Uit

Lichtelijk ontreddering in huize Wauwel. Al weer 23 jaar ben ik in het gelukkige bezit van een aantal dochters. Eerst eentje, toen twee en tenslotte drie. En dan nog de vrouw die daarvoor zorgde. Die laatste , mijn echtgenote dus, is vanmiddag afgereisd naar de Franse Alpen om zich daar een beetje op ski’s van een berg af te storten. Een jaarlijks terugkerend fenomeen, niet te stoppen, en al weken wordt er in dit huishouden over gepraat. Nu zou ik dik tevreden zijn met het zachtjes heen en weer gereden worden in een arreslee, dik ingepakt over een deken en met een fles kruidenbitter in de hand, maar de wederhelft  moet  zo nodig gevaarlijk doen. Dat wordt dus mogelijk over een week een dagelijkse gang naar de gebroken benen-kliniek.

Een aantal jaren geleden, toen de dochters nog jong en redelijk onbeholpen waren ( dat laatste komt trouwens nog geregeld voor als het hen zo uitkomt ) betekende zo’n wintersportweek dat ik een soort nauwkeurig uitgestippelde campagne in werking zette, die zorgvildig was voorbereid door mijn vrouw: de wasmachine op stand 3 voor de donkere was, en stand 2 voor de witte was. De droogtrommel leegruimen na gebruik en niet in de wasmand laten zitten, want kreukels. Beha’s en andere enge dingen in een speciaal stoffen zakje voordat het in de machine gaat.  De groentenman komt op donderdagmiddag. Alleen paar grapefruits kopen, want sinaasappelen nog genoeg.  Het orkest afzeggen en niet vergeten naar ouderavond van jongste te gaan. Door de weeks van de chips afblijven. Proberen eens een keertje te stofzuigen.  En er ligt nog opgedroogde kattenkots onder het plantentafeltje in de serre, vanochtend ontdekt. Even opruimen graag.

Er moet een standbeeld komen voor werkende moeders die ook nog huisvrouw zijn. Maar: er moet ook een standbeeld komen voor werkende vaders die bloedjes van kinderen moeten opvoeden wanneer de moeder op vakantie is.  Vanavond kwam ik doodmoe thuis na hectische dag op school ( waarover in een komend blog uitgebreid meer ) : niemand die wat opgeruimd had.  Twee dochters hevig aan het telefoneren met vriendjes en vrienden van vriendjes want er moet vanavond uitgegaan worden in Utrecht. Om een uur of acht denk je dan. Maar nee, om half twaalf (!) weg. Of ze ook de auto meemogen. In de binnenstad. Langs dronken hordes. Visioenen van ingeslagen ruiten en gebroken spiegels.  Of ze nog wat geld mee krijgen. En ik maar koken en redderen ondertussen.  Maar goed, alles is nu aan het tutten en opmaken, de ene na de andere verkering druppelt binnen en straks, om twaalf uur, begint voor mij het grote zappen, hangend op de bank,ongegeneerd de benen op de tafel, een klein bakje chips ( ik moet lijnen ) . Twitteren zonder schuldgevoelens. En om één uur naar bed, al een redelijke uitspatting qua tijd. Of vijf uur, als de dames thuiskomen. Net waar ik zin in heb. Heerlijk zo’n weekje voor jezelf. Dat het nog maar even mag duren! En morgen ga ik m’n haar maar weer eens laten verven. Gewoon, m’n gang gaan.

Leegruimen

 

Het is een regenachtige zondagnamiddag en ik ben in de flat van mijn moeder, op dezelfde plek waar ik een aantal weken geleden nog indringende gesprekken met haar heb gehad. Het bed is uit elkaar gehaald, de fotootjes en de tekeningen van de kinderen en kleinkinderen worden gewogen, nog niet te licht bevonden en opgeborgen in een doos. Aan de muur de groezelige omtrekken waar eerst de lijstjes hingen. Leek alles eerst schoon en smetteloos, nu valt het oog op lang verborgen stof en verkleuringen. Met haar ziel is ook de glans verdwenen.
Ik laat de luxaflex omlaag, dan herinnert het minder aan vroeger, en de stoelen, te zwaar om alleen in de container te gooien, worden voorlopig anders opgesteld, zodat het lijkt of je bij een vreemde bent, minder vertrouwd. Haar stoel verschuif ik niet, het kussentje onaangeroerd, misschien ligt daaronder nog haar zakdoek. Nog niet.
De kopjes in de kast, daar heeft zij nog uit gedronken, nog niet weggooien maar. Boeken, met Sinterklaas gegeven, het gedicht er nog in, soms ongelezen. Blijkbaar hield zij meer lichamelijke gebreken verborgen dan wij wisten. Hier en daar haar naam voorin. Die bladzijden scheur ik weg, een ander mag dat niet zien. Zij is niet zomaar een naam tenslotte.

In de vensterbank, in de slaapkamer, staan drie potjes bellenblaas. Half leeg. Daarmee stonden mijn dochters op het balkon. Straks wat lekkers van oma, maar eerst bellenblazen.

Als alles leeg is, als alles weg is, dan zijn alleen die potjes daar nog. Voordat we de deur voor de laatste keer in het slot trekken, gaan we nog één keer bellen blazen….voor haar.

Klussen

 Het is een paar dagen vakantie. Meestal krijg ik dan een moedeloos makende lijst voorgeschoteld, waarmee ik dan aan de slag moet. Klussen vind ik niet erg, alleen het afmaken van iets is nog een hele opgave en het opruimen van mijn gereedschap – wat ik tijdens het werk steevast kwijt ben –  is zo mogelijk nog erger.  De lijst bestaat ook zeker voor de helft uit opdrachten van vorige vakanties, soms zelfs tot twaalf jaar terug, zoals enkele plintjes die ik na aankoop van dit huis nog steeds niet heb aangebracht, want ja, het zit gedeeltelijk toch achter het bankstel en zo. Waarom nemen die vrouwen toch niet eens zelf het gereedschap ter hand zodat ik rustig kan computeren.
Het blijkt een mannenzaak te zijn. Veel onbestemde bestelbusjes van zwartwerkende loodgieters buiten, binnen veel kerels die hurkend bij een bak met aanbiedingen een gruwelijk bouwvakkers-decolleté tonen, veel sterk naar zweet ruikende mannen met pakjes shag in de borstzak,  veel buurmannen die samen een kant-en-klaar schuttinkje aanleggen. Er wordt wat afgeklust. Ook nu weer, want mij is dringend van vier kanten verzocht de kamer van mijn jongste dochter een schilderbeurt te geven, en het is al donderdag en ik zou zaterdag begonnen zijn, weet je nog wel, maar toen heb ik de hele dag verdaan met spelletjes spelen en ja het regende inderdaad maar dat was nog geen excuus om dan binnen niet te kunnen schilderen en of ik ook nog even mijn sokken en onderbroeken die overal rond slingerden in de slaapkamer nu eens op wilde ruimen of in de was wilde gooien want denk je dat ik daar een beetje aan ga ruiken om te kijken of ze schoon of vuil zijn nee dat doe je zelf maar.
In de Karwei lopen dan ook allemaal klusachtige mannen rond, die met een kennersblik een half uur lang de diverse varianten op het gebied van knelkoppelingen staan te bestuderen. Heb ik ook geen moeite mee trouwens, want toen ik afgelopen voorjaar een nieuw toilet moest aanleggen – “moest”, ja –  heb ik meer tijd in de afdeling koperwerk, aan- en afvoer van de bouwmarkt doorgebracht dan in het te bouwen toilet zelf; ik bleek natuurlijk weer allerlei afwijkende maten te hebben, want toegeven dat ik mogelijk iets verkeerd heb gemeten, dat nooit. Hoogspanning tijdens de eerste keer doortrekken van mijn zelf aangelegd hangend toilet. In de pot verscheen niets, maar uit de aansluiting op mijn versgetegelde muurtje des te meer. Dus duidelijk weer een cruciaal buisje nèt een centimeter te kort afgezaagd, en natuurlijk was ook net de bouwmarkt voor de rest van het weekend gesloten, dus nog niet ontspannen de krant lezen op mijn nieuwe toilet, want ook alle vloertegels waren door dit waterballet weer losgekomen. 
Nu een jaar verder, moet ik trouwens nog steeds een handdoekhaakje wat steviger bevestigen en er moet nog een likje verf om de aansluiting van de wastafelsifon heen. Voor de meelezende dames: een sifon is zo’n uitsteeksel aan de onderkant van de wastafel.
Valt me mee dat ze nog niet over dat haakje begonnen zijn. En tijdens het schrijven van dit stukje had ik boven al weer een wandje kunnen sauzen.

Scheren

 Een dochter vlak voor het scheren in de badkamer

Ik heb drie puberdochters die alledrie lijken te denken dat ze er dagelijks uit zien als de verschrikkelijke Yeti. Wanneer ik dus ’s ochtends tussen zeven en acht uur – altijd haast – van de badkamer gebruik denk te maken, is die steevast op slot en van achter de deur klinkt het doordringende geluid van de Silkypil of de Epilady of hoe ze allemaal mogen heten. Die staan daar zeker een kwartier te scheren waar eigenlijk niks meer te scheren valt. Op mijn zoektocht naar de namen van al deze apparaatjes kwam ik op een Belgische site terecht, waar dus serieus een eindeloze discussie wordt gevoerd over welk type je nu het beste kunt gebruiken om die hinderlijke oksel-schaam- en beenhaartjes te verwijderen, nee, sterker nog, totaal uit te roeien. Ikzelf zou zo’n onkruid-vlammenwerper adviseren waarmee je wel eens van die kerels langs de wegberm bezig ziet, of zo’n apparaat waarmee bij wegwerkzaamheden de bovenste laag asfalt wordt weggebrand, maar ja, zo’n naar mislukte barbecue ruikende badkamer is ook zo wat.
Alsof dat nog niet genoeg is, liggen er ook nog eens overal in ons badparadijs verspreid van die roze wegwerpscheermesjes. Die dingen hebben de onhebbelijke eigenschap dat ze doorzichtige beschermkapjes hebben, en wat doe je als je een nieuw wegwerpscheermesje pakt? Dan werp je als eerste dat beschermkapje weg, maakt natuurlijk niet uit waarheen, want puber.
Wanneer ik dus ’s avonds, dodelijk vermoeid van een hele dag pedagogisch en didactisch verantwoord bezig zijn, mij eens in het bad wil laten afzinken om mij over te geven aan een moment van contemplatie en bezinning ( meestal betekent dat wegdommelen en net waneer je dreigt te verdrinken met een snorkend geluidje wakker schieten ), moet ik geregeld zo’n irritant beschermkapje tussen mijn billen vandaan peuteren, want ze smijten ze werkelijk overal neer.
Veel rust is je als vader sowieso niet vergund, want je zit er nèt een kwartier in of er staat er al weer eentje de deur te rammeien omdat er weer een nieuwe scheeraanval op de zwartbehaarde benen noodzakelijk is.
En hoeveel shampoo-merken lijken er wel niet te bestaan. Naast dus overvloedige beharing, is dat groeisel blijkbaar ook nog onderhevig aan gespleten haarpuntjes, ontstoken wortelzakjes, verslapping of juist verstugging, het wordt dof, valt bij bossen uit, verkleurt, gaat stinken, weet ik het allemaal. En ben je klaar met wassen dan moet er vervolgens weer een crème-spoeling overheen.
Nu ben ik in de vijftig, maar mijn haar, hoewel hier en daar wat grijzend, zit nog redelijk vast en ongespleten aan mijn hoofd, ongeacht welke shampoo-fles ik tastend tussen de scheermesjes door uit het rekje graai. Eén keer ging het mis, niks geen schuim: bleek het een of andere dure huidverzorgende crème te zijn die ik daar in mijn haar aan het poetsen was. Dat werd niet echt gewaardeerd. Ja weet ik veel, al die flessen zien er ongeveer hetzelfde uit.
“Wat doen jouw dochters zo de hele dag?”
“O, MSN-nen en scheren en haren wassen.”

Wat is het af en toe toch heerlijk ontspannen om man te zijn. Nu nog een aparte badkamer

UPDATE:

Wie zelf eens wil ervaren, hoe dat nou scheert, zo’n Yeti, kan hier aan de slag. ( PS: Hij moet wel echt helemaal kaal, anders gebeurt er niks )

Geen sex aan tafel

 

Een maaltijd met ondermeer drie puberdochters kan een enerverende bezigheid zijn.  Naast de smaak van het vlees, de hardheid van de rijstkorreltjes en het over-de-datum-zijn van de yoghurt ( dus ook echt geen hap meer van eten als de datum één dag over tijd is, ook al zit het pak nog dicht ) is de man die zondags het vlees snijdt ook altijd een dankbaar onderwerp van gesprek. De jongste vroeg vandaag tussen twee happen door wat een prostaat was en waar die zat.
De oudste twee hielpen haar direkt uit haar onwetendheid met uitermate plastische omschrijvingen omtrent de plek en de werking van dit lichaamsdeel, waarbij en passant ook nog het bleken van het anushaar aan de orde kwam, en dat allemaal voordat ik mijn mond kon leegkauwen om een ander, wat minder beladen gespreksonderwerp aan te roeren.
Soms lijkt het wel of er geen maaltijd meer voorbij kan gaan zonder dat het over sex gaat, waarbij het idee dat vader en moeder dat ook nog wel eens hebben blijkbaar als een volslagen gruwel op de dochters overkomt. Op mijn bejaarde leeftijd van 53 word je door de jeugd verondersteld je daar niet meer aan te bezondigen, blijkbaar is dat een monopolie voor doorgeschoten pubers.

Zelfs het zoenen van de ene ouder door de andere wordt als afzichtelijk ervaren. Wij oudjes moeten dat in het donker doen, zonder geluid en niet langer dan vijf minuten.
Waarna een komkommer op tafel direkt weer een nieuwe uitbarsting van puberpraat tot gevolg heeft. Ach, nog een paar jaar, dan zijn zij ook weer het huis uit.

Vaderdag

Vandaag was’t vaderdag, naar ik meen ooit door Hitler uitgevonden. Voor de nieuwsgierige lezertjes eerst maar even mijn verlanglijstje:

1. De Clipette – voor het snel en pijnloos verwijderen van die hinderlijke neus- en oorhaartjes!

2. Geruite opa-pantoffels

3. Een gekleide asbak ( ik rook niet )

4. Een flesje Fresh Up aftershave van de Hema

5. Geruite sokken

Geen van deze geschenken bereikten mij na een nacht waarbij ik vanzelfsprekend van de zenuwen niet kon slapen. Ook geen ontbijtje op bed, de gezinsleden verschenen met een vertraging van elk ongeveer een kwartier beneden.
In blijde verwachting van mogelijk andere geschenken keek ik om mij heen, maar twee gekookte eitjes en een zakje snoephartjes werden uiteindelijk mijn deel. Was ik overigens heel tevreden mee hoor, want ik heb drie dochters van vijftien tot twintig jaar, en alleen hoon met betrekking tot mijn hier en daar wat uitdijend lichaam is dan nog voor mij weggelegd.
Daarna werd de sfeer bij het ontbijt snel kribbig.
Dochter A tegen dochter B: “Kun jij het deksel even op die pindakaaspot doen? Het stinkt!”
Dochter B: “Ja zo”, waarna een tergend langzaam besmeren van de boterham volgde, waarbij de pindakaaspot nog een stukje dichter in de richting van dochter A werd geschoven. Het getreiter escaleerde vervolgens razendsnel, waarbij met potten en kopjes thee werd geduwd
In mijn functie als gezinshoofd meende ik dus in deze gezellige sfeer te moeten ingrijpen, waarna uiteindelijk dochter B razend van woede het pand wilde verlaten, met medenemeing van haar ontbijt. Wij konden dat nog net verhinderen, en het ontbijt verliep verder in grimmige sfeer, waarbij verbeten blikken over en weer werden geworpen. Herkenbaar, ouders?

En de boterkoek van Euroshopper bij de koffie was ook al niet te vreten.

Ook een leuke vaderdag gehad?