In de aanbieding: 3 werklozen. Wie maakt me los?

Aaargh-crisis-voorbij-550x350Het leven gaat met pieken en met dalen en nog een hele hoop varianten daar tussen in. Meestal hobbelen we over die varianten, op zoek naar de pieken, en op onze hoede voor de dalen, die soms maar steeds dieper lijken te worden, zó diep, dat je de piek niet meer kunt zien. Mijn leven gaat heel redelijk; er is altijd meer te wensen, maar dan heb je tenminste iets om naar uit te kijken. Ik hoef niet naar de voedselbank, ik heb geregeld één dag in de week extra vrij, en ik heb soms de neiging om het werk als een gedwongen maar toch ook aardig zinvolle onderbreking van de vakantie te zien. Even van de camping of het vakantieadres af om wat nuttigs te doen, wat ook nog eens geld oplevert. Werk maakt in die zin gelukkig. Maar dan moet je het dus wél hebben, anders wordt alles toch een heel stuk lastiger.

Ons huidige kabinet heeft het niet zo op werklozen: ze zijn niet rendabel, leveren de maatschappij niks op, zeuren om geld en werk en zijn hinderlijk aanwezig, net als bijvoorbeeld mensen die het ongeluk en de botte pech hebben gehad om ziek, langdurig ziek of gewoon zwak te zijn te zijn. Wat moet je er mee. Met werklozen kun je niet scoren op staatsbanketten, en terwijl je in je dure Griekse vakantievilla zit, verscholen achter een hoog en veilig hek, wil je niet niet aan dat soort duistere wolken herinnerd worden. En wanneer je na het Haagse, na een week stevig debatteren op een terrasje zit, dan is het toch wat storend als je van daaruit zicht hebt op iemand die zit te bedelen voor zijn geld.

Dat hele werklozencircus is mij mijn hele leven eigenlijk bespaard gebleven. Altijd gewerkt, met ups en downs, een paar keer een burnout gehad ( “Ook zo’n aanstellersziekte!” ), maar nooit echt zonder werk.

En nu, ineens, zit ik er midden in. Niet zelf, maar drie leden uit mijn gezin, en dat knaagt, want zo zag je je leven niet uitgestippeld. Het is iets wat je niet graag aan de grote klok hangt, laat staan op het internet gooit. Nog veel erger dan dat het bij mij knaagt, is het voor voor degenen die er rechtstreeks door getroffen worden; 2 dochters en mijn vrouw. Twee nemen het lankmoedig zoals het komt, beraden zich op hun  toekomst. De derde lijkt de wanhoop nabij. En dat is niet om aan te zien. En  -nooit gedacht dat ik zoiets iets nog eens zou moeten doen, zo diep treurig is het eigenlijk – en nu gooi ik ze dus in de aanbieding. Ze weten nu nog niet dat ik dit doe, misschien moet ik dit blog weer verwijderen. Solliciteren lijkt niet te helpen, en je moet toch wat. Ik heb een flink netwerk, wie weet,  wie weet, graait er iemand in mijn aanbiedingenbak, en geeft een stukje toekomst terug. Hier zijn ze dus, ik stel ze even aan u voor:

  1. Werkloze 1: een dochter: In de twintig. Heeft gestudeerd op de Hogere Hotelschool in de managementsrichting. Op Schiphol gewerkt in een topklasse-hotel. Daarna een functie op een uitzendbureau en tenslotte beland bij een grote bank, waar zij tot grote blijdschap van zichzelf, management en haar klanten werd gekozen tot landelijke topper. Door de grootste bankbobo zélf op het podium gehaald omdat te vieren. Dan zou je zeggen: dat kan niet meer stuk, maar ja, het afgelopen jaar haalde haar kantoor de targets niet, en dan ben je dus gelijk geen topper meer. Ophoepelen, zonder pardon. Ze is niet bij de pakken neer gaan zitten, is begonnen met een Weddingplanner, om de eerste klappen op te vangen. Maar dat is vooralsnog een onzekere toekomst. Wie gaat er trouwen, kijk dan hier! En wie heeft er een baan bij voorkeur ergens in midden-Nederland, neem dan even contact met mij op. Of allebei natuurlijk, trouwen én een baan.
  2. Werkloze 2: mijn vrouw. Bijna 60. Schei maar uit Wauwel, wie zit daar op te wachten? Een collega van mij, 63, raakte onlangs ook werkeloos. Moest vervolgens in training, verzorgd door een jongmens van begin 20, om ook te werken aan sollicitatievaardigheden en “een persoonlijk ontwikkelingsplan”….Ziet u het voor u? . Maar goed, mijn gade heeft dus altijd blijmoedig in het basisonderwijs gewerkt, met een onderbreking van een jaar of tien, want zij is van het “voor de kinderen zet je je werk een tijdje opzij”, niet wetend dat twee van die drie kinderen nu op straat zouden staan. Ik probeer het dus toch: jarenlang heeft zijn naast haar werk voor de klas een succesvol poppentheater ( “Mengelmoes”) gerund, waar kinderen direct bij de voorstelling betrokken werden als mede-acteurs. Zij zoekt nu tegen misschien wel beter weten in iets in het onderwijs,bijvoorbeeld als begeleider of invalkracht, of iets in het uitvaartwezen, de zorg, iets waar zijn mensen tot dienst kan zijn. Liefst in midden-Nederland. Info? Benadert u mij maar.
  3. Werkloze 3: nóg een dochter. Achter in de twintig. Heeft klinische psychologie gestudeerd aan de Universiteit Utrecht, laatste baan was begeleiding van mensen met niet-aangeboren hersenafwijkingen, zwaar maar dankbaar werk. Is nu al bijna een jaar werkloos. Grote toekomstplannen. Heeft het nodige van de wereld gezien, volgt Spaanse les, danst fantastisch goed salsa. Kan zich heel goed in anderen verplaatsen en meevoelen. Maar geen werk, en dat hakt er in. Tot overmaat van ramp nu ook geen vaste woonruimte. Zoekt een baan én een huisje of appartement, liefst in de omgeving van Utrecht. Zo snel mogelijk. Help haar dus. Info? Klik hier! 

Zo….dit was een van de meest vernederende blogjes die ik ooit geschreven heb. U bent dit niet van mij gewend, u kent mijn schrijfsels als absurdistisch, prikkelend, cynisch. Maar dit is ronduit bedelen, helaas, het zij zo. Deel dit stukje, twitter er over, zet het op u Facebook, laat het uw baas lezen, en als u zelf baas bent, denk er over na. Zet mij maar te kijk. Misschien levert het wat op.