Tel tot tien

Dit bericht is 2770keer gelezen!

de hulkSommige personen in mijn directe omgeving vinden mij nogal eens een opvliegerig typje. Ik herken dat wel; ik heb razendsnel een mening klaar en die wordt dan ook prompt geventileerd. Nu is dat vrij makkelijk, want ik ben ook een behoorlijk schijterig persoon. Ik ventileer die mening meestal alleen voor mezelf, want o wee als het onderwerp van mijn mening het kan horen en mij mogelijk iets terug kan doen.
Ooit – heel lang geleden – reed ik eens in mijn imposante Renault 4 onze straat uit, waar eenrichtingsverkeer gold. Tegen het verkeer in kwam daar een tegenligger aan, en die zou ik wel eens eventjes: lichtsignalen, gebaren, en demonstratief de motor afzetten want geen centimeter opzij hè? Dat zal ze leren, die verkeerscriminelen. Totdat de verkeerscrimineel uit zijn auto stapte en het een Hell’s Angel in vol ornaat bleek te zijn, die prompt uitgebreid mijn nummerplaat noteerde en vervolgens op zeer onaangename wijze aan mijn autodeur begon te trekken, wat verontrustend gekraak opleverde. U begrijpt dat ik vervolgens keurig achteruit reed om ruimte te maken voor meneer de Angel. Nog nachten lang in de stress gelegen in afwachting van een straat vol ronkende motoren waarvan de berijders wel even mijn huis zouden komen verbouwen.

Dit voorval, naast nog wat latere akkefietjes, leidde ertoe dat ik in het vervolg wel een vrij grote bek maar een behoorlijk klein hartje heb. Het mening ventileren heb ik nog steeds niet verleerd, en nu wil het zo dat een en ander uitstekend kan op Twitter, de ideale omgeving om iemand even vrij anoniem virtueel af te slachten. Woorden zijn vaak dodelijker dan vuistslagen, en wie geen dommekracht is zoals ik kan met taal uitstekend uit de voeten. Nu is het wel zo, dat iedereen op Twitter meegeniet van wat je er mogelijk onnadenkend allemaal uitflapt. Deed ik het eerst nog via dit blog, waar ik toch vrij lang over een stukje nadenk en er voortdurend aan schaaf voordat ik het publiceer, nu gaat dat wat vlotter en moet je het in 140 tekens doen. Ik moet dus geregeld oppassen om bepaalde volgers niet te kwetsen. Mijn schoolbestuur organiseerde eens een dag voor alle personeelsleden voor alle locaties, en daarbij werden kosten nog moeite gespaard. Nu heb ik nogal snel een aversie tegen iedereen die over mij de baas is, en dat heeft geleid tot een nogal moeizame relatie met de diverse schoolbesturen ( ik heb er drie meegemaakt ) door de jaren heen. Het was een feestelijke dag, met vlaggen, een in slagorde bij de ingang opgesteld bestuur, en een stralende zon, wat mij in een blog de opmerking ontlokte dat ik sterke overeenkomst zag met de Neurenberger Partijdagen. De historisch onderlegde lezer begrijpt dat dit mij  niet bepaald in dank werd afgenomen, en ik was dus genoodzaakt enige zelfcensuur toe te passen.

Dat kan met Twitter ook, maar vaak is het dan alweer te laat omdat anderen op jouw tweets gereageerd hebben of – erger nog – daar een schermafdrukje van gemaakt hebben. Je merkt direct aan je aantallen volgers of iets bevalt of niet. Die stijgen of dalen navenant. En voor aantallen volgers, liefst veel, is men toch wel een beetje gevoelig. Het is de spiegel waar je je soms aan laaft, en die je vertelt of je mooi of lelijk bent. We hebben allemaal toch wat narcistische trekjes, en twitteren voor de kat z’n viool, met één of twee volgers, dat is natuurlijk een beetje als roepen in de woestijn.
Soms echter kan het me niet schelen of ik volgers kwijt raak. In de nood leert men ze wel kennen.
Zo twitterde ik tijdens het vernemen van het nieuws over de aanslagen in Parijs, dat ik het nu wel even gehad had met mijn begrip voor de Islam. Nou, dat heb ik geweten. Het kostte me gelijk zo’n dertig volgers. Waarom ontvolg je iemand? Dat heeft natuurlijk alles te maken met de mening die de ander uit. Zelf ontvolg ik iemand als het me echt te gortig wordt: ik zit bijvoorbeeld niet te wachten op volgers die plaatjes of filmpjes van onthoofdingen of andere wreedheden op Twitter zetten. Ik heb fantasie genoeg om me daar iets bij voor te stellen. Soms ontvolg ik iemand vanwege een politieke mening waar ik totaal niet mee uit de voeten kan. Omgekeerd zal het dus net zo zijn. Volgers deelden mijn Islam-standpunt niet.

Moet ik zo’n tweet dan verwijderen? Nee, in dit geval laat ik hem staan. Op dat moment meende ik wat ik zei. Ik had het helemaal gehad met de Islam, en ik ben geen politicus die al zijn woorden op een goudschaaltje weegt. Ik zat te koken, te sidderen voor de buis. Machteloze woede. En dan roep je dingen, zeg je dingen, denk je dingen, het gevoel wint het even van de ratio. En ik ben geen robot.
In de dagen daarna kwamen steeds meer protesten tegen de moordpartij los, en ja, ook vanuit Moslim-zijde. Dat deed de woede weer een beetje temperen, zeker als ik denk aan de reizen die ik gemaakt heb door het midden-oosten, en die tot de indrukwekkendste en mooiste van mijn leven behoren. De vriendelijkheid van de mensen daar, de hartelijkheid en de gesprekken waaruit je wel merkte dat de gewone Jan-met-de Pet-Moslim precies dezelfde zorgen heeft als wij, zorgen over de toekomst, over de opvoeding van de kinderen, over het werk, noem maar op. Er is geen verschil. Het gaat pas mis wanneer je de boel gaat misbruiken uit naam van je geloof of overtuiging. En die krijgt dan de schuld. Het gaat mis wanneer het fanatiek wordt, of dat nu de Islam, een politieke overtuiging of het Christendom betreft. De Refo’s hier in dorpje B. op de Veluwe kunnen er ook wat van; je wilt niet weten wat hier allemaal wordt uitgevroten en wat vervolgens in vele doofpotten wordt gestopt. Enge Christelijke sekten, die enkel op je geld ter meerdere eer en glorie van zelf benoemde leiders uit zijn; ik walg er van. Een politieke partij die rassenhaat propageert en hele bevolkingsgroepen tegen elkaar op zet: verschrikkelijk.  Ik respecteer alle godsdiensten, alle politieke richtingen en alle levensovertuigingen zolang het niet fanatiek wordt.
De Islam zal nooit mijn geloof worden, daarvoor vinden er in mijn ogen teveel excessen plaats in naam van dat geloof. Daarvoor wijken de geloofsbeleving en de geloofsuitingen teveel af van wat ik als modern en leven in vrijheid beschouw. Kan de gewone moslim daar dan iets aan doen? Nee, wanneer je opgroeit in een wereld waarin religie je met de paplepel wordt ingegoten, alsof je een gans bent die later verwerkt wordt tot Paté de Foie Gras, dan weet je niet anders en kun je ook niet verwachten dat je wel even de westerse normen en waarden aanneemt, zaken waar ook genoeg op aan te merken valt, maar die ik nog altijd verkies boven die van de Islam of welke andere overtuiging dan ook. Daar zullen dus generaties overheen gaan. Zolang zullen we dus nog wel even met deze clash der overtuigingen opgescheept zitten, met alle gevolgen van dien. Maar ik heb het dus niet gehad met de Jan-met-de-Pet-Moslim, die nét zo mens is als ik, en die ook niet altijd tot tien telt voor hij of zij er iets uitflapt. Misschien moeten we dus eerst het tellen tot tien maar weer eens wat oefenen. Dit zou een mooi begin zijn.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

achttien − 4 =