Tijd

klokIk heb vakantie. Nu zit ik in het onderwijs, dan heb je dat wel vaker. Vakantie is om uit te rusten, al is het maar een week in dit geval, maar ook op zo’n week zouden sommige mensen al jaloers zijn. Door de jaren heen ben ik echter niet bepaald gezegend met een optimistische inslag, en dan druk ik mij nog zwak uit. Zo kan het voorkomen dat op de eerste dag, in de eerste uren van dat goddelijk gevoel van vrijheid, aan mij al de volgende enthousiaste woorden ontlokt kunnen worden: “Volgende week om deze tijd is het al weer voorbij!”. Dit tot wanhoop van sommige van mijn volgers. Tijd vliegt.

Ik las vandaag een aardig blog op MericulusDat eindigde met de woorden: “Tijd is een paradox. Door minder te doen doe je juist meer en met meer plezier.” Dat is voor mij best wel een opgave, zeker als je vakanties, weekenden en vrije uren eigenlijk als te kort ervaart, en wanneer je het slapen een hinderlijke onderbreking van je dagelijkse bezigheden en gedachtespinsels vindt. Ik wil altijd maar door. Een trein van over elkaar heen buitelende gedachten. Altijd plannen, altijd dingen willen, en daardoor vaak dus hele periodes niets doen. In dromen: altijd op reis, altijd in hotels, bijna altijd alleen, altijd in vliegtuigen en op verre luchthavens in de nacht. Nooit eens thuis, met de benen op de bank, nooit eens helemaal niets doen.

Ik zou yoga kunnen overwegen. Zulks zou echter leiden tot gruwelijke ongelukken, mijn postuur en conditie zullen nogal gaan tegenstribbelen bij pogingen om via  de wand een wereldbeschouwende positie op het hoofd in te nemen; ambulance-ploegen en trauma-artsen zullen uren nodig hebben om mijn in elkaar verstrikkelde benen te ontwarren. Ik zal ’s avonds, dubbelgevouwen op een brancard, in Hart van Nederland te zien zijn.
Sauna dan. Het hoogtepunt van tijd nemen en ontspanning toch. Daar lopen tenslotte ook de meest afzichtelijke figuren in rond, ik val daar niet in op. Nu heb ik geen tepelpiercings voor mannen of zakringen, want die kom je daar ook geregeld tegen, maar het aanschouwen van de doorsnee-mens in al zijn naaktheid is niet altijd een ontspannende bezigheid. Zo kwam ik ooit eens in de sauna een leerlinge van mij tegen, waardoor de rest van de dag ongeveer bestond uit het zenuwachtig en schuw van pilaar naar pilaar hippen en andere ontwijkmanoeuvres om het arme wicht traumatische beelden bij het volgen van de Nederlandse les te besparen. Doodmoe thuis toen.

Thuis de tijd nemen in mijn eigen infrarood is een redelijk veilige optie. Maar daar zit ik weer 25 minuten lang te denken over wat ik straks allemaal wil doen. Bovendien zendt het apparaat verschroeiende stralen uit, want in mijn haastige koopdrang wilde ik natuurlijk weer een cabine die het meeste rendement en de diepst intrekkende straling in de kortst mogelijke tijd kon bieden. Zet je de temperatuur lager, dan stopt even het verbranden maar dans je de rest van de dag mogelijk niet met soepele spieren door het pand.

Waar kun je dan nog wel tijd van niets doen, niets denken, tot je nemen? Ik weet het niet. Op twitter waar ik geregeld woon, starend naar het scherm, is zelden tijd. Links boven in mijn beeld, na twee zinnen typen, zie ik 67 nieuwe tweets, die ik mogelijk zou willen lezen. En wat meldingen, die ik zeker niet wil missen. Misschien ligt het nemen van tijd in het rustig schrijven van een blog als dit, waar je toch geregeld zinnen weegt, en woorden proeft. Of rustig luisteren naar een ander die in 140 tekens duizend gedachten weet te sturen en te temmen tot een traag stromende rivier, met slechts hier en daar nog een intense en diepe stroomversnelling.  Misschien de stroom er wel even helemaal af. Offline.

Het zit niet in de genen. De wereld is er niet meer naar. Omringd door schermen, regels, opflitsende waarschuwingen en aftellende klokken. Er zijn nu 86 nieuwe tweets voor u, of u maar even wilt reageren. En snel een beetje.
Ik maak eerst maar eens koffie. Dat is een begin. Tijd vliegt. Koester die tijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twaalf + drie =