Wauwel in Thailand, deel 1

Trouwe lezertjes zullen inmiddels wel weten dat uw Wauwel een reislustig typje is. Nooit rust, altijd weg willen, elders willen vertoeven, het liefst zo ver mogelijk. U kent dat wel. Of niet natuurlijk, maar dan bent u óf een saai persoon óf u kunt het eenvoudig niet om financiële redenen, en dat is ernstig lijkt mij.
Nu ben ik nogal een Azië-ganger, waar Thailand nog op mijn lijstje ontbrak. Aangezien ik in het onderwijs werk, en tegenwoordig voornamelijk alleen de kost moet verdienen omdat de partner zo ongeveer is murw gebeukt door alle vernieuwingen en regeltjes – we gaan net zo lang door zieken tot alle oudjes eruit gewerkt zijn, denkt zo’n omhoog gevallen onderwijsbestuur dan – werd er bij het boeken van de reis op de kleintjes gelet. De keus viel dit keer op Stip Reizen, de organisatie die ons elke dag in de kranten plat bombardeert. Ik heb daar altijd wat twijfels bij gehad, want ik vermoedde massaal en zo, grote groepen, en goedkoop blijkt uiteindelijk vaak duurkoop. Bodemprijzen, die in het hoogseizoen vele malen hoger liggen, en wie laat boekt, zoals mijn dochter die ook besloot mee te gaan, betaalt zó maar €500 meer voor dezelfde reis.
Die angst werd dus bewaarheid, zoals uit het vervolg van dit verhaal zal blijken.
Het begon eigenlijk al enkele weken eerder, toen we een mailtje ontvingen waarin ons gemeld werd dat alle data één dag opschoven door ‘een technische fout’, wat ik me daar dan ook bij voor moet stellen. We mochten kosteloos annuleren en kregen in eerste instantie een tegoedbon van €50 euro voor een volgende Stip-reis, die na wat mopperen via de mail en Twitter werd omgezet in het terugstorten van dat bedrag. Annuleren was eigenlijk geen optie, want waar vind je op korte termijn nog wat anders?
We vlogen met Etihad, zo werd ons juichend in de reisadvertentie meegedeeld. Een nachtvlucht naar Abu Dhabi, en daarna een aansluitende vlucht naar Bangkok in de vroege ochtend. In het vliegtuig bleken de meeste stoelen niet achteruit te verstellen, zodat uw Wauwel gedwongen was als een soort slangenmens in diverse hoogst ongelukkige houdingen de ene na de andere speelfilm te bekijken, want slapen lukt niet als de stoelen ongeveer in een sta-op-stoel-positie gefixeerd zijn.
In Abu Dhabi, waar vanuit de lucht nog niets veranderd leek sinds een eerdere stop aldaar – nog steeds een verzameling vaak gebouwloze straten in een grijsbruine enorme bak zand, wachtte ons een volgende onaangename verrassing. De aansluitende vlucht naar Bangkok die om 10:10 uuimager zou vertrekken was vertraagd tot 15:15 uur. Er werd wel een hotel geregeld door Etihad, maar die paar uurtjes slaap waren onvoldoende om je weer een beetje normaal mens te voelen, waarbij je ook nog eens voortdurend bang was om je aansluitende vlucht te missen. Buiten was het 41 graden, of er een verfafbrander over je lijf werd gestuurd. Ik heb groot medelijden met al die vrouwen daar die geheel in het zwart de dag in een verschroeiende hitte moeten doorbrengen, waar de heren aanmerkelijker luchtiger gekleed en in wit gehuld hun ding kunnen doen.
De vlucht werd verder vertraagd tot uiteindelijk om 19:30 uur het luchtruim gekozen werd. Bijna 10 uur vertraging dus, en opnieuw een slapeloze nacht in het vooruitzicht, een nacht die we eerst ontspannen in een hotel in Bangkok hoopten door te brengen. De reactie van Stip Reizen was: “Regel het maar met Etihad”.
Uiteindelijk, volkomen geradbraakt, kwamen wij tegen zeven uur ’s ochtends in Bangkok aan, na een slapeloze reis van bijna 30 klokuren. De aldaar aanwezige gids was de avond daarvoor al rond 20:00 uur aanwezig om ons op te pikken, en had niets van Stip doorgekregen. We kregen 2 uurtjes slaap want om 10:00 uur lokale tijd begon het geheel in de war gestuurde en uitgeklede dagprogramma, dat wij als een soort zombies beleefden.

Nu moet je als verwende westerling eigenlijk helemaal niet klagen, en eigenlijk zou ons kabinet elke Nederlander een keertje op kosten van de staat een paar weken naar een land moeten sturen waar de gemiddelde inwoner een jaarsalaris heeft dat wij in een week of een maand bij elkaar grabbelen onder aanzienlijk minder zware omstandigheden. Je gaat dan toch weer heel anders tegen dingen aankijken, ook al leert de ervaring dat je na een aantal weken weer op Nederlandse bodem heel snel in het oude patroon van luxe en comfortabel consumeren terugvalt.
Wordt vervolgd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twintig − drie =