna braakneigingen. U merkt , ik raak al weer op dreef.  Ik zit nog tot april vast aan de Volkskrant, waarvan ik dan weer vind dat die de Telegraaf rechts aan het inhalen is met hun gejuich over alles wat dit kabinet doet en hun snobistische grachtengordelyuppen Volkskrant magazine, dus ook dat is een redelijke bezoeking. Denk niet dat ik hierna de Telegraaf neem, of dat ik nu op de VVD of de PVV ga stemmen, beide ongeveer de verpersoonlijking van alles wat ik moreel verwerp.

Dan maar even terug naar het begin van dit stukje, naar de vluchtelingen en de Islam. Die zijn in dit geval wel onlosmakelijk met elkaar verbonden denk ik. Ben je dus voor de vluchtelingen, dan ben je voor de islam, heb je een hekel aan de Islam, dan haat je dus die vluchtelingen en moeten ze allemaal teruggestuurd worden. Zo liggen de standpunten ongeveer. Ik vind vluchtelingen prima, laat maar komen, mits je je zo snel mogelijk aanpast – o wat zeg ik nu weer voor reactionairs – en je probeert te leven naar de westerse normen en waarden – o nu ben ik helemaal een nazi en een Wilders-bewonderaar.  Het is fijn dat mensen begrip hebben voor vluchtelingen en de Islam, en dat er hulp geboden wordt. Dat moet. Maar ik heb de indruk dat dit nu gebeurt om toch maar vooral zo correct mogelijk over te komen, zonder na te denken over hoe het verder moet, over een half jaar, als de leuk er weer een beetje af is en als je weer naar iets anders moet zoeken om in je persoonlijke behoefte aan geestelijke aflaten te voorzien. Wanneer je ‘Ja maar’ zegt, zoals ik nu doe, ben je gelijk een Nazi en heb je geen recht van spreken.
Ik heb echter wél recht van spreken, want ik woon hier. Al heel lang. Ik ben geregeld in het midden-oosten geweest, en mij daar verbaasd over de enorme puinzooi die het daar op straat altijd is. Maar ik kom er graag, het zijn boeiende landen, met enorm gastvrije inwoners.
Ik heb jarenlang een Turkse buurman gehad, en jarenlang konden we daar heel  goed mee overweg, uiterst vriendelijke mensen, maar jarenlang werden we tegelijkertijd ook gek van de herrie en de troep die hij produceerde en waren we dolblij dat we uiteindelijk konden verhuizen. Gek van het cultuurverschil dus. Je kunt hoog en laag springen, maar je kunt een cultuurverschil niet ontkennen, zeker niet als die andere cultuur qua gedachtegoed er nog behoorlijk middeleeuwse denkbeelden op na houdt: de positie van de vrouw, de rechtspraak, de mensenrechten, de manier van straffen. Cultuurverschillen overbruggen is prima, moet, daar moet je je voor inzetten. Maar niet naar een cultuur die de klok honderden jaren terugzet. Er mogen een miljoen vluchtelingen komen, of 2 miljoen, het kan me niet schelen. Ze vluchten niet voor niets. Ik zou het ook doen. naar een cultuur die volledig verschilt van de mijne. Zo hoog is de nood dus blijkbaar, dat je dat doet. Maar pas je aan, anders red je het niet. Welkom Islamitische vluchteling in mijn huis. Maar het zijn wél mijn huisregels.

Ben ik nu een fascist, een PVV-er, een nazi omdat ik de islam niet hoog meer heb zitten en kritisch naar vluchtelingen kijk? En omdat ik Israël steun?  En ben ik nu een uiterst linkse activist, omdat ik het milieu hoog in het vaandel heb, ageer tegen het grote graaien in de top van het bedrijfsleven, tegen de enorme inkomensongelijkheid in de wereld, tegen het onrecht dat zieken, ouderen en werklozen wordt aangedaan door dit kabinet?  Ik dacht het niet. Ik heb een pesthekel aan De Wereld Draait Door én ik heb een pesthekel aan  Holland zingt. Ik zie de Volkskrant én de Telegraaf niet zitten. Mag dat alsjeblieft ook nog?
Wat nu gebeurt, is dat mensen de hoek van de extremen ingejaagd worden door het handelen van een andere groep mensen. Er is geen ruimte meer voor een tussenpositie, maar dat wil ik nu juist wel.

2015 wordt, misschien nog wel veel meer dan het Jaar van de Vluchteling, het Jaar van de Grote Verwarring